Voor meer informatie, zie de startpagina van de GeoTour Kop van Drenthe (GT4A3)
Lang geleden, toen de mensen nog in kleine stammen leefden en de bossen heel groot waren, woonden er een jongen en een meisje aan de rand van een open veld. 🌲
De jongen heette Ahunza en het meisje Ahunze. Ze speelden vaak samen bij de grote stenen die in het veld lagen. Het waren enorme stenen, zo groot als een hut.
“Wie heeft deze hier neergelegd?” vroeg Ahunza vaak.
Ahunze haalde haar schouders op. “Misschien reuzen.”
Maar de ouderen van hun stam zeiden dat het hunebedden waren — huizen voor de geesten van hun voorouders. 🪨
Op een ochtend besloten Ahunza en Ahunze het grootste hunebed te onderzoeken. De stenen stonden als een kleine kamer: twee grote stenen aan de zijkant en Ă©Ă©n enorme steen bovenop.
Binnen was het koel en stil.
“Luister,” fluisterde Ahunze.
De wind blies door het gras en maakte een zacht geluid, bijna alsof iemand fluisterde.
Ahunza ging zitten en keek naar buiten door de opening.
“Ik denk dat onze voorouders hier rusten,” zei hij zacht.
Ahunze legde een paar bloemen bij de stenen.
“Dan weten ze dat we ze niet vergeten.”
Even later hoorden ze in de verte het geluid van rendieren die door het veld trokken. 🦌 De lucht werd goudkleurig door de ondergaande zon.
Ahunza en Ahunze liepen terug naar hun dorp.
Toen ze nog Ă©Ă©n keer omkeken, leek het alsof het hunebed warm oplichtte in het avondlicht.
“Misschien passen de voorouders wel op ons,” zei Ahunze.
Ahunza knikte.
En vanaf die dag wisten ze dat de grote stenen niet zomaar stenen waren, maar verhalen uit een heel oude tijd. 🪨✨
Kijk voor meer informatie over de ondernemers en hun aanbiedingen hier.
Â