8. Szkoła gdańska to odmiana haftu kaszubskiego, do którego rozpowszechnienia przyczyniła się znana hafciarka Anna Konkel (1923–2008), uczennica Franciszki Majkowskiej. Według relacji Ryszarda Konkela (syna Anny Konkel) oraz wejherowskiej hafciarki Ludwiki Wesserling – szkoła gdańska haftu kaszubskiego powstała dzięki wykorzystaniu dawnych motywów ze starego, zniszczonego obrusa przekazanego Annie Konkel przez ks. prałata Franciszka Gruczę – zrzeszeńca, znanego działacza kaszubskiego. Ksiądz otrzymał wspomniany obrus będąc wikarym na parafii w Gdańsku-Oliwie w latach 1945–1946. W późniejszych latach wielokrotnie namawiał hafciarkę wspólnie z Otto Kulcke (1922–2005) – przedwojennym gdańszczaninem, mieszkającym po wojnie w Niemczech do stworzenia gdańskiej szkoły haftu. Anna Konkel zaprezentowała szerzej swe autorskie kompilacje wzorów gdańskich podczas Konkursu Hafciarskiego w Lini w 2001 roku, gdzie spotkały się z dużym zainteresowaniem. Gdańską odmianę haftu upowszechnia od lat Klub Hafciarski „Tulpa”, działający przy wejherowskim oddziale Zrzeszenia Kaszubsko-Pomorskiego. Anna Konkel była honorowym prezesem „Tulpy”, a dla wielu jej członków mentorem i przewodnikiem po świecie haftu kaszubskiego.
Wzornictwo szkoły gdańskiej jest oryginalne w zestawieniu z innymi szkołami haftu kaszubskiego. Cechuje ją geometryzacja i uproszczenie form. Cechą odróżniającą od innych szkół jest kształt tulipanów i rozet oraz mniejsza ilość motywów. We wzorach szkoły gdańskiej znajdziemy jednak atrybuty, których próżno szukać w innych odmianach haftu kaszubskiego tj. porzeczki, winogrona, liście wiśni oraz inną formę owoców tej rośliny (w podwójnej obwódce z gałązką). Cechą najbardziej odróżniającą jest jednak kolorystyka odchodząca od popularnej stylistyki haftu siedmiobarwnego. Szkoła gdańska opiera się na trzech odcieniach koloru niebieskiego: jasnoniebieskim, średnio niebieskim oraz ciemnoniebieskim, budząc skojarzenie z charakterystyczną, znaną niegdyś w Gdańsku – biało-kobaltową ceramiką importowaną w XVII-XVIII z Niderlandów, z którymi to portowe miasto miało od wieków duże związki. Te międzynarodowe relacje znajdywały także odzwierciedlenie w zdobnictwie lokalnego rzemiosła artystycznego – w szczególności ceramiki. Opisywane wzornictwo znajdziemy również na holenderskich flizach – płytkach ściennych masowo sprowadzanych niegdyś do Gdańska. W XVII i XVIII wieku panowała moda wśród bogatych mieszczan gdańskich na dekorowanie flizami wnętrz swych domów – pieców i kominków. Projekty nawiązujące do tych kompozycji natrafiamy w wielu autorskich kompilacjach Anny Konkel.
Technika szkoły gdańskiej opiera się na podstawowych ściegach haftu kaszubskiego: hafcie płaskim, łodygi kwiatów, wąsy, obwódki winogron, wypełnienia liści i kwiatów wyszywa się sznureczkiem i pojedynczą nitką, natomiast drobne punkty – węzełkami. Elementy okrągłe (wisienki, winogrona i porzeczki) obszywa się pojedynczą, ciemnoniebieską nicią, a wypełnienia jasnoniebieską.
9. Szkoła czepcowa nazywana również "złotnicą", wykonywana złotymi i srebrnymi niciami na aksamicie. Technicznie jest najbardziej wymagającą odmianą haftu kaszubskiego, tworzona tzw. szychem (bawełnianą nicią owiniętą drucikiem). Haft czepcowy jest jedną z najstarszych szkół haftu kaszubskiego, kultywowaną przez zakonnice w Żukowie i Żarnowcu. Niegdyś, tą techniką ozdabiano czepce bogatych Kaszubek – szlachcianek oraz bogatych gburek (żon bogatych gospodarzy). Prawo do noszenia czepca miały jedynie mężatki. Te piękne, bogato zdobione okrycia głowy świadczyły o zamożności ich właścicielek. W latach pięćdziesiątych XX wieku dwie hafciarki związane ze szkołą żukowską – Zofia i Jadwiga Ptachówny, zaczęły wykorzystywać wzory czepcowe do tworzenia serwet i i obrusów. Dziś, złotnicą poza czepcami ozdabia się różne części garderoby oraz jej dodatki.
Poniższa grafika przedstawia bogactwo rodzajów kaszubskich haftów. Ciekawe, czy rozpoznasz z jakich szkół pochodzą poszczególne ornamenty:
Możesz sprawdzić swoje rozwiązanie zagadki w serwisie
certitude.