Eikelus Maximus: “Een eikel valt niet ver van de boom...”
Er was eens een dappere eikel die niet zomaar uit een boom was gevallen… nee hoor. Deze eikel had gereisd.
Hij begon zijn avontuur hoog in een oude eik, waar hij droomde van verre oorden. Op een winderige dag werd hij losgerukt en meegenomen door een storm die zo krachtig was dat zelfs een sabeltandtijger er zenuwachtig van zou worden. Onderweg rolde hij langs heuvels, stuiterde over wortels en werd zelfs bijna opgegeten door een iets té enthousiaste eekhoorn (die hem uiteindelijk toch kwijt raakte… typisch).
Na dagen, weken—misschien zelfs jaren (tijd is vaag als je een eikel bent)—belandde hij eindelijk in dit kleine boompje. Niet groot, niet beroemd, maar… perfect.
“Hier blijf ik,” dacht de eikel. “Geen gletsjers, geen vallende rotsen, geen achtervolgende eekhoorns meer. Dit is mijn plek.”
En zo hangt hij daar nu. Rustig. Trots.
Maar als je goed kijkt… lijkt het soms alsof hij een beetje trilt.
Misschien… hoort hij iets aankomen. 🐿️💨