"Jabłoneczka biała, kwieciem się odziała; obiecuje nam jabłuszka, jak je będzie miała.
Mój wietrzyku miły, nie wiej z całej siły, nie otrącaj tego kwiecia, żeby jabłka były"
~ Maria Konopnicka, Jabłoneczka
Jabłoń od niepamiętnych czasów jest bardzo ważnym elementem wielu wierzeń oraz różnorodnych kultur europejskich. Tak, jak mnóstwo innych gatunków drzew, była czczona, utożsamiana z bóstwami, oraz uznawana za symbol dobrobytu i zdrowia. Szczególną rolę odgrywała w mitologii celtyckiej. Celtowie wierzyli w istnienie "Wysp Jabłoni". Największą z nich był Avalon - kraina zmarłych. Według legend, panuje tam nieustająca wiosna, harmonia i pokój. Tamtejsze drzewa kwitną i oddają owoce w tym samym czasie. Tym, którym udało się dopłynąć do brzegu Avalonu, mogą cieszyć się nieskończonym szczęściem, urodzajem i zdrowiem. To właśnie spożycie jabłka z jednej z tych wysp; Avalonu, Emain Abhlach lub Ynys Avallach gwarantuje nieśmiertelność.
Charakterystycznym znakiem rozpoznawczym celtyckich cmentarzy jest położenie drzewa jabłoni w ich centralnym punkcie. Celtowie wierzyli, że właśnie w tym drzewie przebywają dusze pochowanych zmarłych. Wraz ze śmiercią drzewa, dusze miały je opuszczać, by znów narodzić się jako ktoś inny.
Celtowie czcili również Abelliona, boga jabłoni i słońca, o którym jednak nie zachowało się wiele informacji.
W mitologii greckiej jabłonie rosnące w sadzie nimf Hesperyd rodzące złote jabłka również dają nieśmiertelność, natomiast w chrześcijaństwie jabłko symbolizuje grzech.
na podstawie fragmentów: 1. Barbara Augustyn - "Mitologia celtycka – kult drzew", 2. Sylvia Botheroyd - "Słownik Mitologii Celtyckiej"
http://szuflada.net/mitologia-celtycka-kult-drzew/
