Obelisk i krzyż upamiętniające miejsce pochówku powstańców poległych w bitwie pod Kluskami. Powstanie Styczniowe było największym polskim zrywem niepodległościowym w XIX wieku, a bitwa pod Kluskami – 22 kwietnia 1863 roku – największym starciem oddziału powstańczego z regularnym wojskiem carskim na ziemiach woj. kaliskiego. Oddziały polskie dowodzone przez F. Parczewskiego po kilkudniowej ucieczce przyjęły atak wroga. Powstańcy utworzyli szyk bojowy, strzelców ustawiono w tyralierę, z tyłu ustawiono rezerwowy oddział strzelców, za nimi zaś kosynierów oraz mało przydatny w gęstwinie leśnej oddział jazdy. W ponad godzinnym starciu żadna ze stron nie mogła przechylić na swoją korzyść szali zwycięstwa. Sytuacja zmieniła się dopiero wówczas, gdy z pomocą walczącym Rosjanom przybyły dodatkowe oddziały. Przewaga oddziałów wroga dowodzonych przez A. Oranowskiego była ogromna, tym bardziej, że do walki wprowadził także działa. Powstańcy byli stopniowo wypierani z zajmowanych stanowisk, a nieprzyjaciel powoli ich okrążał. Próba wsparcia strzelców kontratakiem kosynierów nie udała się, pomimo rozkazów i nalegań nie ruszyli się z bezpiecznego miejsca. Następnie pierwsi poczęli uciekać z placu boju. Powstał ogólny popłoch i panika. Dowódcy nie byli w stanie utrzymać porządku, ścigani przez kozaków powstańcy poszli w rozsypkę. Straty Polaków to kilkudziesięciu zabitych i rannych. Podobnie kształtowały się straty wśród Rosjan.
Co do skrytki, zabierz swoje pisadło.