Op een frisse ochtend zat Jommeke onder de appelboom met een stapel papier en een potlood. Naast hem lag Flip lui te zonnen, terwijl Filiberke druk in de weer was met een vreemd apparaat dat zachtjes zoemde.
Plots klonk er een harde plof! en een wolk paarse rook steeg op.
“Eureka! Of… toch bijna,” mompelde Filiberke terwijl hij hoestte.
Flip vloog verschrikt op. “KRA! Jommeke, kijk eens! Daar komt iets aangevlogen!”
Een kleine drone landde netjes voor hen neer en liet een metalen kokertje vallen.
“Dat ziet er spannend uit,” zei Jommeke terwijl hij het voorzichtig opende. Binnenin zat een opgerolde kaart met vreemde symbolen en een korte boodschap:
Filiberke’s ogen begonnen te glinsteren. “Tien uitdagingen? Dat is kinderspel!”
Flip schudde zijn kop. “Dat zei je de vorige keer ook… vlak voor alles ontplofte.”
Jommeke glimlachte. “Hoe dan ook… dit wordt een avontuur van 23 km om nooit te vergeten! We mogen een platte schroevendraaier niet vergeten, voel ik aan mijn ellebogen.”