KRAJOWICE
Krajowice – wieś w Polsce położona w wojewódctwie podkarpackim w powiecie jasielskim, w gminie Kołaczyce.
Wierni Kościoła rzymskokatolickiego należą do parafii Świętego Judy Tadeusza w Dąbrówce.
Historia
Była wsią w województwie sandomierskim w 1629 roku. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa krośnieńskiego.
We wsi posiadał gospodarstwo i dworek powstaniec styczniowy i nauczyciel August Mroczkowski.
Granice
Krajowice, od zachodu graniczą z Dąbrówką, od północy z Nawsiem Kołaczyckim, od południa i wschodu z Jasłem. Przez miejscowość przebiega droga krajowa Pilzno-Jasło, a od zachodniej strony przepływa Wisłoka.
1 lutego 1977 dużą część wsi Krajowice (431 ha) włączono do Jasła.
Zamek Golesz
Położenie
Na terenie obecnego rezerwatu przyrody Golesz, na wzgórzu znajdują się ruiny zamku "Golesz", ślady grodziska wczesnośredniowiecznego (XII-XIII wiek) oraz ruiny zamku z XIII lub XIV wieku. Informacje o tej warowni pochodzą z "Kodeksu dyplomatycznego klasztoru tynieckiego"
Historia
"Benedyktynom zawdzięcza na pewno powstanie jeszcze w XII wieku osada Krajowice, którą w 1319 roku Władysław Łokietek wraz z innymi klasztorami, wsiami i zamkiem Golesz przysądził klasztorowi". Władali nim Benedyktyni z Tyńca od 1319 r. A przedtem były to, jak podają zapisy, posiadłości rodowe Bogoriów. Dokument ten, dotyczy sporu Jakuba syna Wojciecha z Bogoryi (albo Nowego Żmigrodu), podkomorzego sandomierskiego, z opatem tynieckim o zajęcie przez Jakuba, gródka Golesz, leżącego koło Kołaczyc z całym kluczem posiadłości, do których opactwo rościło sobie pretensje. Władysław Łokietek przysądził wyrokiem wydanym w Trzebini. 9 lutego 1319 roku zamek Golesz "castrum Golos" z okolicznymi wioskami opatowi tynieckiemu, ponieważ zainteresowany nie przybył na rozprawę.
Golesz to stolica administracyjna rozległych dóbr klasztornych i miejsce zborcze dla sił zbrojnych, które opat był zobowiązany wystawić na każde pospolite ruszenie.
Zamek przez pewien czas był siedzibą starosty jasielskiego. W 1320 roku ponownie przeszedł na własność klasztoru i stał się centrum administracyjnym kompleksu dóbr benedyktynów tynieckich. Był wtedy siedzibą starosty „capitaneusa”, urzędnika opackiego. Zamieszkiwał tu na zamku Golesz na przełomie XIV i XV w. Zyndram z Maszkowic - miecznik krakowski, wójt i starosta jasielski znany rycerz polski, oboźny wojska polskiego w bitwie pod Grunwaldem.
W latach 1453-1478 zameczek był niszczony przez Węgrów, a następnie odbudowywany.
Do roku 1456 wieś była na prawie polskim, kiedy to Kazimierz Jagiellończyk przeniósł ją na prawo niemieckie. W Krajowicach istniały wtedy: folwark klasztorny, kościół, młyn i karczma; W XV wieku Jan Długosz wspomina:"Golesz, górę nad rzeką Wisłoką, a na niej zamek klasztoru tynieckiego" oraz w innym miejscu "Golyesch w parafii Kołaczyce położony(...) za opata Macieja ze Skawiny (1448-1477) był zburzony a za jego nastepcy Jędrzeja Oski odudowany"'. W 1473 roku występuje "Petrus Żarnowiecki capitaneus et praepositus golesiensis". Tu była siedziba benedyktyńskiego zarządu dóbr klasztoru tynieckiego w jasielskiem.
W 1474 r. zamek obroniono przed najazdem wojsk węgierskich Macieja Korwina, jednak w marcu 1657 r. został zdobyty przez Jerzego II Rakoczego i od tego czasu popadł w ruinę.
W 1811 roku właściciel fabryk tkackich Achilles Jeaunot zamienił ruiny zamku Golesz w ogród w stylu angielskim.
Na wschód od ruin zamku, są ślady kurhanów (mogił) z okresu kultury ceramiki sznurkowej (4 000 lat wstecz) i cmentarz wojenny.
Znajduje się tu też wzniesiony w 1974 r. pomnik pracownikom zakładu, którzy wykradali broń i amunicję z fabryki, a następnie przekazywali ją partyzantom. Poświęcony jest on także jeńcom radzieckim i uczestnikom akcji z 4 na 5 grudnia 1943 roku, w czasie której żołnierze Armii Krajowej zdobyli w "Gamracie" broń i amunicję. W styczniu 1944 roku w wyniku aresztowań, za współudział w tej akcji i działalność w ruchu oporu rozstrzelano 27 pracowników.
Grodzisko
W czerwcu 2015 w Krajowicach odkryto grodzisko, położone na wzgórzu i zajmujące powierzchnię około 1 ha. Na podstawie odnalezionych w pobliżu wału obronnego fragmentów ceramiki wstępnie datuje się jego wiek na młodsze okresy epoki brązu (1300–700 r. p.n.e.)