Voor meer informatie, zie de startpagina van de GeoTour Kop van Drenthe (GT4A3)
Lang geleden, in de tijd van de grote kou, leefden een jongetje en een meisje in een kleine stam. Ze woonden in hutten van botten en huiden aan de rand van een bevroren vlakte.
Het jongetje heette Ahunza en het meisje Ahunze. Ze waren beste vrienden en altijd nieuwsgierig naar de wereld buiten het kamp.
Op een ochtend werd Ahunza wakker van een diep dreunend geluid.
BOEM… BOEM… BOEM…
Ahunza kroop uit de hut en zag in de verte iets bewegen in de mist. Ahunze kwam naast hem staan en kneep haar ogen samen.
“Het zijn mammoeten!” fluisterde Ahunze opgewonden. 🦣
Een enorme wolharige mammoet liep langzaam over de sneeuw. Hun lange slagtanden kromden naar voren en hun dikke vacht wapperde in de ijzige wind.
De kinderen volgden de kudde een stukje, maar bleven op veilige afstand. Mammoet is erg indrukwekkend, maar ook gevaarlijk.
Plotseling werd de mommoet onrustig. De mammoet trompetterde luid en begon sneller te lopen.
“Wat is er?” vroeg Ahunza.
Toen zagen ze het.
Uit de struiken kroop een grote sabeltandtijger. 🐅
Zijn vacht was goudkleurig en uit zijn bek staken twee enorme kromme tanden.
Ahunze haar hart begon snel te kloppen.
“Niet bewegen,” fluisterde Ahunze.
De sabeltandtijger keek naar de mammoet, maar hij was te groot. Met een lage grom draaide hij zijn kop… recht naar de kinderen.
Ahunza pakte Ahunze haar hand.
“Rennen!”
Ze renden zo snel als ze konden door de sneeuw, hun voeten gleden over het ijs. Achter hen klonk een korte grom, maar de sabeltandtijger gaf al snel op. Hij had liever een rendier dan twee kleine kinderen.
Hij verdween weer tussen de bomen.
Hijgend kwamen Ahunza en Ahunze terug bij hun kamp.
De jagers luisterden naar hun verhaal en lachten eerst. Maar toen ze de sporen in de sneeuw zagen — enorme pootafdrukken met diepe klauwen — knikten ze serieus.
“Jullie hebben geluk gehad,” zei de stamleider.
Die avond zaten Ahunza en Ahunze bij het vuur. De vlammen knetterden en boven hen schitterden duizenden sterren.
“De wereld is groot,” zei Ahunze zacht.
Ahunza glimlachte.
“En morgen gaan we weer op avontuur.”
Ver weg, in de donkere vlakte, klonk het getrompetter van de mammoet… en ergens in de nacht brulde een sabeltandtijger. ❄️🦣🐅🔥
puzzel
Kijk voor meer informatie over de ondernemers en hun aanbiedingen hier.