Max Theodor Felix von Laue (1879 - 1960) – niemiecki fizyk, prekursor analizy rentgenowskiej, laureat Nagrody Nobla w dziedzinie fizyki (1914) za odkrycie zjawiska dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego na kryształach, dokonane w roku 1912.
Był uczniem lub współpracownikiem takich wybitnych naukowców, jak m.in. matematyk, David Hilbert i fizycy – Arnold Sommerfeld, Albert Einstein, Max Planck. Nagrodę Nobla otrzymał w roku 1914 za odkrycie zjawiska dyfrakcji promieniowania rentgenowskiego w kryształach, dokonane w roku 1912. Należał do grupy naukowców, którzy wnieśli istotny wkład do wiedzy na temat wpływu pola magnetycznego na nadprzewodnictwo.
Gdy w Niemczech rozpoczął się okres nazizmu von Laue wystąpił z otwartą krytyką postawy rządu wobec tzw. „fizyki żydowskiej” (reprezentowanej m.in. przez Einsteina) i nie zerwał kontaktów z izolowanymi kolegami-Żydami. W czasie II wojny światowej odmówił pracy w nazistowskim programie rozwoju broni jądrowej – zajął się pisaniem cenionej książki na temat historii fizyki.
Po zakończeniu wojny został aresztowany, wraz z dziewięcioma innymi naukowcami niemieckimi, podejrzanymi o udział w realizacji programu nuklearnego, i był więziony przez niemal rok w Farm Hall w Anglii („Operacja Epsilon”; zainstalowany w Godmanchester podsłuch miał dostarczyć aliantom informacji o stopniu zaawansowania realizacji programu). W tym czasie napisał pracę na temat absorpcji promieniowania rentgenowskiego.
Uczęszczał do szkół w Poznaniu (1887-1891, Królewskie Gimnazjum im. Fryderyka Wilhelma, obecnie III Liceum Ogólnokształcące).
Zródło: wikipedia.org
Podane współrzędne zaprowadzą cię przed tablicę pamiątkową przy III Liceum Ogólnokształcącym.
Aby odnaleźć cache dodaj do siebie wszystkie daty z górnej części tablicy, następnie zsumuj cyfry powstałej liczby, to będzie A.
N 52° 24.(A+11)*10
E 016° 56.[0]A*5+12
