Raniuszek (Aegithalos caudatus)

Raniuszek to mały ptak wróblowy zamieszujący eurazję. Warto zaznajomić się z tym ptakiem, bo nie jest trudny do zaobserwowania, poza tym  spójrzcie, jak tu nie uwielbiać takiej małej puchatej kuleczki z wyjątkowo długim ogonem!

Jego masa wynosi 7-15g, czyli mniej więcej tyle co 1,5-2 łyżeczki cukru, a całkowita długość wynosi ok. 16 centymetrów w tym ogon stanowi aż 60% długości. Trzymają się w stadakach, wiosną w okresie lęgowym w takich liczących do 5 osobników, ale zimą się licznie grupują i nietrudno zauważyć stadko liczące kilkanaście osobników, a czasem zdarzają się nawet takie liczące ponad 100! Znaleźć je można w takich miejscach jak: lasy liściaste, mieszane, bory, młodniki, skraje lasów, czy zadrzewienia śródpolne.

Jak pisałem nie są trudne do zaobserowania, ale rozglądajcie się za nimi raczej jesienią i zimą, wtedy obserwacje tego ptaka są znacznie ułatwione, a wpływa na to kilka czynników, między innymi to, że są wtedy całkiem mało płochliwe (okres lęgowy, a więc i czas wzmożonej skrytości i płochlwiości minął, i występuje niedobór pożywienia, który sprawia, że żer jest przedkładany ponad ucieczkę przed każdym potencjalnym drapieżnikiem), a poza tym się grupują. Mają bardzo charakterystyczny głos kontaktowy, który chętnie wydają, tutaj możecie go posłuchać (tu kliknij). Ponadto dzięki swojemu długiemu ogonowi dla wprawionego obserwatora jego sylwetka jest nie do pomylenia.

Raniuszek raniuszkowi raniuszkiem

Raniuszki mają całkiem ciekawą strategię na osiągnięcie wyższego sukcesu lęgowego, ale od początku... Przed złożeniem lęgu każda para przez prawie trzy tygodnie zbiera materiał i buduje skomplikowane, jajowate, wiszące, dość duże gniazdo. Materiałem budowlanym tej zamkniętej konstrukcji jest mech łączony pajęczyną, włóknami roślinnymi (np. cienkimi źdźbłami traw) oraz puch z przekwitłych topoli.

Mimo takiego kamuflażu gniazda raniuszków są często obrabowywane przez drapieżniki. Jeśli utrata lęgu nastąpi po rozpocżęciu maja to taka para nie próbuje wyprowadzić lęgu ponownie, ale to nie znaczy, że są obojetne na los innych osobników z którymi są blisko spokrewnione, ponieważ zaczynają one pomagać bliskim w wychowaniu potomstwa.  Zjawisko to nie jest rzadkie ponieważ około 50% gniazd ma jednego lub więcej pomagającego osobnika. Dzięki takiemu altruizmowi nie dość, że przeżywalność młodych którymi się opiekują wzrasta to jeszcze wzrasta szansa na wyprowadzenie lęgu w kolejnych latach, ponieważ zdobywają w ten sposób przydatne doświadczenie.

źródło zdjęć: ptakipolski.pl, https://kurierbytowski.com.pl/, wikimediacommons

źródło informacji: wikipedia.org