Gabriel Narutowicz był polskim inżynierem, profesorem, i politykiem, a także pierwszym prezydentem Polski. Urodził się 19 marca 1865 roku w Tbilisi (ówcześnie w Imperium Rosyjskim, obecnie Gruzja), a zmarł tragicznie zamordowany 16 grudnia 1922 roku w Warszawie.
Narutowicz był człowiekiem o wszechstronnych zainteresowaniach i osiągnięciach. Studiował inżynierię na Politechnice w Zurychu, gdzie uzyskał dyplom inżyniera budownictwa. Po powrocie do Polski, zaangażował się w działalność naukową, publikując prace z zakresu mechaniki budowli.
Jego zaangażowanie polityczne narastało wraz z upływem lat. Był jednym z twórców i liderów Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, które działało na rzecz niepodległości Polski. Po odzyskaniu niepodległości, Narutowicz pełnił wiele ważnych funkcji państwowych. Był m.in. ministrem robót publicznych, członkiem Rady Stanu, a także przedstawicielem Polski w Lidze Narodów.
Jego kulminacyjnym momentem w polityce było wybór na prezydenta Polski w grudniu 1922 roku. Jednak jego kadencja była krótka i tragiczna. Zaledwie po kilkunastu dniach sprawowania urzędu, 16 grudnia 1922 roku, został zastrzelony przez artystę i nacjonalistę, Eligiusza Niewiadomskiego, który nie akceptował Narutowicza ze względu na jego liberalne i prounijne przekonania.
Życie i śmierć Gabriela Narutowicza stanowią ważny element historii Polski, a jego postać jest pamiętana zarówno z powodu osiągnięć naukowych, jak i roli, jaką odegrał w życiu politycznym kraju.
Na etapie startowym nie ma pojemnika, są napisane koordy prowadzące do pojemnika finałowego.