Knooppunt 77
De zon stond hoog boven de polder toen ik bij knooppunt 77 aankwam. Het bord stond er, stevig in de grond, met pijlen die alle kanten op wezen. Links de dijk, rechts het riet, rechtdoor de open vlakte. Maar voor mij was dit punt méér dan een keuze op de fietsroute: hier lag een geheim verstopt.
In het gras, net buiten het zicht van toevallige voorbijgangers, wist ik dat er een kleine cache verborgen zat. Mijn hart sloeg sneller terwijl ik afstapte en rondkeek. Het zoeken hoorde bij het avontuur – tussen de keien, achter een paaltje, misschien zelfs in een holte van een boom.
Toen ik het doosje vond, zorgvuldig verstopt maar niet onvindbaar, voelde het alsof het landschap me een knipoog gaf. Ik schreef mijn naam in het logboekje, legde het terug zoals ik het vond, en glimlachte.
Knooppunt 77 was ineens niet meer zomaar een nummer. Het was een kruispunt van verhalen: van fietsers, van ontdekkers, en nu ook van mij.