Niniejszy kesz poświęcony jest pamięci pierwszego ursynowskiego lapidarium, przedziwnej konstrukcji, która tak szybko jak powstała, tak szybko została zlikwidowana. Kesz umieszczony wewnątrz tej konstrukcji przetrwał niewiele ponad tydzień (niewiele dłużej niż samo lapidarium) i w najczarniejszych snach, właściciel nie mógł przypuszczać, że tak krótki będzie jego żywot. Z uwagi jednak na chęć upamiętnienia tej sterty gruzu, która niezmiennie żyje we wspomnieniach ursynowian, w dniu 19 sierpnia 2023 r. postanowiłem odtworzyć tę skrytkę w nowym miejscu - miejscu, z którego można co najwyżej nostalgicznie spoglądać w stronę zarośniętego dziś trawą obszaru, który jeszcze w maju 2023 r. "zdobiło" to arcydzieło warszwskiego land-artu.
Dla wszystkich keszerów, chcących poznać krótką historię lapidarium, poniżej w całości zostawiam pierwotny listing.
Sterta gruzu? Chwilowo nieuprzątnięte pozostałości trwającej nieopodal budowy? Wykopalisko archeologiczne? W zasadzie można by powiedzieć, że ani jedno, ani drugie, ani trzecie, a zarazem wszystkie trzy w jednym. Ta dziwna konstrukcja, obok której się znajdujesz, to pierwsze ursynowskie lapidarium.
Lapidarium (za Wikipedią) - miejsce przechowywania i prezentowania okazów kamieni naturalnych i kamiennych fragmentów elementów architektonicznych oraz inskrypcji epigraficznych, rzeźb, nagrobków, pomników, pochodzących z zabytkowych budowli. Ekspozycja może znajdować się na wolnym powietrzu, bądź też w zamkniętym pomieszczeniu, a pierwsze takie obiekty powstały w okresie renesansu.
Pierwszego publicznego lapidarium znajdującego się w Weronie, założonego w latach 1738-1749 przez Scypiona Maffeiego zdecydowanie pozazdrościł Włochom Zarząd Zieleni m. st. Warszawy wiosną 2023 roku, tworząc tę dość osobliwą konstrukcję w trakcie urządzania terenu przy okazji prac w Parku Cichociemnych Spadochroniarzy AK, tuż za popularną Górką Kazurką na Ursynowie, w bezpośrednim sąsiedztwie Lasu Kabackiego.
Lapidarium wzbudziło wiele kontrowersji wśród mieszkańców Ursynowa. Większość opinii była raczej negatywna. Mieszkańcy twierdzili, że to po prostu zwykłe gruzowisko, którego nie chciało się nikomu uprzątnąć. Pomysłodawcy lapidarium byli jednak zdania, że gruzowisko to jest żywą historią. Fragmenty wielkiej płyty, bryły i pokruszony beton, pręty zbrojeniowe zebrane tu jako pozostałości z czasów budowy osiedla, to rzekomo oryginalne ślady przeszłości związane z miejscem i czasem, w którym lapidarium powstało. Zgrupowane w formie rzeźby land art opowiadają o materiałach, technologii i sposobie budowania w latach 80. XX w.
Z racji, że obiekt jest bardzo kontrowersyjny, jako właściciel ulokowanego tutaj kesza, opinię co do jego sensowności, estetyki czy sposobu w jaki wpisuje się w okoliczny krajobraz, pozostawiam każdemu z osobna. Z pewnością warto jednak tu zajrzeć, żeby móc samemu wyrobić sobie zdanie na jego temat.