Aurora surgit, et cum prima luce etiam pistor officinam suam aperit. Ibi vir senex, toga involutus, iam ante portam stat, anxius et impatiens: "Festina lente!" sibi murmurat, dum alius cliens, iuvenis somnolentus, caput contra ianuam inclinat.
"Ubi mel, ibi apes," pistor ridens dicit, dum panes calidi de furno exeunt et odor suavis aerem implet. "Sed ecce! Quot capita, tot sententiae!" Senex iam queritur de pretio, iuvenis de tarditate, et mulier quaedam de farina nimis alba.
"Asinus asinum fricat," sibilat senex ad iuvenem, qui ridens respondet: "Per risum multum debes cognoscere stultum!" Pistor tamen manet placidus: "Tempora mutantur et nos mutamur in illis – hodie panem emi, cras fortasse ipsum vendam."
Inter haec tumultuosa verba, monachus subit in tabernam. "Cucullus non facit monachum," suspirat pistor, dum sacculus nummorum in manu sancti viri micat. "At tamen," respondet monachus, "in vino veritas!"
Mulier tandem panem capit et ex taberna exit, susurrans: "Verba volant, scripta manent. Sed panis editur!"
Carpe Diem!