In Flanders Fields : The Pool of Peace Multi-Cache

The Battle of Messines Ridge ( 7 - 14 June 1917)

The plan for the use of mines under the Messines-Wytschate Ridge had been under discussion since July 1915. Recapturing the ridge was part of the preparation for a major British offensive to break out of the Ypres Salient and move towards the North Sea ports of Oostende and Zeebrugge where the dreaded German U-boats were berthed.
At 3.10 am on 7th June 1917, as a result of painstaking and meticulous planning and 18 months of tunnelling, 19 huge mines were blown. From Hill 60 to Ploegsteert Wood they erupted in gigantic sheets of orange flame and earth as clouds of dust and smoke shot upwards and outwards. A total of almost 1 million pounds of explosives was blown. The shock had the force of an earthquake and according to reports was felt in London and Paris. British and Australian Divisions and a single New Zealand Division, all in all 80,000 troops, took the Messines-Wytschate Ridge.
But the Allies failed to exploit this success. Rather than pushing through immediately, they stuck to their original plan to attack in July, thereby losing precious time.
One of the biggest mines was laid under the knoll of Spanbroekmolen, named afther the windmill that stood there until 1st November 1914. The Spanbroekmolen mine, which had been damaged and the firing charges replaced, went up a few seconds after zero hour and, as the Ulstermen had by then left their trenches and started forward across No Man's Land, many were thrown off their feet by the force of the explosion and a number were hit by falling stones and clay. The concussion had some other strange effects. After the battle quietened down, many bunkers were found containing German dead. In one on the edge of the Spanbroekmolen crater were found four dead officers with no apparent wounds or marks.
The soldiers who fought here could never have imagined that years after the disastrous explosion, this area would become a haven of peace. Nature has brilliantly healed the scars of war and moulded the hard lines in the landscape into the softer contours that today mark the hills of West Flanders.
Only groundwater and rainwater fill the pond. The quality of the water is relatively good. This is confirmed by the presence of the mating toads, colourful dragonflies and in summer, croaking concerts of green frogs

De Mijnenslag ( 7 - 14 juni 1917)

Al in 1915 maakt het Britse hoofdkwartier plannen om de heuvelrug ten zuidoosten van Ieper te ondergraven en explosieven onder de Duitse stellingen te plaatsen. De herovering van deze heuvelrug kadert in de voorbereiding op het grote Britse offensief om de Ieperboog te doorbreken (Derde Slag bij Ieper). Eerste doel daarbij is de West-Vlaamse kam (Klerken-Staden-Passendale-Geluveld) te veroveren, om vervolgens op te rukken naar de Noordzeehavens Oostende en Zeebrugge. Daar bevinden zich de basissen van de gevreesde Duitse duikboten.
Na zowat anderhalf jaar graafwerk is het zover. In de vroege morgen van 7 juni 1917 brengen de Britten van Hill 60 tot Ploegsteertbos 19 ondergrondse mijnen tot ontploffing, samen met bijna 500 ton explosieven, en worden de Duitse stellingen de lucht in geblazen. De schok heeft de kracht van een aardbeving. Naar verluidt is de ontploffing voelbaar tot in London en Parijs. Britse en Australische divisies en de enige Nieuw-Zeelandse divisie, samen ruim 80.000 man sterk, veroveren de heuvelkam Wijtschate-Mesen. Maar de Geallieerden maken geen gebruik van de bres die ze hebben geslagen. In plaats an snel door te stoten, houden ze zich aan het plan om pas in juli aan te vallen. Zo verliezen ze kostbare tijd.
Deze hoogte, genoemd naar de molen die er tot 1 november 1914 stond, vormt het doelwit van één van de grootste mijnen onder de Duitse eerste linie. Om 3u10 precies (zero hour) wordt het sein voor de aanval gegeven. De mijn van de Spanbroekmolen, die door de Duitsers beschadigd was en waartegen pas op het laatste nippertje een nieuwe lading springstof kon worden aangebracht, komt evenwel slechts enkele seconden later tot ontploffing. Inmiddels stormen honderden infanteristen van de 36ste (Ulster) divisie het niemandsland in. Zij die niet door de Duitse machinegeweren worden weggemaaid, gaan samen met de mijn mee de lucht in of worden levend begraven. De immense schok heeft nog andere vreemde gevolgen. Zo worden naar verluidt in een bunker aan de rand van de Spanbroekmolenkrater vier Duitse officieren zonder enige zichtbare verwondingen door aangetroffen. Dit is ook het geval in vele andere bunkers.
De soldaten die hier streden, zullen wellicht nooit vermoed hebben dat jaren na de catastrofale ontploffing het gebied een oase van vrede en rust zou worden. De natuur heeft op schitterende wijze het litteken van de oorlog weten te helen. De harde lijnen in het landschap boetseerde zij tot zachtere contouren die nu het West-Vlaamse heuvellandschap sieren.
De vijver wordt enkel bevoorraad door grond- en regenwater. De kwaliteit van het water is relatief goed. Dit wordt bevestigd door de aanwezigheid van flitsende schaatsenrijders, parende padden, kleurrijke libellen en zomerse kwaakconcerten van groene kikkers.

Hoe diep is de krater (in voet)onder het begane grondniveau? A
Hoeveel houten treden zijn er? B

How deep is the crater below ground level (in feet)? A
How many wooden steps are there? B

Cache:
N 50 46,(A * B + 11)
E 02 52,(7 * A + 8)