MS Maria Konopnicka należała do serii dziesięciotysięczników, oznaczonych symbolem B54, które zostały zaprojektowane i budowane w polskich stoczniach. Statek miał nośność 10 273 DWT, długości 153,9 m, szerokości 19,4 m. Na pokład mógł zabrać 47 osób załogi. Jednostka została zwodowana 17 kwietnia 1961 roku. 11 grudnia 1961 statek powrócił do stoczki po kilkudniowych próbach morskich, odbiór przewidziano na 16 grudnia, kiedy jednostka miała zostać przekazana do eksploatacji Polskim Liniom Oceanicznym. Na naprawę ujawnionych w czasie próby usterek, pracownicy stoczni mieli zaledwie 5 dni, a do prac skierowano około 300 stoczniowców.
fot. Zbigniew Kosycarz/KFP
Tragedia rozegrała się 13 grudnia 1961 około godziny 9:00, w wyniku braku koordynacji prac między działami Stoczni. Tego dnia badano poprawność zasilania chłodni w energię elektryczną, którą dostarczały pracujące agregaty. Pożar rozpoczął się przy rurociągu dostarczającym paliwo do zbiornika pomocniczego agregatu prądotwórczego. Rurociąg został przecięty, aby naprawić nieszczelne spawy oraz wstawić zawór z termometrem. Agregat, którego rurociąg był naprawiany został wyłączony, o czym nie wiedział pracownik, który na polecenie swojego przełożonego miał uruchomić urządzenie. W tym celu odkręcił zawór z ropą, która popłynęła spawanym właśnie rurociągiem – spawacz spłoną żywcem, a ropa zaczęła zalewać pokład statku. Pracujący stoczniowcy w panice zaczęli uciekać – nikt nie zakręcił zaworu, który odciąłby dopływ ropy. Część pracowników schroniła się w maszynowni Uciekając, zamykali za sobą drzwi i grodzie, aby odcinając dopływ powietrza, uniemożliwić rozprzestrzenianie się ognia.
Straż pożarna przyjechała na miejsce z opóźnieniem, ponieważ nikt nie potrafił wskazać, gdzie cumuje statek. Po dotarciu na miejsce okazało się, że ratownicy nie mają specjalistycznego sprzętu, aparatów tlenowych i żaroodpornych ubrań, aby wejść do płonącego i coraz bardziej czarnego od dymu statku.
21 stoczniowców, którzy schronili się w maszynowni znaleźli się w pułapce bez wyjścia. Jedynym sposobem uwolnienia zamkniętych stoczniowców było wycięcie palnikami dziury w kadłubie. Jednak wszyscy mieli świadomość, że przed planowanym oddaniem jednostki armatorowi na statku są pełne zbiorniki paliwa i próba cięcia kadłuba palnikami może zakończyć się ich wybuchem i jeszcze większą katastrofą. Również nie było wiadomo, w którym miejscu wyciąć otwór, który mógłby uwolnić stoczniowców, ponieważ na miejscu nie było dokładnych planów, pokazujących, w którym miejscu dokładnie rozmieszczone są zbiorniki z paliwem. Uwięzieni pracownicy walili młotami w kadłub, aby wskazać ratownikom miejsce, w którym się znajdują. Z każdą chwilą, w maszynowni brakowało powietrza, a uderzenia stawały się coraz cichsze.
Po wielu godzinach oczekiwania, Ministerstwo Żeglugi w Warszawie wydało decyzja zezwalającą na wycięcie otworu ewakuacyjnego w kadłubie. Jednak dla uwiezionych w maszynowni stoczniowców było już za późno. Udusili się w stalowym kadłubie płonącego statku. Pożar został ugaszony około godziny 17.
Miejsce startowe to położenie tablicy upamiętaniającej tragiedie jaka rozegrała się na statku. Z niej odczytaj datę i podstaw odpowiednie liczby, aby wyznaczyć współrzędne, gdzie ukryty jest kesz.
Data na tablicy AB.AC.CDDE
N 54° CA.6B5′
E 18° B9.D1(2*E)′
Bibliografia:
https://polskamorska.pl/2022/12/13/61-lat-temu-w-stoczni-gdanskiej-wybuchl-pozar-na-statku-m-s-maria-konopnicka-zginelo-22-stoczniowcow/
https://www.trojmiasto.pl/historia/Pozar-na-MS-Konopnicka-Najwieksza-katastrofa-w-powojennej-historii-stoczni-n53788.html