Dawny arsenał pruski
Z dworca PKS doskonale widać świetnie zachowane budowle arsenału artylerii. Tylko ul. Świętopełka dzieli ów plac od czterokondygnacyjnego gmachu z czerwonej cegły, który przylega to potężnego muru oporowego z ul. Korzeniowskiego na szczycie. Różnica wysokości sprawia, że od strony tej drugiej ulicy gmach liczy tylko dwie kondygnacje.
Gmach powstał w latach 1868-1869, ale dla potrzeb arsenału wykorzystano także skarpę na której stoi. W podtrzymującym ją murze oporowym zbudowano 22 kazamaty. Magazynowano w nich amunicję, a także działa. Dziś w kazamatach i na placu przed nimi działa targowisko.
Po likwidacji twierdzy stał się miejscem produkcji i składem maszyn rolniczych, silników parowych i młockarni. Pozostałą przestrzeń zajęli przemysłowcy, kupcy i restauratorzy, między innymi Bruno Ludwig, który stworzył nieopodal letni ogródek gastronomiczny. Teren ten później przejął po nim Max Grabow, właściciel Nowej Piwiarni Ratuszowej, która znajdowała się w sąsiednim Czerwonym Ratuszu.
W 1927 roku szczeciński magistrat przekazał dolne kondygnacje budynku Miejskiemu Przedsiębiorstwu Oczyszczania, które zagościło tutaj aż do lat 70. ubiegłego stulecia. Na szczęście druga wojna światowa nie naruszyła konstrukcji i już w 1946 roku działalność rozpoczęła tutaj Akademia Handlowa (później Wyższa Szkoła Ekonomiczna i Politechnika Szczecińska) – pierwsza wyższa uczelnia na Pomorzu Zachodnim. Wykład inauguracyjny z 15 października upamiętnia tablica, która znajduje się w budynku. Później dawny arsenał stał się siedzibą Teatru Małego.
W latach 60. tych ostatnia kondygnacja budynku uległa pożarowi. Podjęto decyzję o odbudowaniu piętra i stworzeniu w tym miejscu domu kultury. Prace rozpoczęto w 1966 roku według projektu Bazylego Grygoruka, wystrojem wnętrz zajął się Bogusław Herman, a głównym plastykiem był Roman Czerwieniec.
W nowym nadzwyczaj pomysłowym i nowoczesnym wnętrzu z kolorowymi meblami, oryginalnym oświetleniem rozpoczęła się nowa era kulturalnego Szczecina. 20 wrzenia 1969 r. dom kultury został przekazany do użytku 14. tysięcznej rzeszy pracowników komunalnych i przemysłu terenowego w Szczecinie. W latach 1975-1982 funkcjonował jako Komunalny Dom Kultury, w 1983 został przekształcony w Centrum Kultury Młodzieży SŁOWIANIN, a 21 grudnia 1992 nadano nowy statut i obecną nazwę Dom Kultury SŁOWIANIN.