In Kabouterland was het ooit heel gewoon dat iedere kabouter een gezellig huisje onder een paddenstoel had. Met een rood dak vol witte stippen, een schoorsteentje waar rook uit kringelde, en een klein raampje met gordijntjes die oma-kabouter had gehaakt. Maar de tijden waren veranderd. De paddenstoelen groeiden niet meer zo talrijk, en de prijs van een huisje was omhooggeschoten.
Kabouter Krelis werkte hard als bessenplukker, maar zelfs na lange dagen had hij nog niet genoeg muntjes om een huisje te kopen. Zijn vriendinnetje Lotje probeerde een handeltje in notentaartjes, maar ook zij verdiende maar net genoeg om haar buik te vullen. Samen droomden ze vaak van een eigen huis, waar ze een houten bed zouden kunnen timmeren en een tuintje vol madeliefjes zouden planten.
Toch waren de kabouters niet zomaar somber. In plaats van in huisjes te wonen, bouwden ze kleine hutjes van bladeren, takjes en mos. Elke avond zaten ze bij elkaar rond een vuurvlieg-lamp, waar ze liedjes zongen en elkaar verhalen vertelden. “Misschien hebben we geen huisje,” zei Lotje, “maar we hebben elkaar.” En zo voelde het vaak ook: hun vriendschap gaf meer warmte dan welke paddenstoelenwand ook.
Soms droomden ze dat er ooit weer nieuwe paddenstoelen zouden groeien, groot genoeg om kabouterhuizen te worden. Tot die dag bleven ze hopen en bouwen, met wat de natuur hun schonk. En ergens diep in Kabouterland wist iedereen: een echt thuis maak je niet van hout of steen, maar van vriendschap en fantasie.