Na het experiment met de scheikundedoos hebben Straat-egisch en Ge(o)daan Geolab 1 niet meer betreden. Ze waren zo geschrokken van de ontploffing dat ze even de tijd genomen hebben om hun wonden te likken en zich te bezinnen. Waren de caches niet een beetje uit de hand gelopen? Moest het echt steeds gekker en gekker? Wanneer zouden er een keer ongelukken gebeuren? De jongens wisten het niet meer…

De tijd verstreek, en op een dag trokken onze helden toch maar weer de stoute schoenen aan en betraden het lab. Wat een puinhoop! Overal lagen onderdelen van nog niet gepubliceerde caches en de gereedschappen lagen her en der onder een dikke laag stof verspreid. De spinnen hadden in Geolab1 een mooi onderkomen gevonden, te zien aan de vele spinnenwebben en zelfs de klimop was door een paar spleten naar binnen gegroeid. Wat een zooi! Hier kan niet gewerkt worden.
Na even twijfelen of ze voorgoed de deur moesten sluiten, hoorde zij de stem van vrouw Ge(o)daan achter zich. “Mooi dat jullie hier zijn! Ruim nou eens die puinhoop op! ik kan niet eens meer bij mijn droogrek!” en voordat Ge(o)daan en Straat-egisch zich konden verroeren kregen ze een ragebol en een swiffer-duster in hun handen gedrukt. “Hup, vort maken! en jullie mogen het fietsenschuurtje niet uit voordat het helemaal schoon is.”
De heldjes stonden beteuterd kijken, maar zij wisten ook wel dat als ze het niet zouden doen dat dan het bier en de chippies achter slot en grendel zouden verdwijnen. Dus..
Na een paar uur zwoegen en poetsen had Straat-egisch het donkere hoekje achter in Geolab1 bereikt. Een ijselijk hoge gil ontsprong aan de mond van Straat-egisch: “IIIEEEEE, wat is dat? Geootje?”,“ Waarom heb je dat hier liggen?” klonk het boos. Ge(o)daan schrok en zag in een flits in de rubberen schoonmaakhandschoen van Straatje een vies klein kokertje en kneep snel zijn ogen dicht. Gadverdamme! Hoe was dat hier gekomen? Dit hadden de helden toch afgezworen! Hier zouden ze zich niet mee inlaten! Had hij het nu goed gezien? Heel voorzichtig opende Ge(o)daan zijn ogen. Ja het was het echt, een fotorolletjeshouder. “Ik heb geen idee hoe dat hier komt” stamelde hij. “Ik denk dat het er al ligt van voor de tijd dat wij cachen”. “Ja, ja, dat zal wel” reageerde Straat-egisch. “Ik geloof er geen sikkepit van” Maar in de waterige ogen van Ge(o)daan zag hij dat de waarheid gesproken werd..


En de jongens werken in stilte verder totdat alles weer blinkend schoon was. Mevrouw Ge(o)daan en mevrouw Straat-egisch kwamen op dat moment met een paar koude biertjes aanlopen en een portie bitterballen. MMMM, lekker.
Tijdens het borrelen, kwamen de schoonmakertjes op een idee: Waarom gebruiken we niet voor één keer het fotorolletjeshoudertje voor een cache? Hier kunnen we toch niet al te veel gekkigheid om heen verzinnen? Toch???


Wij hebben weer veel lol beleefd aan het maken. Veel plezier met het loggen!