Seria skrytek typu Wherigo - odwrotka pokazująca florę i faunę Leśnictwa Czerwony Dwór w Grudziądzu
Zając szarak (Lepus europaeus) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae).
Występowanie
Rozpowszechniony w całej Europie, oprócz Półwyspu Iberyjskiego i północnej Skandynawii, w Azji od rzeki Irtysz po Iran i Irak. W Polsce występuje pospolicie na terenie całego kraju. Ich liczebność wynosi niewiele ponad 0,5 mln osobników i systematycznie maleje. Na początku lat 90. XX wieku było ich ponad 1,1 mln, a w latach 70. prawie 3,2 mln. Powodem spadku populacji jest przypuszczalnie wprowadzenie u lisów okresowych szczepień ochronnych przeciwko wściekliźnie, jako że głównym wrogiem zajęcy szaraków (szczególnie młodych) w środowisku naturalnym jest w Polsce lis. Szczepienia ochronne, które w zamyśle miały zahamować rozprzestrzenianie się wścieklizny wśród lisów, a tym samym zmniejszyć zagrożenie dla ludzi, przyniosły też uboczny skutek: zwiększenie ich populacji, a tym samym zmniejszenie populacji zająca szaraka. Duży, niekorzystny wpływ wywiera też mechanizacja rolnictwa (koszenie łąk), ruch drogowy (brak przejść przecinających drogi dla migrujących dzikich zwierząt) oraz liczne, zdziczałe psy i koty. Dodatkowo zwiększanie areałów monokultur w rolnictwie wraz z zanikiem tradycyjnego rolnictwa ekstensywnego oraz likwidacja remiz śródpolnych oraz miedz (zbyt jednolita baza żerowa niedostarczająca minerałów i witamin w odpowiednich proporcjach oraz brak miejsc schronienia) powoduje osłabienie kondycji, a zatem odporności na pasożyty i choroby (na przykład myksomatozę).
Morfologia
Długość ciała (bez ogona) 550–680 mm, długość ogona 75–140 mm, długość ucha 100–140 mm, długość tylnej stopy 124–185 mm; masa ciała 3,5–5 kg.
Zając szarak jest największym przedstawicielem rodzaju Lepus w Europie. Ogon zająca szaraka jest relatywnie długi i od góry ma kolor czarny, na spodzie biały. Uszy o czarnych końcówkach są dłuższe od głowy. Łapy są wąskie i twarde, przystosowane do biegania po twardym terenie. Tylne nogi są znacznie dłuższe od przednich. Oczy są duże o tęczówkach w kolorze od żółtego do pomarańczowego. Futro u góry ma szarobrązowy kolor – upodabniający go do podłoża – ubarwienie ochronne. Sierść na grzbiecie jest dłuższa i bardziej zakręcona od reszty. Boki ciała są jaśniejsze w kolorze ochrobrązowego. Brzuszna część ciała i wewnętrzna strona nóg są białe. W zimie futro staje się jaśniejsze i gęstsze niż w lecie. W przeciwieństwie do niektórych przedstawicieli rodzaju futro zająca europejskiego nie staje się całkowicie białe zimą, jednak w tym okresie na bokach głowy i podstaw uszu pojawiają się białe obszary, a okolice bioder i zadu przybierają nieco koloru szarego.
Szata zimowa różni się też ubarwieniem w zależności od szerokości geograficznej. Na północy ciemne są tylko uszy, głowa i przednia część grzbietu, zaś reszta staje się szarawa lub nawet biała. Okazy z południowych szerokości geograficznych wykazują bardzo małą zmianę ubarwienia, ale mogą wydawać się bardziej czerwonawe.
Tryb życia
Zające szaraki są wyłącznie roślinożerne. Piją wodę ze zbiorników sporadycznie, najczęściej wystarcza im rosa z roślin, którymi się żywią. Wiosną i latem spożywają niewielkie nadziemne części roślin, jesienią mogą zjadać korzonki lub inny wydobywany spod ziemi pokarm roślinny. W zimie obgryzają gałązki drzew i krzewów, wczesną wiosną zjadają młode pędy. Zające szaraki nie kopią nor. Śpią w wyciśniętych podczas leżenia nieckach, które nazywa się kotlinkami. Odżywiają się zarówno w dzień, jak i w nocy. Wzrok mają raczej słaby. Ruch rozpoznają doskonale, nawet ze sporej odległości, ale nieruchome przedmioty rozróżniają słabo. W normalnych warunkach nigdy nie wydają głosu. Ich charakterystyczny głos, tak zwane kniazienie, można usłyszeć tylko wtedy, gdy są ścigane na przykład przez psa, lub są ranne i zagrożone. Nie boją się wody – w razie potrzeby potrafią pływać.
Rozród
Długość życia to nawet 13 lat, ale przeważnie zając szarak dożywa jedynie do 5 lat z powodu drapieżników (lisy, psy, koty, myszołowy, jastrzębie, błotniaki i kruki). Dojrzewa płciowo po około 8 miesiącach. Ciąża u zająca szaraka trwa 1,5 miesiąca. Samica w ciągu roku rodzi przeważnie 3 mioty, a w każdym po 2–5 zajączków. Na terenach rolniczych w pobliżu obiektów przemysłowych, gdzie biocenozy narażone są na zanieczyszczenie metalami ciężkimi, taki jak kadm i ołów, rozrodczość zmniejsza się i wynosi 1–2 zajączków. Zajączki rodzą się całkowicie rozwinięte i pokryte gęstą sierścią. Karmiąca je matka odchodząc, by się pożywić, zostawia je w gęstej trawie. Ubarwienie ochronne pomaga zajączkom skryć się przed drapieżnikami.
Informacja wg Wikipedii
SKRYTKA
Jak znaleźć „Skrytkę Odwrotkę”?
Pierwszy krok.
W celu odszukania fizycznego pojemnika należy załadować wykonany przez - Waldmeister - kartridż, który znajduje się TUTAJ do odtwarzacza (playera) Whereigo.
Drugim krokiem jest ułożenie puzzli (link pod zdjęciem poniżej). Po ułożeniu otrzymasz trzy sześciocyfrowe liczby, które należy wpisać do aplikacji.
Szukanie fizycznego pojemnika polega na przemieszczaniu się w terenie i składaniu zapytań o odległość do niego. Na tej podstawie należy wywnioskować położenie pojemnika.
Po dotarciu do finału uzyskasz jego kordy oraz inne informacje o ukończeniu poszukiwań.
W miarę możliwości zrób skrina /zrzut ekranu/ z wirtualnym medalem jaki otrzymasz od Waldmeister za ukończenie swojej misji i dołącz go do swego logu.
Opisz w nim swoją przygodę dojścia do finału - tak by nie spojlerować i nie psuć zabawy innym - daj im szansę.