📍 1️⃣ O escenario

En 1908 a viaxeira británica Annete Meakin (1867-1959), que xa gozaba de certa notoriedade polas súas experiencias en Rusia, percorreu Galicia e ao ano seguinte publicou un libro sobre a que denominaba “Suíza española” describindo exhaustivamente os seus atractivos naturais e monumentais. Atopándose en Ourense, ao expresar o seu desexo de visitar o famoso mosteiro os seus contactos na cidade tentan disuadila, argumentando que o acceso era complicado. Finalmente logra o seu propósito tras un laborioso desprazamento de tres horas en coche ata Cea e dúas dacabalo por un carreiro pedregoso desde a capital do municipio ata Oseira. Alí puido admirar o mosteiro, que pola súa magnificencia é denominado frecuentemente “o Escorial galego” e dedica unhas palabras ao elemento que desencadearía a traxedia uns poucos meses despois: “O impoñente retablo churrigueresco detrás do altar maior decae melancólicamente e ofrece o máis deprimente espectáculo. É verdadeiramente triste que España aínda non senta o impulso de facer de Oseira un monumento nacional”

🕰️ 2️⃣ Orixe

En outubro de 1908, o bispo de Ourense constatou o pésimo estado do baldaquino. Tras aprobar a súa retirada a Xunta Diocesana e a Comisión Provincial, as obras comezaron en febreiro de 1909, atopando resistencia dunha parte da comunidade.

⚖️ 3️⃣ Vivenza

O conflito xurdiu pola valoración do baldaquino. Defensores do bispo citaban organismos oficiais, mentres opositores contaban con voces como Manuel Murguía. O conflito persoal entre José Ramón Fernández Basalo e Aquilino Sánchez Rodríguez aumentou a tensión.

⚡ 4️⃣ Tensión

Os enfrontamentos comezan co sacerdote e os opositores. O Gobernador Civil e unha escolta de gardas acompañan ás obras previstas para o 22 de abril, con oito albaneis e vinte e dous gardas ao mando dun tenente.

🎖️ 5️⃣ O Tenente

Tratábase do tenente 2º Gumersindo Salinas Fernández (1868-1942), natural de Ribeiro, no municipio ourensán de Bande, ao suroeste da provincia. Grazas ás noticias de prensa e ao seu expediente persoal é posible reconstruír a traxectoria ata ese momento da persoa que asumirá a responsabilidade directa de abrir fogo. Tras realizar o servizo militar en Artillería incorporouse á Benemérita en 1889 e ata a derrota #ante EEUU está destinado en Cuba onde participa en accións contra os insurxentes e ascende a sarxento. Ao seu regreso á Península serve oito anos en Baiona e Vigo (Pontevedra) onde a prensa recolle o esclarecemento dun infanticidio e de roubos de certa entidade46. En agosto de 1907, coincidindo co seu ascenso a tenente 2º, trasládaselle a Ourense. A posteriori, a prensa liberal sinalará que fora un erro a súa elección para a misión por proceder de tropa e non de aca- demia e por ser coñecido o seu “carácter impulsivo e arrebatado” que lle levaba a protagonizar incidentes nun entroido en Vigo e no transcurso dun embargo en Verín

🚶‍♂️ 6️⃣ A Expedición

O 21 de abril a expedición sae de Ourense. O 22, unha multitude en Oseira impide o paso dos obreiros, con paus e instrumentos de labranza entre os presentes.

🛡️ 7️⃣ Amago de carga

Os carpinteiros rexeitan traballar nas condicións de ameaza, e o tenente retira aos gardas temporalmente. A tensión intensifícase co intento de queimar ándaos.

💀 8️⃣ Masacre

Ante a actitude do xentío Salinas destacaría unha parella ao claustro para que dominase desde a altura a igrexa e a continuación ordenado disparar ao aire como advertencia, pero ao non amedrentar aos paisanos (segundo o gobernador civil os “instigadores” fixéranlles crer que os gardas nunca farían lume sobre eles) finalmente ordenou unha única descarga segundo o gobernador civil, dous segundo outras fontes recollidas polas informacións xornalísticas, unha ante o templo e outra posterior contra os veciños refuxiados no seu interior (de feito algún dos falecidos foi alcanzado nas costas). Algunhas testemuñas (aínda que o desmente o gobernador) recollen o detalle dramático do coadxutor da parroquia José María Marnotes Lois, axeonllándose ante os máuseres suplicando que cesasen os dispa- ros. Os ocupantes da igrexa foxen, deixando atrás un panorama dantesco con tres mortos no primeiro momento e numerosos feridos. O 23 de abril o gobernador xa informaba a La Cierva de que o número de falecidos ascendera a sete e da detención de catro homes de distintos lugares da parroquia como xefas. Ao día seguinte, mentres as noticias do sucedido esténdense por toda a provincia, o coadxutor oficia os funerais polos sete primeiros falecidos. Combi- nando os datos do arquivo parroquial cos que ofrece Ismael González é posible establecer o balance final de vítimas mortais, comprendidas as dúas que fallecie- ron días máis tarde como consecuencia das feridas. Trátase de sete homes e dúas mulleres. Os homes eran todos labradores (excepto un carpinteiro) adultos salvo un raparigo de quince que faleceu días despois. A atención da prensa centrarase nas dúas mulleres, ofrecendo detalles que incrementaban o dramatismo dos seus casos. Unha delas era unha rapariga de 14 anos (12 segundo outras fontes) falle- cida por perforación de ambos os pulmóns, rotura de aorta e amputación dun brazo e outra de 22, nai de dous fillos, embarazada e á que unha bala atravesoulle útero e vejiga. Sobre o número de feridos as estimacións varían e ademais unha parte non solicitaría asistencia por temor a ser procesados.

🧩 O Misterio

As coordenadas finais NON están publicadas.

Todos os datos necesarios aparecen neste listing. Le con atención e asigna correctamente os valores a cada letra:

• A = Últimos dous díxitos do ano
• B = Número de falecidos
• C = Mes
• D = Século

Coordenadas finais:

N 42° ((B×C)−4).(C−2)(B)(C−1)
W 7° ((D×3)−4).(B)((D/2-C)/2)(A−1)

A historia proporciona as respostas. Os números marcan o camiño.

🧭 Importante

• Non é necesario consultar fontes externas
• Respecta o entorno natural e histórico
• Non mover nin alterar elementos do lugar
• Este cache é unha homenaxe