03 BSO de mi vida 🎸 Sultans of Swing - OGolpe Mystery Cache

Sucedeu unha noite fría e chuviosa. Mark Knopfler, que daquela tiña 28 anos, entrou nun pub local de Deptford para tomarse un par de pintas. O local estaba case baleiro. Un par de tipos xogaban ao billar ao fondo. Nun pequeno escenario, situado nun recanto, tocaba unha mediocre banda de Dixieland jazz ante a absoluta indiferencia dos poucos clientes. Impasibles ante a falta de público… e de talento.

"Creo que estaban realmente sorprendidos de que houbese unhas tres ou catro persoas", lembraba Knopfler en UCR. "Lembro que lles pedín que tocasen Creole Love Call (Duke Ellington) ou Muskrat Ramble (Louis Armstrong). Penso que os sorprendeu que houbese alguén no pub que coñecese eses títulos".

"Á fin da noite, o trompetista, ou quen queira que fose, anunciou: 'Ben... isto é todo; é hora de marchar'. E engadiu: 'Moitas grazas e boas noites. Somos os Sultáns do Swing'". A Mark pareceulle moi gracioso, "porque de sultáns non tiñan nada. Eran máis ben pequenos tipos cansos con xerseis". A grandiosidade do nome contrastaba notablemente coa decadente realidade que os rodeaba e coa súa actuación: "Non podían ser sultáns de nada se estaban nesa banda, esa noite, nese pub". E así xurdiu a inspiración de Knopfler. Abandonou o pub coa semente dunha idea.

Aburrida e sen brillo ata que chegou a Fender

Corría o ano 1977. Aquel verán, Mark Knopfler deixara o seu traballo como profesor de literatura en Essex e trasladárase a Deptford, un barrio marxinal do sueste de Londres. Compartía piso co seu irmán David e con John Illsley. Nunha entrevista publicada en Nub News, o baixista lembra: "Viviamos con practicamente nada e nin sequera podiamos pagar as facturas do gas". De aí o nome: Dire Straits (graves apuros).

O caso é que, cando regresou á casa, o músico escocés comezou a escribir unha canción para aquela nova banda que acababan de formar. A letra chegou rapidamente, e a música compúxoa coa súa fiel guitarra National Steel. Ao principio pareceulle "aburrida" e sen brillo. "A primeira vez que escoitei a Mark tocando unha versión de Sultans of Swing foi nese piso, pero a canción era completamente diferente", apunta Illsley.

Pero o tema cambiou por completo cando aforrou o diñeiro suficiente para mercar a súa primeira Fender Stratocaster de 1961: "Cobrou vida en canto a toquei con esa Strat do 61... os novos acordes apareceron sos e encaixaron no seu sitio", declarou Knopfler en Guitar World. "Esa seguiu sendo a miña guitarra principal durante moitos anos e foi basicamente a única que toquei no primeiro álbum".

A decisiva decisión do DJ

Sultans of Swing foi unha das cinco cancións que Dire Straits gravou en 1977 nunha maqueta nun pequeno estudo de oito pistas, Pathways Studios. A mesma que levaron a Charlie Gillett, presentador de Honky Tonk en BBC Radio London. Ao influínte DJ encantoulle e, cando a poñía no seu programa, dicía: "Vou seguir poñendo isto ata que alguén contrate esta banda". Eran os días nos que unha persoa, nunha emisora de radio, podía ser decisiva para o éxito dunha canción.

O grupo, que buscaba desesperadamente un contrato discográfico, comezou a soar en constante rotación na radio. A súa popularidade chegou aos executivos das compañías discográficas, que comezaron a tomar nota deste potente blues-rock sobre unha pésima banda de jazz. En tan só dous meses, Dire Straits asinou con Phonogram.

 “E comezou a estenderse como a pólvora”

En febreiro de 1978, o grupo —M. Knopfler (vocalista e guitarrista principal), o seu irmán D. Knopfler (guitarra rítmica), J. Illsley (baixista) e P. Withers (batería e percusión)— regravou a súa canción de pub inglés de barrio en Basing Street Studios. Tres meses despois, o 19 de maio, converteuse no primeiro sinxelo do seu álbum debut, Dire Straits. Pero non entrou nas listas e as vendas non terminaban de despegar.

Finalmente, como conta o baixista de Dire Straits en Nub News: "Foi nos Estados Unidos onde despegou. As radios comezaron a poñer Sultans of Swing sen parar. E despois do éxito en América, regresou ao Reino Unido, onde tivo que ser publicada por segunda vez, o que foi realmente peculiar. E comezou a estenderse como a pólvora".

"Eu tiña 28 anos cando Sultans arrasou", revelaba Mark en musicradar.com. "Era número 1 en todo o mundo e aínda seguiamos vivindo en Deptford durante bastante tempo. Eu non recibín ningún diñeiro dela durante anos".

Farto de tocar a “maldita boa canción”

Sultans of Swing nunca faltou nos concertos de Dire Straits. Ás veces, Knopfler improvisaba e ampliaba o solo nos seus directos. Na gravación do seu primeiro álbum ao vivo, o dobre Alchemy: Dire Straits Live (1984), estirou a canción ata case 11 minutos. E fixo o mesmo no histórico Live Aid de 1985 no Wembley Stadium. A súa épica versión converteunos en auténticas superestrelas. Pero tocouna tantas veces que o guitarrista di estar farto.

Por suposto, Dire Straits é unha das grandes bandas británicas dos 80, e Sultans of Swing, un clásico. "Supoño que se pode dicir que Sultans of Swing foi a canción coa que comezou todo", reflexionaba Illsley. "Tivo un enorme impacto. É o catalizador que te empurra cara adiante na vida. A xente di que tivemos sorte, pero eu digo: ‘Que significa sorte?’. O quid da cuestión é que era unha maldita boa canción e traballamos endemoñadamente duro".

Probablemente a canción máis emblemática de Dire Straits sexa Sultans of Swing, (Deconstruíndo Sultans of Swing - ShaunTrack) a súa mellor carta de presentación, pero en termos de éxito comercial e impacto mediático, Money for Nothing está no primeiro posto.