Rond 1900 was de akkerbouw sterk afhankelijk van traditionele methoden, maar begon langzaamaan te moderniseren door mechanisatie en wetenschappelijke inzichten. Hier zijn enkele belangrijke kenmerken van de akkerbouw in die tijd:

1. Gewassen en Teeltmethoden

Belangrijke gewassen: Tarwe, rogge, gerst, haver, aardappelen, bieten en peulvruchten.
Vruchtwisseling: Veel boeren pasten een drie- of vierjarige wisselteelt toe om uitputting van de bodem te voorkomen. Bijvoorbeeld: granen, aardappelen, voedergewassen en rustgewassen zoals klaver.
Bemesting: Naast natuurlijke mest (stalmest) werd kunstmest steeds meer geïntroduceerd, vooral fosfaat en kali.

2. Technologie en Mechanisatie

De meeste werkzaamheden werden nog met de hand of met paarden uitgevoerd. In sommige gebieden werd al gebruikgemaakt van de eerste stoomploegen en dorsmachines. De industriële revolutie zorgde ervoor dat zaaimachines en mechanische ploegen langzaam terrein wonnen.

3. Landbouwstructuur en Eigendom

In West-Europa hadden veel boeren kleine familiebedrijven, terwijl in Oost-Europa en Noord-Amerika grootschaligere bedrijven bestonden. Pacht was een veelvoorkomende manier van grondbezit; veel boeren huurden hun land van grootgrondbezitters.

4. Uitdagingen en Ontwikkelingen

Landbouwcrisis (1878-1895): Door de invoer van goedkoop graan uit de VS en Rusland daalden de prijzen in Europa drastisch, waardoor veel boeren overstapten op andere gewassen of veeteelt. Agrarische revolutie: In de late 19e en vroege 20e eeuw zorgden verbeteringen in landbouwtechniek, kunstmest en gewasveredeling voor hogere opbrengsten.

5. Akkerbouw in Nederland

In Nederland was vooral de akkerbouw in Groningen, Zeeland en Flevoland belangrijk. De productie van suikerbieten, aardappelen en granen nam toe. Coöperaties ontstonden om boeren te helpen met de afzet van producten en gezamenlijke inkoop van machines en kunstmest.

---