Skip to content

EXERIA Traditional Cache

Hidden : 2/12/2023
Difficulty:
2 out of 5
Terrain:
1 out of 5

Size: Size:   micro (micro)

Join now to view geocache location details. It's free!

Watch

How Geocaching Works

Please note Use of geocaching.com services is subject to the terms and conditions in our disclaimer.

Geocache Description:


 

 

Exeria, coñecida tamén como Egeria, Echeria e Eteria, foi unha muller da Idade Antiga coñecida pola súa obra Itinerarium Egeriae, na que narra unha viaxe a Terra Santa. Todo parece indicar que naceu na Gallaecia, «nas ribeiras máis afastadas do océano occidental», segundo documentos do século IV, aínda que como se perdeu a primeira parte da súa obra non son poucos os autores que sitúan a súa terra de orixe na Aquitania francesa. Non obstante, estudos actuais sitúana como orixinaria do Bierzo.

VIDA

Algúns autores considerárona parente de Aelia Flacilla, primeira muller de Teodosio o Grande. Aimé Lambert avanzou unha hipótese segundo a cal se trataría da irmá de Gala, de quen fala San Xerome como parella de Prisciliano. Esta hipótese e a súa calidade de muller independente e audaz, así como a súa orixe galaica, serviron como base a algúns autores para adscribila ao movemento priscilianista.

A súa obra Itinerarium Egeriae narra a viaxe que realizou ao Oriente Próximo entre os anos 381 e 384 (datas aceptadas máis comunmente), que lle outorga a consideración de primeira escritora hispana en lingua latina. Atravesou o sur de Galia (hoxe Francia) e o norte da península Itálica; cruzou en barco o mar Adriático. Sábese que chegou a Constantinopla no ano 381.

De aí partiu a Xerusalén e visitou Xericó, Nazaret e Cafarnaúm. Partiu de Xerusalén cara ao Exipto no ano 382, visitou Alexandría, Tebas, o mar Vermello e o Sinaí.

Visitou logo Antioquía, Edesa, Mesopotamia o río Éufrates e Siria desde onde regresou vía Constantinopla. Non hai constancia da data, do lugar, nin das circunstancias da súa morte.

Crese que formou parte dunha comunidade relixiosa da que até chegou a ser abadesa, pese a que outros autores (como Hagith Sivan, 1988) precisan que nesa época era común entre os cristiáns dirixírense entre eles como "Irmás" e "Irmáns". De feito existen bastantes indicios que levan a suxerir que non era unha monxa, como por exemplo: a súa liberdade para facer unha peregrinación tan longa e para trocar os seus plans durante a viaxe, o alto custo do seu peregrinar, o seu nivel educativo, e que na súa obra se centrou nas vistas e lugares e non nos milagres e feitos relixiosos como outros documentos que se conservan de monxes daquela época.

Procedente dunha familia acomodada, gozou de plena autonomía para tomar as súas propias decisións. Dentro do grupo -nutrido para a época- de mulleres que no século IV realizaban peregrinacións a Terra Santa, Exeria destacou por escribir un minucioso relato no que describe o itinerario da súa viaxe e as súas impresións e que pasou á historia como o primeiro libro de viaxes galego.

No seu manuscrito amósase como unha viaxeira chea de insaciable curiosidade, énchese de comentarios entusiastas sobre as paisaxes, os edificios famosos, os montes escarpados e os fértiles vales. Por exemplo, con motivo da ascensión do monte Sinaí, comenta "a ascensión de estes montes faise cun esforzo inmenso, xa que non se soben aos poucos, en espiral, senón que se sobe todo dereito, como ao longo dunha parede!"

A OBRA

En 1884 o Codex Aretinus foi atopado por Gian Francesco Gamurrini na biblioteca do Palacio da Irmandade dos Laicos en Arezzo (Toscana). Este manuscrito latino, escrito en letra beneventana, composto de 37 pregos divididos en dúas partes, é copia dun documento redactado contra finais do século XI, no que na segunda parte se conserva a metade do texto feito por unha muller da que xa había noticias do ano 680 polo monxe Valerio do Bierzo, que coñeceu os seus méritos. Este fora redactado no mosteiro de Montecassino, e trasladado a Arezzo por Ambrosio Restellini, abade de Montecassino desde o ano 1599 ao 1602. Na actualidade o manuscrito consérvase no museo da cidade de Arezzo.

Gamurrini atribuíu o relato a Silvia de Aquitania, irmá de Rufino de Aquitania, mencionada por Paladio na súa Historia Lausíaca, de quen se coñecía unha peregrinación similar á relatada por Constantinopla, Exipto e Xerusalén. Durante case vinte anos consolidouse a hipótese de Silvia, ou Silvina como autora do texto, ata que no ano 1903 Marius Férotin publica un estudo na Revista de Cuestiones Históricas atribuíndo o mesmo á virxe hispana Exeria. Existe outra referencia que permite encher algunhas das lagoas dos primeiros folios ausentes do manuscrito: o Liber de locis sanctis de Pedro Diácono, quen tamén menciona a peregrina galega.

A obra, coñecida como Itinerarium Egeriae, chegou ata nós incompleta -falta a primeira parte, co título, e a última- e foi escrita en Constantinopla. Considerada unha obra clave para coñecer o latín vulgar que se falaba na época e que amais ofrece unha valiosísima información sobre a sociedade e a liturxia do momento, o Itinerarium ou Peregrinatio ad loca sancta recolle a viaxe desde as nosas terras a Constantinopla e Xerusalén, á Capadocia e á Tebaida no Alto Exipto, as praias do mar Vermello e as caeiras do Sinaí. Os monxes dos lugares que visitou recibírona como unha celebridade da época e as autoridades expedíanlle salvocondutos para salvagardar a súa seguridade.

O Itinerarium foi publicado polo propio autor do achado por vez primeira no ano 1887. Os relatos foron escritos, posiblemente, entre os anos 393 e 396, do que se deduce a importancia documental do testemuño naqueles anos do primeiro cristianismo, xa que a obra é moi prolífica na explicación de detalles relacionados coa liturxia.

En 1991 o latinista Xosé Eduardo López Pereira traduciu por primeira vota a obra ao galego so o título de Exeria. Viaxe á Terra Santa.

____________________________________________________________________________________________________

Exeria, also known as Egeria, Echeria and Eteria, was a woman of the Ancient Age known for her work Itinerarium Egeriae, in which she narrates a journey to the Holy Land. Everything seems to indicate that he was born in Gallaecia, "on the farthest shores of the western ocean", according to documents from the 4th century, although as the first part of his work has been lost, there are not a few authors who place his land of origin in French Aquitaine . However, current studies place it as originally from the Bierzo.

LIFE

Some authors considered her a relative of Aelia Flacilla, first wife of Theodosius the Great. Aimé Lambert put forward a hypothesis according to which it would be Gala's sister, whom St. Jerome speaks of as Priscilian's partner. This hypothesis and her quality as an independent and bold woman, as well as her Galician origin, served as a basis for some authors to attribute her to the Priscilianist movement.

Her work Itinerarium Egeriae narrates the journey she made to the Near East between the years 381 and 384 (more commonly accepted dates), which gives her the consideration of the first Hispanic writer in the Latin language. He crossed the south of Gaul (today France) and the north of the Italian peninsula; crossed the Adriatic Sea by boat. He is known to have arrived in Constantinople in 381.

From there he left for Jerusalem and visited Jericho, Nazareth and Capernaum. He left Jerusalem for Egypt in 382, ​​visited Alexandria, Thebes, the Red Sea and Sinai.

He then visited Antioch, Edessa, Mesopotamia, the Euphrates River and Syria from where he returned via Constantinople. There is no record of the date, place, or circumstances of his death.

It is believed that she was part of a religious community of which she even became an abbess, although other authors (such as Hagith Sivan, 1988) point out that at that time it was common among Christians to address each other as "Sisters" and "Brothers". In fact, there are many indications that lead to suggest that she was not a nun, such as: her freedom to make such a long pilgrimage and to change her plans during the journey, the high cost of her pilgrimage, her educational level, and that in his work he focused on the sights and places and not on the miracles and religious events like other documents that are preserved from monks of that time.

Coming from a wealthy family, he enjoyed full autonomy to make his own decisions. Within the group - nourished for the time - of women who in the 4th century made pilgrimages to the Holy Land, Exeria stood out for writing a detailed account in which she describes the itinerary of her journey and her impressions and which went down in history as the first book of Galician travel

In her manuscript she shows herself as a traveler full of insatiable curiosity, filled with enthusiastic comments about the landscapes, the famous buildings, the steep mountains and the fertile valleys. For example, on the occasion of the ascent of Mount Sinai, he comments "the ascent of these mountains is done with an immense effort, since they are not climbed gradually, in a spiral, but are climbed all straight, as along a wall!"

THE WORK

In 1884 the Codex Aretinus was found by Gian Francesco Gamurrini in the library of the Palace of the Brotherhood of the Laity in Arezzo (Tuscany). This Latin manuscript, written in Beneventan script, composed of 37 pages divided into two parts, is a copy of a document drawn up towards the end of the 11th century, in which the second part preserves half of the text written by a woman who had already been heard from year 680 by the monk Valerio do Bierzo, who knew its merits. This had been written in the monastery of Montecassino, and transferred to Arezzo by Ambrosio Restellini, abbot of Montecassino from 1599 to 1602. At present the manuscript is preserved in the museum of the city of Arezzo.

Gamurrini attributed the story to Silvia of Aquitania, sister of Rufino of Aquitania, mentioned by Palladio in his Lausíaca History, of whom a similar pilgrimage was known to the one reported by Constantinople, Egypt and Jerusalem. For almost twenty years the hypothesis of Silvia, or Silvina as the author of the text, was consolidated, until in 1903 Marius Férotin published a study in the Revista de Questiones Históricas attributing the same to the Spanish virgin Exeria. There is another reference that makes it possible to fill in some of the gaps in the missing first folios of the manuscript: the Liber de locis sanctis by Pedro Diacono, who also mentions the Galician pilgrim.

The work, known as Itinerarium Egeriae, has reached us incomplete - the first part, with the title, and the last part are missing - and was written in Constantinople. Considered a key work for learning about the vulgar Latin that was spoken at the time and that even offers invaluable information about society and the liturgy of the moment, the Itinerarium or Peregrinatio ad loca sancta covers the journey from our lands to Constantinople and Jerusalem, to Cappadocia and to the Thebaid in Upper Egypt, the beaches of the Red Sea and the falls of Sinai. The monks of the places she visited received her as a celebrity of the time and the authorities issued safe conducts to her to safeguard her safety.

The Itinerarium was published by the author of the find for the first time in 1887. The stories were written, possibly, between the years 393 and 396, from which the documentary importance of the testimony in those years of early Christianity can be deduced, since the work is very prolific in explaining details related to the liturgy.

In 1991, the Latinist Xosé Eduardo López Pereira translated the work into Galician for the first time under the title of Exeria. Journey to the Holy Land

____________________________________________________________________________________________________________________

Exeria, también conocida como Egeria, Echeria y Eteria, fue una mujer de la Edad Antigua conocida por su obra Itinerarium Egeriae, en la que narra un viaje a Tierra Santa. Todo parece indicar que nació en Gallaecia, "en las orillas más lejanas del océano occidental", según documentos del siglo IV, aunque al haberse perdido la primera parte de su obra, no son pocos los autores que sitúan su tierra de origen en la Aquitania francesa. Sin embargo, los estudios actuales la sitúan como originaria del Bierzo.

VIDA

Algunos autores la consideraron pariente de Aelia Flacilla, primera esposa de Teodosio el Grande. Aimé Lambert planteó una hipótesis según la cual sería la hermana de Gala, de quien san Jerónimo habla como pareja de Prisciliano. Esta hipótesis y su calidad de mujer independiente y audaz, así como su origen galo, sirvieron de base para que algunos autores la adscribieran al movimiento priscilianista.

Su obra Itinerarium Egeriae narra el viaje que realizó a Oriente Próximo entre los años 381 y 384 (fechas más comúnmente aceptadas), lo que le otorga la consideración de la primera escritora hispánica en lengua latina. Atravesó el sur de la Galia (hoy Francia) y el norte de la península itálica; cruzó el mar Adriático en barco. Se sabe que llegó a Constantinopla en 381.

De allí partió para Jerusalén y visitó Jericó, Nazaret y Capernaum. Salió de Jerusalén rumbo a Egipto en el año 382, ​​visitó Alejandría, Tebas, el Mar Rojo y el Sinaí.

Luego visitó Antioquía, Edesa, Mesopotamia, el río Éufrates y Siria, de donde regresó vía Constantinopla. No hay registro de la fecha, lugar o circunstancias de su muerte.

Se cree que formó parte de una comunidad religiosa de la que incluso llegó a ser abadesa, aunque otros autores (como Hagith Sivan, 1988) señalan que en aquella época era común entre los cristianos dirigirse unos a otros como "Hermanas" y "Hermanos". De hecho, hay muchos indicios que hacen suponer que no era monja, tales como: su libertad para hacer un peregrinaje tan largo y cambiar sus planes durante el viaje, el alto costo de su peregrinaje, su nivel de educación y que en su obra se centró en las vistas y lugares y no en los milagros y eventos religiosos como otros documentos que se conservan de los monjes de la época.

Proveniente de una familia adinerada, disfrutaba de plena autonomía para tomar sus propias decisiones. Dentro del grupo -nutrido para la época- de mujeres que en el siglo IV peregrinaron a Tierra Santa, Exeria se destacó por escribir un detallado relato en el que describe el itinerario de su viaje y sus impresiones y que pasó a la historia como el primer libro de viajes gallego

En su manuscrito se muestra como una viajera llena de una curiosidad insaciable, llena de entusiastas comentarios sobre los paisajes, los edificios famosos, las escarpadas montañas y los fértiles valles. Por ejemplo, con motivo de la ascensión al monte Sinaí, comenta "la ascensión de estas montañas se hace con un esfuerzo inmenso, ya que no se suben poco a poco, en espiral, sino que se suben hasta arriba, como a lo largo de un ¡muro!"

LA OBRA

En 1884 el Codex Aretinus fue encontrado por Gian Francesco Gamurrini en la biblioteca del Palacio de la Hermandad de los Laicos en Arezzo (Toscana). Este manuscrito latino, escrito en escritura beneventana, compuesto por 37 páginas divididas en dos partes, es copia de un documento redactado a finales del siglo XI, en el que la segunda parte conserva la mitad del texto escrito por una mujer que había ya había sido escuchada desde el año 680 por el monje Valerio do Bierzo, que conocía sus méritos. Este había sido escrito en el monasterio de Montecassino y trasladado a Arezzo por Ambrosio Restellini, abad de Montecassino de 1599 a 1602. Actualmente el manuscrito se conserva en el museo de la ciudad de Arezzo.

Gamurrini atribuyó la historia a Silvia de Aquitania, hermana de Rufino de Aquitania, mencionada por Palladio en su Historia de Lausíaca, de quien se conoció un peregrinaje similar al relatado por Constantinopla, Egipto y Jerusalén. Durante casi veinte años se consolidó la hipótesis de Silvia, o Silvina como autora del texto, hasta que en 1903 Marius Férotin publicó un estudio en la Revista de Questiones Históricas atribuyéndolo a la virgen española Exeria. Hay otra referencia que permite llenar algunos de los huecos de los primeros folios desaparecidos del manuscrito: el Liber de locis sanctis de Pedro Diacono, que también menciona al peregrino gallego.

La obra, conocida como Itinerarium Egeriae, nos ha llegado incompleta -faltan la primera parte, con el título, y la última- y fue escrita en Constantinopla. Considerada una obra clave para el conocimiento del latín vulgar que se hablaba en la época y que incluso ofrece una valiosísima información sobre la sociedad y la liturgia del momento, el Itinerarium o Peregrinatio ad loca sancta recorre el recorrido desde nuestras tierras hasta Constantinopla y Jerusalén, hasta Capadocia y la Tebaida en el Alto Egipto, las playas del Mar Rojo y las cataratas del Sinaí. Los monjes de los lugares que visitó la recibieron como una celebridad de la época y las autoridades le emitieron salvoconductos para salvaguardar su seguridad.

El Itinerarium fue publicado por el autor del hallazgo por primera vez en 1887. Los relatos fueron escritos, posiblemente, entre los años 393 y 396, de lo que se deduce la importancia documental del testimonio en aquellos años del cristianismo primitivo, ya que la obra es muy prolífica en explicar detalles relacionados con la liturgia.

En 1991, el latinista Xosé Eduardo López Pereira tradujo la obra al gallego por primera vez bajo el título de Exeria. Viaje a Tierra Santa.

 

Additional Hints (Decrypt)

Gbqn crefbn crertevan, anytúa zbzragb qror qrfpnafne. Qrageb, zntargvmnqb. Rirel cvytevz crefba, ng fbzr cbvag zhfg gnxr erfg. Vafvqr, zntargvmrq. Gbqn crefban crertevan, ra nytúa zbzragb qror qr gbzne qrfpnafb. Qrageb qr, vznagnqb.

Decryption Key

A|B|C|D|E|F|G|H|I|J|K|L|M
-------------------------
N|O|P|Q|R|S|T|U|V|W|X|Y|Z

(letter above equals below, and vice versa)