Przydrożne krzyże i kapliczki, stanowią swego rodzaju „pamiętniki” sakralnej kultury danego obszaru. Od niepamiętnych czasów stawiano je na rozstajach dróg, rozmaitych wzniesieniach i pagórkach. Wystawiano je również w miejscach gdzie „straszyło” lub choćby dla upamiętnienia czyjejś nagłej śmierci. Ustawiano je w miejscu, w którym popełniono morderstwo, albo człowiek zginął od uderzenia pioruna lub w jakimś wypadku (co zresztą praktykuje się i do tej pory). Stawiano je także jako zadośćuczynienie Bogu za popełnione grzechy i przewiny. Pod nimi dokonywano pochówków nieochrzczonych dzieci, co miało wzamiarze przepędzić złe duchy i zatrzymać błąkające się duszyczki maluczkich.
W świadomości przetrwały jako „duchowe latarnie” ustawiane przy polnych drogach i duktach, a bardzo często na rozstajach, skrzyżowaniach dróg łączących najczęściej przemierzane trakty.
Niejednokrotnie kapliczki i krzyże stawiano w miejscach gdzie znaleziono kości ludzkie, przy ścieżkach prowadzących do lasu, gdzie mogło czaić się „złe”, przy szpitalach, schroniskach dla ludzi dotkniętych chorobą (np. trądem) czy po prostu na cmentarzach. Miały ochraniać miejscową społeczność przed zarazą, „morowym” powietrzem, czy klęskami żywiołowymi (jak pożary i powodzie). Więcej… tego rodzaju sakralne znaczniki, z czasem stały się wyznacznikami strefy bezpieczeństwa. Jeszcze w dziewiętnastym wieku chłopi starali się nie wykraczać poza teren chroniony przez postawione na krańcach wsi obiekty kultu. Do dzisiejszego dnia, gdzieniegdzie na wsiach, praktykowana jest tradycja odprowadzania ciała zmarłego do najbliższego krzyża, czy kapliczki.
Zwykle liczba tego rodzaju obiektów świadczyła o religijności mieszkańców, będąc przy tym chlubą mieszkańców parafii. Przy krzyżach i kapliczkach składano przysięgi, zawierano postanowienia, proszono o wybaczenie, żegnano synów odchodzących do wojska, skłaniano się do refleksji. W miejscowościach, w których do kościoła było daleko, odgrywały rolę lokalnych „małych świątyń”. Przy nich, wieczorową porą, miejsce spotkań wyznaczali sobie zakochani…
Zapewne podobne funkcje spełniała i nasza, miejscowa kapliczka, zwana niegdyś „niebieską”. Nadal można ją spotkać przy głównej drodze, nieopodal szkoły. Nieformalna jej nazwa wzięła się od niebieskiego koloru, którym przed laty była pokryta i przez długie lata w takiej „szacie” kolorystycznej istniała. Kapliczkę prawdopodobnie postawiła, jeszcze w I połowie XIX w., rodzina Lechów. W jej wnętrzu umieszczono obraz Matki Boskiej Szkaplerznej.
Z ciekawostek, wiadomo, że latach 70-tych XX w. w kapliczkę uderzył piorun, ale dzięki szybkiej interwencji sąsiadów spłonął jedynie dach konstrukcji.
Z kolei, w 1982 r. dokonano do niej włamania, w czasie którego został uszkodzony obraz. Odnowiła gopóźniej ludowa artystka, pani Maria Kloc.
I choć w obecnych czasach wiele kapliczek, a zwłaszcza krzyży niszczeje i bezpowrotnie znika z krajobrazu, ta miała więcej szczęścia. Ten niewielki sakralny zabytek jest wartością samą w sobie, a opiekująca się nią rodzina regularnie ją odnawia i konserwuje, dbając także o jej bezpośrednie otoczenie. Co zresztą widać gołym okiem.
Zabytkowy charakter kapliczki przemówił za tym, aby ten interesujący obiekt nanieść na keszerską mapę okolicy.
Zapraszamy!
Kesz to mikrus ukryty na koordynatach w bezpośrednim sąsiedztwie kapliczki.
FTF
ANTYHAKER
GRATULACJE!!!
UWAGA!!!
Proszę nie rozgrzebywać kamieni
przy kapliczce.
Dziekuję