De regen tikte als een nerveus ritme op het dak van het verlaten jachthuis. Lars kneep zijn zaklamp steviger vast terwijl hij de deur openduwde. Het hout kraakte alsof het hem wilde waarschuwen. Hij had vroeg ontbeten, maar zijn maag voelde nu leeg, alsof de spanning alles had verteerd.
Binnen rook het muf, naar stof en iets anders… iets dat hij niet meteen kon plaatsen. Zijn lichtbundel gleed langs een oude boksbal die langzaam heen en weer wiegde, alsof iemand hem net nog een zet had gegeven. Lars slikte. Hij wist dat hij niet alleen was.
Hij was het bos ingegaan om een verdwenen wandelaar te zoeken, maar de sporen hadden hem steeds dieper geleid, tot voorbij de paden waar zelfs ervaren boswachters niet graag kwamen. Het was een gebied waar je moest bushwacken om vooruit te komen, takken opzij duwend, struiken splijtend, alsof de natuur je probeerde tegen te houden.
Een zachte bons klonk boven hem. Lars verstijfde. Nog een bons, gevolgd door slepend geschuifel. Hij richtte zijn zaklamp naar de trap. De treden waren donker, smal, en leken in het niets te verdwijnen. Hij voelde zijn hartslag in zijn keel, maar hij wist dat hij naar boven moest. De wandelaar kon nog leven.
Stap voor stap klom hij omhoog. Halverwege hoorde hij een ademhaling. Niet de zijne. Langzaam, zwaar, alsof iemand moeite had om lucht te krijgen. Zijn lamp flakkerde even, en in dat korte moment van duisternis voelde hij een koude rilling langs zijn rug glijden.
Bovenaan de trap kwam hij in een smalle gang terecht. Aan weerszijden stonden oude kasten en kapotte stoelen opgestapeld, alsof iemand een barricade had willen bouwen. Aan het einde van de gang zag hij een deur op een kier. Een zwakke, warme gloed scheen erdoorheen.
“Hallo?” fluisterde hij, al wist hij dat fluisteren zinloos was. Zijn stem werd opgeslokt door de stilte.
Hij duwde de deur verder open.
In de kamer zat een man op de grond, rug naar hem toe, schouders trillend. Een kaars brandde naast hem. Lars stapte dichterbij.
“Bent u oké? Ik ben hier om te helpen.”
De man draaide langzaam zijn hoofd. Zijn ogen waren wijd, rood doorlopen, en vol paniek. “Hij komt terug,” fluisterde hij. “Hij komt altijd terug.”
“Wie?” vroeg Lars, maar de man wees alleen naar het raam.
Lars liep erheen en keek naar buiten. Tussen de heggen bewoog iets. Iets groots. Iets dat niet hoorde te bestaan in een bos waar alleen herten en vossen leefden.
De kaars doofde plotseling.
De kamer werd pikzwart.
Achter hem klonk een lage grom, zo dichtbij dat Lars de warme adem in zijn nek voelde.
Hij draaide zich om.
En toen begon het.