Als je door Haarlem wandelt of fietst, zie je het al gelijk. Veel Haarlemse inwoners vinden het leuk om hun gevel te voorzien van planten en bloemetjes in potten en plantenbakken. Het levert in sommige straten van Haarlem zelfs een spectaculair mooi resultaat op, zoals in de Korte Houtstraat. Het staat niet alleen leuk en popperig zo tegen zeventiende eeuwse geveltjes aan, het heeft ook een praktisch doel. Allerlei insecten die niet gedijen in de kale straten van een stad duiken weer op en als er een plantenbak staat kan er geen fiets tegen het raam.
Ons geveltuintje is te vinden in het stadsdeel het Rozenprieel. Het Rozenprieel in Haarlem dankt zijn naam aan het feit dat het gebied voordat er een stadsbuurt ontstond, voornamelijk als landbouwgrond werd gebruikt, waar tuinders actief waren. Een prieel is een overdekte, vaak houten, constructie in een tuin, waar klimplanten zoals rozen kunnen groeien. De associatie met rozen en de aanwezigheid van tuinen in het gebied hebben geleid tot de naam Rozenprieel. In de loop van de negentiende eeuw werd het gebied bebouwd en ontstond de huidige buurt. Ondanks de bebouwing zijn er nog steeds straatnamen die verwijzen naar het agrarische verleden, zoals de Tulpenstraat, de Klaverstraat en de Rozenprieelstraat. De naam Rozenprieel is dus een verwijzing naar de oorspronkelijke functie van het gebied als tuingrond en de vele rozenkwekerijen.
Historische documenten uit de veertiende eeuw vermelden de naam Rozenprieel voor het eerst. Het is op dat moment een verzameling van buiten de stadsmuur gelegen gronden, bestaande uit bossen en velden. In de zeventiende eeuw wordt het gebied pas echt in gebruik genomen met moestuinen en buitenplaatsen. Hoewel het gebied rond het midden van de negentiende eeuw nog buiten het stedelijk gebied van Haarlem lag, had het door de relatief dichte bebouwingsdichtheid, langs de Kleine Houtweg, de Bakkersloot en het Spaarne al wel een vrij stedelijk karakter. Langs deze droge en natte wegen bevonden zich toen ook diverse ambachtelijke bedrijven, met name direct buiten de stadsmuur. De Kleine Houtweg, die het gebied aan de westelijke zijde begrenst, liep als een bebouwde weg door een uitgestrekt gebied met weilanden, graslanden, gronden bestemd voor bloemen en bollenteelt en tuinderijen. In 1876 startte de bouw van het Rozenprieel om de snel groeiende bevolking van Haarlem te kunnen huisvesten en is met name gebouwd voor arbeiders. Er verrezen diverse grote bedrijven en op de buitenplaats Plantenlust aan het Spaarne, werd een gomelastiekfabriek gebouwd, enkele stoomwalsserijen en een bierbrouwerij.
De groei van Haarlem zette zich in het begin van de twintigste eeuw door. De gronden langs de weggetjes van het Rozenpireel, werden verder ingevuld met arbeiderswoningen. Middenstanders kwamen hun geluk beproeven en veel woonpanden werden voorzien van winkelpuien. Langs de Kleine Houtweg verrezen herenpanden. Tussen de Eerste en Tweede wereldoorlogen werden de laatste braakliggende terreinen bebouwd. In 1960 werd er een plan gemaakt voor een drastische sanering om een verkeersweg dwars door de wijk aan te leggen. Protesten door de bewoners hebben de uitvoering van dit plan verhinderd. Vanaf 1975 zijn veel arbeiderswoningen verdwenen en vervangen door nieuwe sociale huurwoningen maar deze ingrepen hebben de structuur van de wijk niet echt veranderd, behalve dan dat de woonfunctie is versterkt en de bedrijfsfunctie is afgenomen.
Sinds 1990 vallen de Kleine Hout en de Kampersingel en het noordelijk gebied van de wijk, onder het beschermde stadsgezicht.
