Het Wilde Westen werd vorig jaar overspoeld met goud- en gelukzoekers. In het "Oosten" werd de Geo-Art "WWO" geplaatst, deze trail vormt dan ook de basis voor een nieuwe Geo-Art: "rond(je) de veilingklok". Deze route neemt je mee langs de Pijnackerse kassen waar de verduurzaming al geruime tijd in volle gang is.
Deze geocache is een onderdeel van Blockparty Wild Wild Westland .
De Serie
|
De route bestaat uit 49 caches en is uitermate geschikt om te fietsen maar wandelen kan natuurlijk ook. Op de parkeerplaats bij nummer #02 kun je eventueel de auto neerzetten en kan daarvandaan de route het eenvoudigste via de nummering volgen, de route is ongeveer 12 km lang en gaat voor een groot deel over fietspaden en tuinderslaantjes langs de Pijnackerse kassen. De caches van deze serie zijn onderweg met enige variatie maar niet al te moeilijk verstopt, soms is er wel een tooltje nodig is om de cache te pakken te krijgen.
|
|
 |
Wherigo
 |
|
Deze wherigo is een virtuele versie van de "Reverse Cache Box".
Hij geeft wel de afstand tot het eindpunt, maar niet de richting er naartoe. Je kunt de zoektocht overal ter wereld beginnen en met de Smartphone of Whereigo compatible GPS naar het eindpunt navigeren.
|
Klik op het ronde WildWildWestland logo om de cardridge te downloaden.
De download is gratis en één keer downloaden is voldoende voor de gehele serie.
Klik hier voor een uitleg over een Reverse Wherigo voor beginners.
Jouw taak is om het eindpunt te vinden door regelmatig met behulp van de virtuele Reverse Cache Box de afstand er naartoe te meten. Probeer voor een goede score om de Reverse Cache Box zo weinig mogelijk te gebruiken. Alle instructies en benodigde informatie zijn opgenomen in de cartridge.
De Puzzel
Voordat je op zoek kunt gaan naar de cache, moet je eerst de onderstaande puzzel oplossen voor de juiste drie codes.
Tel hoe vaak de veilingklok voorkomt in het onderstaande verhaaltje en vul dit aantal in op de vraagtekens.
De oplossing geeft je drie codes die je nodig hebt om het Wherigo-avontuur te beginnen.
Voer deze codes in bij het openen van het spel in de Wherigo-player.
605193
?024?3
0811?4
In het dorpje Eikenhout, waar de straten nog klinkers hadden en de lantaarns ’s avonds zacht oranje licht verspreidden, stond een vergeten gebouw aan het einde van de Dorpslaan. Het was ooit een druk bezocht veilinghuis, waar boeren hun oogst aanboden, vissers hun vangst, en kooplieden hun schatten. Maar de tijd had het stof gebracht, en de deuren waren al jaren gesloten.
Niemand wist waarom het veilinghuis ooit stopte. Sommigen fluisterden over een fout, een onzichtbare verkoop, een bod dat nooit geaccepteerd had mogen worden. Anderen zeiden gewoon dat de tijden veranderden. Maar één persoon was daar nog regelmatig te vinden: Nora, een jonge archivaris die werkte voor de gemeente en een passie had voor vergeten plekken.
Ze had toestemming gekregen om het gebouw te onderzoeken, dozen te ordenen, en misschien, als er iets waardevols boven water kwam, het op te nemen in het lokale museum. Gewapend met thermoskan, notitieboek en een hoofd vol vragen beklom ze op een kille herfstdag de trap naar de bovenste verdieping.
Op die verdieping ontdekte ze iets onverwachts: een smalle, houten deur met een verweerd messing plaatje. Het cijfer erop was bijna onleesbaar, maar als je goed keek, stond er 9.
Er was geen sleutel te zien, geen slot – tot ze per ongeluk een doos met vergeelde papieren omstootte. Tussen de kaarten en bonnetjes viel iets zwaars en kouds op de vloer. Een kleine, zwarte sleutel. Ze wist meteen dat het bij die deur hoorde.
Toen ze de deur opende, ademde ze stof en stilte in. De kamer was klein, met slechts één raam, waar licht als door melkglas naar binnen viel. In het midden stond een ronde houten tafel, met daarop enkele voorwerpen: een zilveren kinderlepel, een geborduurde zakdoek, een vergeeld dagboek zonder naam. Alles zorgvuldig neergelegd, alsof iemand ze daar had willen laten rusten.
Maar wat haar het meest opviel, hing net erboven: een kleine, koperen veilingklok. Hij was stoffig, maar de wijzer leek als nieuw. Alsof hij had gewacht.
Zodra Nora de kamer binnenstapte, begon de klok zachtjes te tikken.
Klik. Klik. Klik.
Ze hield haar adem in. Buiten bleef alles stil – geen verkeer, geen vogels. Alleen de klok, langzaam aftellend.
De wijzer bereikte een rood streepje, en één van de voorwerpen – de zilveren lepel – verdween. Niet met rook of magie, maar gewoon… alsof hij er nooit was geweest. Alsof de tijd hem terugnam.
Nora bladerde snel door het dagboek. Elke pagina bevatte herinneringen, met data, namen, stukjes leven. Ze realiseerde zich: dit waren geen gewone spullen. Dit waren herinneringen. Dingen die mensen hadden willen vergeten, of juist nooit wilden loslaten. En in deze kamer… werden ze één voor één geveild aan iets of iemand dat ze terugriep.
De veilingklok tikte verder.
Nora wist niet wie de koper was, of waarom de klok weer was begonnen. Maar één ding voelde ze diep vanbinnen: deze kamer verkoopt geen spullen.
Ze verkoopt verleden.
En nu was ze zelf binnen.
Benodigdheden
Wat heb je onderweg zoal nodig:
• Magneet(stok) aan een touwtje.
• Hengel (6-7) meter
• Veel zin en een goede cachers mentaliteit.
(Cache behuizing niet vernielen, terug plaatsen waar deze ook gevonden is).
