Let op! Op bovenstaand coordinaat vind je geen cache maar wel het bezoekerscentrum van het Flevo-Landschap met een wc.
Bestaat de regenboogkikker?
Jazeker bestaat de regenboogkikker. Al is de kans dat je een echte regenboogkikker ziet erg klein.
De Scaphiophryne gottlebei heeft vele namen. Een aantal bekenden namen zijn Malagasy rainbow frog, rainbow burrowing frog, red rain frog en lokaal wordt de kikker Sahon'orana genoemd.
De regenboogkikker komt voor in open, rotsachtige gebieden in het Nationaal park Isalo en de omgeving van Ilakaka te Madagaskar. De kikker is te vinden op een hoogte van ongeveer 700 tot 1000 meter boven zeeniveau. De kikkers rusten overdag in zelf gegraven holen in de bodem. 's Nachts zijn de dieren al springend te vinden op de rotswanden, waar ze zich kunnen verschuilen in kleine natuurlijke holen in de rotsen. Ze voeden zich voornamelijk met insecten.
De kikker valt op door zijn plompe, pad-achtige uiterlijk en de felle lichaamskleuren. De bovenzijde heeft bovenop oranje en lichtgroene vlekken en aan de zijkant witte vlekken. Deze gekleurde vlekken zijn omringd door brede zwarte randen. De onderzijde is grijzig gekleurd. De kleuren zijn het helderst en contrast rijkst bij de vrouwtjes.
Malagasy rainbow frog
Een volwassen mannetje heeft een lichaamslengte van 20 tot 30 millimeter, een vrouwtje tussen de 30 en 40 millimeter. Deze kikkersoort heeft een korte snuit en een relatief kleine mond, maar grote, prominente ogen. De poten zijn relatief kort in vergelijking tot het robuuste lichaam. De achterpoten zijn gespierd en hebben een hoornachtige tuberkel die de kikker gebruikt om te graven. De achterpoten zijn voorzien van zwemvliezen. De voorpoten hebben geen zwemvliezen, de vingers hebben een verbreed uiteinde waardoor de kikker een goede grip heeft op de ondergrond. Hierdoor is regenboog kikker in staat is om tegen steile rotswanden omhoog te klimmen. Ze zijn door hun korte poten echter niet zo goed in zwemmen.
De kikker wordt beschouwd als een bedreigde diersoort (EN of Endangered) op de Rode Lijst van de IUCN. De kikker gaat tegenwoordig in aantal en verspreidingsgebied achteruit. Met name de grootschalige export van voornamelijk mannelijke exemplaren voor de exotische dierhandel drukt waarschijnlijk zwaar op de populaties.
Naast de regenboogkikker in Madagaskar heeft men in 2011 op Borneo de regenboogpad herontdekt. Men dacht dat deze uitgestorven was. De pad was al sinds 1924 niet meer gezien. In totaal hebben wetenschappers drie leden van de herontdekte kikkersoort gevonden: een mannetje, een vrouwtje en een kind.
De Ansonia latidisca ook wel Sambas stream toad of Bornean rainbow toad genoemd. Deze pad komt endemisch voor in het regenwoud in het westen van Borneo, meer bepaald in een bergachtig gebied tussen het Maleisische Sarawak en het Indonesische West-Kalimantan, op hoogtes boven 1200 meter boven zeeniveau. Het is een boombewoner die 's nachts actief is nabij waterlopen.
De regenboogpad heeft relatief lange, smalle ledematen. De vingers eindigen in wat verbrede vingertoppen. De vingers en tenen hebben vrij teruggetrokken zwemvliezen. Hij heeft een extern tympanum. Zijn rug is bedekt met rode, groene, gele en paarse wratten. De felle kleuren kunnen dienen om predatoren te wijzen op mogelijke toxiciteit, afkomstig uit gifklieren.
De vrouwtjes kunnen circa 5,5 cm lang worden, de mannetjes circa 3,5. Mannetjes hebben een donkerdere keel en hebben op de onderkaak drie of vier rijen met stekels.
Bornean rainbow toad
Weer genoeg bijgeleerd. Dan is het nu tijd om de puzzel op te lossen en opzoek te gaan naar de cache. Veel plezier.
Deze cache is met toestemming van Het Flevo-landschap geplaatst.
Voor meer informatie: info@flevolandschap.nl
