Het verhaal van Krutje, de dennenappel uit Brabant,
Ergens in het Brabantse bos, waar de geur van hars en aarde door de lucht zweeft, woont een kleine dennenappel met de Brabantse vertaling Krutje. In Brabant zeggen we dat zo, want Krutje klinkt net wat gezelliger dan dennenappel. Krutje hangt trots aan een den, samen met tientallen broertjes en zusjes. Zijn schubben glanzen bruin in het zonlicht en hij wiegt zachtjes met de wind mee. "Het is een goed leven hier" denkt hij tevreden, terwijl de vogels kwetteren en de eekhoorns tussen de takken springen.
Maar Krutje heeft een belangrijke taak. Hij is niet zomaar een mooi ding aan de boom - nee, hij is de bewaker van nieuw leven. In elke van zijn schubben zitten zaadjes, piepklein maar vol belofte. Wanneer de tijd rijp is, moet hij die zaadjes loslaten, zodat nieuwe dennen kunnen groeien.
Dat moment komt op een frisse herfstdag. De zon schijnt nog even warm door het bos, maar de wind wordt koeler en droger. Krutje voelt hoe hij langzaam open gaat, zijn schubben één voor één uit elkaar. Met elke zucht wind vliegt er een zaadje weg, dwarrelend als een mini parachuutje door de lucht.
Sommige zaadjes komen op de grond terecht, andere belanden in een mosbedje of tussen de wortels van een oude boom. En daar, waar de grond vochtig en rijk is, zal over een tijdje een nieuw dennenboompje opkomen.
Als het krutje leeg is, laat de boom hem zachtjes vallen. Hij rolt over het pad, komt tot stilstand naast een paddestoel en zucht tevreden. Zijn werk zit erop.