Rezerwat Bielinek jest jednym z najstarszych rezerwatów w Polsce.
Obszar rezerwatu położony jest na wysoczyźnie morenowej, która osiąga wysokość do 70 metrów n.p.m. Rzeźba terenu urozmaicona jest 12 wąwozami, rozcinającymi strome zbocze. W kolejności od północnego zachodu na południowy wschód znajdują się: Wąwóz Storczykowy, Dolina Akacjowa, Dolina Borsucza, Wąwóz Paklonowy, Parów Źródlany, Wąwóz Wiązowy, Wąwóz Świetlisty, Wąwóz Brekiniowy, Wąwóz Markociński, Kotlina Mała, Kotlina Wielka oraz Wąwóz Troisty.
Ochronie podlega krajobraz leśno-stepowy o powierzchni 75,55 ha. Rosną tu ciepłolubne rośliny i drzewa, w tym dąb omszony. Występuje on poza granicami swojego zasięgu, który kończy się u podnóża włoskich Alp. Jest to też jedyne jego stanowisko w Polsce. Najstarsze drzewa mają ok. 300 lat. Mocno owłosione liście dębu nie są jedyną atrakcją rezerwatu. Występuje tu bowiem ok. 520 gatunków roślin naczyniowych, w tym gatunki wpisane do „Polskiej czerwonej księgi roślin”, m.in. pajęcznica liliowata, ostnica powabna i purchawica olbrzymia. Na południowych zboczach doliny Odry znajdują się murawy kserotermiczne, z gatunkami stepowymi, np. wyjątkowo cennymi ostnicami.
Na początku XX wieku na terenie rezerwatu stał dom jego właściciela, von Keudlla. Prowadził on mały ogródek botaniczny. W czasie wojny dom został zniszczony, ale gatunki inwazyjne rozsiały się na terenie rezerwatu.
Źródło www.pomorzezachodnie.pl