Disc golf – dyscyplina sportu używająca latających dysków, w której gracze rzucają dyskiem do celu na zasadach podobnych do tych znanych z golfa. Rozgrywka odbywa się na polu zwykle złożonym z 9 lub 18 dołków. Gracze zaliczają dołek poprzez rzuty dyskiem w kierunku celu. Pierwszy rzut wykonywany jest z obszaru startowego (ang. tee area), a kolejne z miejsca wylądowania dysku aż do osiągnięcia celu. Liczba rzutów wykonanych przez gracza do zaliczenie każdego z dołków jest dodawana, a otrzymaną sumę odejmuje się od liczby „par” (ang. professional average result) pola. Gracze starają się zaliczyć każdy dołek jak najmniejszą liczbą rzutów.
Większość pól disc golfowych składa się z 9 lub 18 dołków, PDGA zaleca by średnia długość dołka wynosiła 61–73 m, przy czym dołek nie może być krótszy niż 30 m. Najdłuższe dołki na świecie mają ponad 460 m. Projektanci pól wykorzystują drzewa, krzaki, zmiany wysokości, zbiorniki wodne oraz zróżnicowane długości. By każdy dołek był unikalny oraz stanowił wyzwanie, stosowane są również obszary poza granicami pola gry – auty (ang. out-of-bounds zones) oraz trasy mando – nakazy rzutu z danej strony obiektu mando.
Większość pól do disc golfa znajduje się na terenie 3 krajów - USA (75%), Finlandii (7%) i Kanady (3%). Oprócz tego w Szwecji i Estonii, które posiadają największe zagęszczenie pól na km⊃2; terenu i jeden z najwyższych współczynników ilości pól na mieszkańca, zaraz za Islandią i Finlandią.
Tee (obszar startowy)
Obszar tee w Disc Golfie jest zazwyczaj wykonany z betonu, asfaltu, gumy lub sztucznej trawy, lub jest po prostu oznaczony na ziemi. PDGA zaleca tee mające nie mniej niż 1,2 m szerokości oraz 3 m długości.
Lie
Jest to miejsce, które gracz zajmuje przed wykonaniem rzutu. Pierwsze lie na dołku znajduje się na tee, kolejne są wyznaczane przez miejsce gdzie spadł dysk. Jest oznaczane przez dysk lub marker (mini dysk).
Oznakowanie pola
Na wielu polach przy każdym obszarze tee ustawione są znaki, na których widnieje prosta mapa dołka, odległość do celu, par, obszary poza polem gry, trasy mando oraz nazwa dołka. Dodatkowo przy wejściu na pole często znajduje się duża tablica z mapą pola i dodatkowymi informacjami.
Kosze
Kosze disc golfowe składają się z metalowego słupa oraz obręczy z zawieszonymi łańcuchami, pod którymi zamontowany jest kosz, w który wpada dysk. Gdy dysk uderza w łańcuchy, zazwyczaj wpada on do kosza. Według zasad PDGA dołek uznaje się za zaliczony, jeżeli dysk wpadnie z góry kosza a pod łańcuchami i spocznie na jego dnie.
Zasady gry
Zasady disc golfa są podobne do zasad golfa. Runda rozgrywa się na polu disc golfowym składającym się z pewnej liczby dołków, zazwyczaj 9 lub 18. Każdy dołek składa się z tee (obszaru startowego) oraz oddalonego o pewien dystans celu, a na przeszkodzie stać mogą drzewa, wzgórza i zbiorniki wodne. Gracze rozpoczynają rundę poprzez rzut dyskiem z tee, uważając przy tym by nie przekroczyć jego przedniej linii. Przekroczenie linii jest błędem. Kolejny rzut następuje z miejsca, w którym upadł dysk po rzucie poprzednim. Dołek kończy się poprzez trafienie do celu. Celem gry jest przejście całego pola z jak najmniejszą ilością rzutów. Zazwyczaj gra toczy się w grupie złożonej z trzech do pięciu osób. Gracze po kolei rzucają z obszaru startowego, a kolejność następnych rzutów uzależniona jest od odległości dysku od dołka: zaczyna osoba, której dysk wylądował najdalej od celu.
Każde pole jest wyjątkowe, a zatem wymaga innej kombinacji rzutów. Najlepsi gracze starają się uzyskać optymalny tor lotu dysku biorąc pod uwagę odległość, podłoże, przeszkody oraz warunki pogodowe. By móc wykonywać różne rzuty, gracze noszą ze sobą wiele dysków o różnej charakterystyce lotu. Niektórzy gracze noszą ze sobą mini dysk – marker, którym zaznaczają swoją pozycję przed każdym rzutem. Używanie markera jest szczególnie wskazane w oficjalnych rozgrywkach.
Wedle tradycji, gracze rzucają z obszaru tee w kolejności wyników z poprzedniego dołka, przy czym osoba z najniższym wynikiem rzuca jako pierwsza. Większość graczy przestrzega nieformalnych, grzecznościowych zasad, wedle których nie należy stawać w polu widzenia rzucającego gracza i należy powstrzymać się od wydawania dźwięków, które mogłyby go rozproszyć. Trafienie dyskiem mogłoby kogoś zranić, dlatego PDGA zaleca by gracze nie rzucali dyskiem w pola całkowicie zasłonięte oraz w miejsca, gdzie mogą przebywać widzowie, przechodnie lub inni użytkownicy pola.
Rodzaje dysków
Trzy dyski pokazujące różne kształty krawędzi. Od góry: driver, mid-range oraz putter.
Dyski do disc golfa są mniejsze i cięższe niż te do Ultimate lub frisbee stosowane do celów rekreacyjnych. Mają one zazwyczaj 21–22 cm średnicy oraz ważą 130-180g. Wszystkie dyski zaaprobowane przez PDGA mają 21–30 cm średnicy i ważą nie więcej niż 200 g. Dyski używane do disc golfa są projektowane tak, by uzyskać określoną kontrolę, szybkość i precyzję, podczas gdy dyski do ogólnego użytku mają tradycyjny kształt. W disc golfie używa się wielu rodzajów dysków, które podzielone są na trzy ogólne kategorie: driver, mid-range oraz putter.
Rodzaje rzutów
Choć jest wiele różnych chwytów oraz rodzajów rzutów, to wyróżniamy dwie podstawowe techniki: bekhend i forhend (ang. sidearm). Ich zrozumienie i opanowanie mogą znacząco podnieść poziom gry gracza. Ponadto zwiększają one ilość opcji na przemieszczanie dysku po polu i skuteczniejsze trafianie dyskiem do kosza. Wielu graczy korzysta z nabiegu (ang. run-up) przy dłuższym rzucie. Pozwala to nadanie większego pędu oraz co za tym idzie odległości. Nie istnieje standardowy rodzaj rzutu, a każdy gracz ma swoją unikalną technikę.
Rzucony dysk spada w kierunku określonym przez kierunek rotacji nadany podczas wypuszczenia dysku. Wyróżniamy dwa kierunki rotacji: „hajzer” (ang. hyzer), gdy dysk spada w naturalnym kierunku, oraz „anhajzer” (ang. anhyzer), gdy dysk spada przeciwnym do naturalnego kierunku. Dla praworęcznego bekhendu dysk będzie spadał w lewo, a dla leworęcznego w prawo. Dla praworęcznego forhendu dysk będzie spadał w prawo, a dla leworęcznego w lewo.
Backhand
By wykonać ten rzut należy gwałtownie przeciągnąć dysk zza pleców do przodu ciała i wypuścić go w kierunku celu. Rzuty bekhendowe są zazwyczaj dłuższe od forhendowych, można też zaobserwować charakterystyczny dźwięk (tzw. snap) przy wyrzucie, gdy dysk wyskakuje z palców. Ważne jest by nadać pęd ze stóp i pozwolić mu przejść w górę ciała, do bioder i ramion, by nadać odpowiednią energię dyskowi.
Forhend
Forhendowy rzut (sidearm) jest wykonywany przez przeciągnięcie dysku zza pleców do przodu po zewnętrznej stronie ciała, podobnie do rzutu w baseballu lub forehandu w tenisie lub baseballu.
Popularność
Popularność Disc Golfa gwałtownie rośnie na całym świecie. Jest to czwarty najszybciej rosnący sport w Stanach Zjednoczonych i ustępuje jedynie mieszanym sztukom walki, roller debry i parkourowi
Disc Golf jest bardzo popularny w wielu krajach Europy, szczególnie w Finlandii, Estonii czy też Czechach.
Disc Golf w Polsce
Pierwsze pole do gry powstało w 2008 r. w miejscowości Marczów k. Jeleniej Góry, przy pensjonacie Jaskółka. Jego założycielem był Roel den Burger #37681, pierwszy zawodnik PDGA w Polsce (projekt powstał przy współpracy z Robem Mertensem #12804. Drugie powstało k. Krakowa przy Pałacu w Paszkówce w roku 2011 z inicjatywy właścicieli. Oba obiekty zostały zamknięte. Pierwsze publiczne pole powstało w Parku Śląskim w Chorzowie. Potem powstały kolejne pola na Śląsku, Mazowszu i w Kotlinie Kłodzkiej.
Polska jest członkiem Europejskiej Federacji Disc Golfa (EDGF) oraz jest krajem zrzeszonym w PDGA.
Pola do gry w disc golfa na terenie Polski:
- Park Śląski, Chorzów
- Park Chrobrego, Gliwice DiscGolfPark
- Dolina Trzech Stawów, Katowice
- Zieleniec DiscGolfPark
- Fojutowo DiscGolfPark
- Złotów DiscGolfPark
- Krzyczki, Nosselia DiscGolfPark
- Wawer, Droga Golfowa, Warszawa
- Ostoja Dworska
- Grynwald
- Park Rusinowa, Wałbrzych
- Jaśkowa Dolina, Gdańsk
- Na Zboczu, Gdańsk
Źródło: wikipedia.org
Kesz: Kesz to multi cache posiadający 3 etapy. Za każdym razem znajdziesz współrzędne następnego etapu. Miejsce nie jest oblegane przez spacerowiczów, ale i tak należy zachować ostrożność przy podejmowaniu, zwłaszcza finału.