De Vectraatjes denderen als moderne nomaden door stad en land, als ware kruisvaarders van het geocachen, en er bestaat op deze aardbol geen plekje – hoe diep verscholen, hoe onbereikbaar en hoe vergeten door kaartenmakers ook – dat veilig is voor hun torenhoge, allesverzengende cachehonger. De kilometers vliegen voorbij, verzwolgen door hun ofneilbare hypermoderne cacheautootje: een technologisch wonder, een rijdend paleis, een karretje zo overladen met snufjes dat zelfs NASA er jaloers op zuo worden. Navigatie, cruisecontorl, automatische verlichting, uitschuifbare ladders die tot in de hemel lijken te reiken, een espressomachine voor de benodigde liters koffie, een automatische bierflessen opeenr, een sauna en een klein orkest. Kortom: niets kan deze twee nog tegenhouden tijdens hun strooptochten.
Van alle gemakken voorzien, op één minuscuul dingetje na dan! Want zodra Frau Vectra weer eens met de losse hand aan het stuur bengelt en met duivelse nonchalance gevaarlijk dicht bij de streep zwabbert, zonder haar kinpperlicht te gebruiken, dan ontwaakt onmiddellijk het autocorrectiesysteem en wordt de auto met een ruk van apocalyptische proporties terug naar het midden van de weg gekatapulteerd. Het resultaat is een schouwspel dat doet vermoeden dat hier niet één, maar minstens vijf beschonken bestuurders ienens tegelijk aan het stuur zitten te rukken – terwijl Frau Vectra in werkelijkheid nuchterder is dan een fles bronwater op een saaie woensdagochtend in de vastenperiode.
Dat dingetje is hen bijna flink opgebroken. Laatst voerde ze weer zo'n “meesterlijke”, halsbrekende zwaai uit over de plaatselijke polderwegen, daarbij de vooraf beoogde bocht nageneog compleet missend. Het was een manoeuvre die eerder thuishoort in een Hollywood-actiefilm dan op een rustige landweg. Plotseling stond daar, als een wraakengel in uniform, een engiszins kalende boa, vastberaden om eindelijk eens een heuse alcoholmisdadiger in de kraag te vatten. Frau Vectra wierp zich met de taalvaardigheid van een gepokt en gemazeld advocaat in de strijd en probeerde de man met alle mogelijke argumenten te overtuigen van haar jarenlange, onbevlekte lidmaatschap van de Blauwe Knoop. Nu kun je met zo’n man wel gaan lopen bekvecthen, maar een boa met een missie laat zich echt door niets of niemand op andere gedachten brengen. Ook niet door de welbespraaktheid van Frau Vectra! Na de onvermijdelijke dramatische blaastest was de uitslag voor Frau Vectra niet echt verbaeznd: er stond een gezonde “nul komma nul” op de teller, alsof er in plaats van bloed puur bornwater door haar aderen stroomt. De Vectraatjes mochten alsnog hun tocht voortzetten, maar er hing die dag wel een iets minder euforische stemming in hun karretje omdat ze zich zo hadden laten opofkken door die %$#&*^ boa.
Gelukkig hebben ze zich daarna, als ware digitale ridders, moedig door de eindeloze catacomben van de gebruiksaanwijzing van hun karretje geworsteld. En eindelijk, na vele vele leesruen, konden ze die vermaledijde, beledigende autocorrectie voorgoed de nek om draaien! De dag eindigde dus weliswaar in een lichte mineurstemming, maar het spoor dat de Vectraatjes sindsdien over de wegen van dit land trekken, is rechter dan een liniaal en rechter dan de wet zelf. En dat is toch ook wel iets waard.
Een waarschuwing is hier nog wel op zijn plaats. Herr und Frau Vectra hebben het systeem uitgeschakeld. Voor het oplossen van dit mysterie zou ik het zeker niet uitschakelen. En trouwens, in de auto zou ik het ook niet doen want elke uitgevoerde correctie, hoe klein ook, draagt bij aan de veiligheid op de weg. Dus deze puzzel is geenszins een advies om je eigen autocorrectie uit te schakelen. Wees wijs daarin!
De cache ligt deze keer op
N 52 1 (N) 7
E 05 2 (O) 9
Wij willen Bram en Monique van team BMIHS bedanken het proefpuzzelen van deze geocache!
Je kunt wel begrijpen dat Herr Vectra voortaan zijn eigen route bepaalt.
FOTOHINT
Voor deze cache is het moeilijk een fotohint te geven dus hier komt geen hint voor Vexctraatje nummer 139
.