De Amstelbrug bestaat uit drie delen:
a. Een brug óver drinkwater, een brug om te lezen.
De geheimzinnigheid die het waterleidingterrein uitstraalt naar de openbare weg is voor mij aanleiding en inspiratie voor het ontwerp. In diverse bronnen stuitte ik op 'vreemde' woorden die met de processen rond de waterwinning en de drinkwaterbereiding te maken hebben, in heden en verleden. Woorden die verwijzen naar gebouwen, processen, apparaten, gereedschappen en de distributie en consumptie van drinkwater.
Ze vallen mij op door hun dubbelzinnigheid, wonderlijke letterlijkheid en lichamelijkheid.
De woordenhekwerken overspannen de Leidse Vaart tussen de pijlers van de oude Amsterdamse Schoolbrug. Boven elkaar staan vijf regels woorden, waarvan - aan de ene zijde twee en aan de andere zijde drie - regels in spiegelbeeld staan. Hierdoor krijgen de hekwerken meer abstractie en de panelen zijn daardoor ook leesbaar buiten de brug: lopend langs het water, schaatsend op het ijs of zittend in een bootje. Aansluitend op de woordhekken staan meer opengewerkte hekken.
b. Een verbreding van het brugdek laat de brug meer ademen in haar omgeving. De maat van de verbreding stemt overeen met de dikte van het brugdek. Driehoekige elementen geven een visuele verbinding tussen beide delen.
c. Een veiligere brug. Hoewel de huidige verkeersbepaling hier van kracht blijft - voorrang voor verkeer van buiten de bebouwde kom -, is met de uitvoering van het ontwerp de veiligheid van de locatie vergroot:
1. door het afbreken van de muurtjes zijn de gevaarlijke schuine stangen verdwenen.
2. automobilisten hebben beter zicht op aankomend verkeer door de transparante hekken.
3. langzaam verkeer heeft eigen paden. Door de verbreding is er meer ruimte voor fietsers en voetgangers en door de verhoging wordt het langzame verkeer gescheiden van de autorijbaan.
Op website www.heemstede.nl, nieuwsbericht 25 november 2003, door © Barbara Kletter Amsterdam