PONTE DE CATOIRA E RIANXO
En 1971 presentábanse as principais características do futuro ponte que uniría para sempre os concellos de Catoira e Rianxo. Unha infraestrutura destas características axudaría, sen dúbida ningunha, a vertebrar as comarcas de Barbanza, Caldas e O Salnés, pero moitos cuestionaron a idoneidade da situación elixida, posto que o trazado pasaba practicamente por riba das Torres de Oeste.
Algúns formularon a súa situación á altura de Punta Quintáns, uns dous quilómetros río abaixo, cerca do lugar onde recentemente se construíu o viaduto do Eixe Atlántico do AVE. Aquela proposta tiña o inconveniente de que a canle fluvial é, nese punto, moito máis largo. Porén, os seus defensores esgrimían que as orientacións nese tramo son máis rocosas. Tamén houbo partidarios de construílo augas arriba, á altura de Vilarello, en Valga. Ningunha destas alternativas prosperou.
Finalmente, no verán de 1979, o entón presidente da Xunta de Galicia, José Quiroga Suárez presidía o acto de recepción provisional do viaduto interprovincial de Catoira. A ponte, deseñado polo enxeñeiro coruñés Luciano Yordi de Carricarte, tiña unha lonxitude de 987 metros e unha largura, entre calzada e beirarrúas laterais, de 10 metros. O seu custo elevíase ata os 197 millóns das antigas pesetas. Na actualidade soporta un tráfico próximo aos 10.000 vehículos ao día.
