O miejscu:
Rymanów Zdrój jest znanym karpackim uzdrowiskiem położonym na wysokości od 360-390 m n.p.m w wąskiej dolinie potoku Tabor w Beskidzie Niskim. Zdrój otaczają szczyty górskie porośnięte lasami szpilkowymi: Zamczyska (586 m), Mogiła (606 m) i Żabia Góra (481 m) zwane Wzgórzami Rymanowskimi.
Klimat uzdrowiska ze względu na przejściowe położenie pomiędzy Beskidem Niskim, a Pogórzem Karpackim zalicza się do klimatycznej krainy zaciszy górskich. Klimat jest tu łagodny, powietrze balsamiczne nasycone ozonem, jodem i solą ma cechy klimatu górskiego i zarazem morskiego. Charakteryzuje się dużą wilgotnością. Bliskość przełęczy karpackich zapewnia dużą ruchliwość powietrza - przede wszystkim ciepłych mas znad doliny pannońskiej. Występują tu wiatry typu fenowego - tzw. rymanowskie. Rymanów Zdrój położony wśród karpackich lasów jest doskonałą stacją klimatyczną leżącą w jednym z najczystszych ekologicznie rejonów Polski.
Początek rymanowskiego zdroju związany jest z rodziną Potockich, którzy w 2 połowie XIX wieku stali się właścicielami tutejszych dóbr. W sierpniu 1876 r. Stanisław hr. Potocki podczas wycieczki z udziałem chemika Tytusa Sławika przypadkowo odkrył w kamienistym łożysku rzeczki Tabor (ówczesna nazwa Taba) obfite źródła mineralne. W tym samym roku Potocki zlecił ich pierwszą analizę (1876). Dokładnych badań chemicznych odkrytej wody dokonał w 1877 r.chemik wiedeński - prof. dr Wesselsky, potwierdzając duże właściwości lecznicze i cenne zalety źródeł.
Po odkryciu źródeł Potoccy szybko podjęli starania i urządzenie zdroju. Według wskazówek dr. Bolesława Lutostańskiego, prof. Uniwersytetu Lwowskiego, rozdzielono występujących tu 12 źródeł mineralnych na 3 zdroje. W 1879 roku nadano im nazwy Tytus, Klaudia i Celestyna. Nazwy źródeł pochodziły od imion osób z najbliższej rodziny Anny Potockiej - ojca, Tytusa Działyńskiego, wielkiego patrioty i uczestnika powstania listopadowego, matki, Celestyny z Zamojskich Działyńskiej i ciotki Klaudii Działyńskiej.
W 1881 dr Bronisław Radziszewski dokonał trzeciego w historii uzdrowiska badania chemicznego składu zdrojów mineralnych. Nowo powstałe uzdrowisko odznaczone zostało na wystawie przyrodniczej w Krakowie w 1882 srebrnym medalem. W 1885 wybudowano pierwszą kolonię "Lwowską" inaugurującą lecznictwo dziecięce. W 1888 w parku zdrojowym w widłach Taboru i Czarnego Potoku wzniesiono gmach "Dworca Gościnnego". Pełnił funkcję domu zdrojowego. Powstało też wiele stylowych willi i pensjonatów. Wśród nich wyrażające się piękną architekturą secesyjną pensjonaty-wille "Pod Matką Boską"(obecnie sanatorium "Maria") , "Pogoń" i "Leliwa". Na przyległym do zakładu terenie i w okolicznych lasach wytyczono chodniki i ścieżki spacerowe. Syn Stanisława Antoniego Potockiego i Anny z Działyńskich Potockiej – Jan Nepomucen Potocki h. Pilawa (1867-1942 w Rymanowie-Zdroju) – został właścicielem Zakładu Zdrojowego w Rymanowie.
W okresie działań I wojny światowej trzykrotnie przesuwała się przez Rymanów-Zdrój linia frontu. Przed końcem września 1914 dotarły tu wojska rosyjskie, które dokonały zniszczeń obiektów zdrojowych i stacjonujące tu w 1915 wojska rosyjskie, doprowadziły do całkowitej dewastacji uzdrowiska. Ponowne uruchomienie uzdrowiska nastąpiło w 1926. Oddano do użytku nowy zakład przyrodoleczniczy, a rok później nowy obiekt dziecięcy.
Pierwszą, drewnianą kaplicę dla kuracjuszy wybudowano na prawym brzegu Taboru poniżej Łazienek Zdrojowych. Budowę kaplicy murowanej rozpoczętą jeszcze przed I wojną światową ukończono w 1926. Poświęcenia świątyni dokonał ks. bp Karol Józef Fischer.
W 1928 Rymanów-Zdrój został uznany za uzdrowisko posiadające charakter użyteczności publicznej. Na wschodnim stoku góry Mogiła otworzono w 1929 nowe sanatorium Związku Kasy Chorych "Gozdawa". Powstał nowy obiekt "Polskiego Towarzystwa Higienicznego" oraz wiele willi prywatnych. W latach poprzedzających II wojnę światową leczyło się tutaj w sezonie około 5 tysięcy osób.
II wojna światowa doprowadziła uzdrowisko do ponownej ruiny. W dniu 7 września 1939 wkroczyły do uzdrowiska oddziały słowackie wspomagające Niemców. Od 1940 do 1942 uzdrowisko było nieczynne, zostało ponownie otwarte w 1943 i w tym czasie przebywała w nim krótkotrwale Emmy Göring, żona Hermanna Göringa[2]. Pod koniec wojny spłonął reprezentacyjny dom gościnny, wybudowany jeszcze przez Potockich – kwaterujący w nim węgierscy żołnierze wywołali ogień. W latach 1936-1938 willa "Opatrzność" była siedzibą kurii Apostolskiej Administracji Łemkowszczyzny. W sąsiedniej willi "Gołąbek" zamieszkali po wojnie dawni właściciele uzdrowiska, Potoccy, których wypędzono z pałacu w Rymanowie. Po ustaniu działań wojennych przystąpiono do remontów ocalałych obiektów, zachowując ich dotychczasowy styl. Z sezonowego niegdyś kurortu, Rymanów-Zdrój już w pierwszym dziesięcioleciu powojennym stał się dziecięcym uzdrowiskiem czynnym przez cały rok. Przeprowadzono modernizację zakładu przyrodoleczniczego wyposażając go w nowoczesne urządzenia zabiegowe. W 1965 w rozbudowanym gmachu dawnych "Łazienek Mineralnych" uruchomiono sanatorium "Eskulap" dla dorosłych na 120 łóżek.
W południowej części uzdrowiska wzniesiono nowe sanatorium dla dzieci "Polonia", a bardziej na wschód, na południowym zboczu Zamczyska, 300-łóżkowe sanatorium dziecięce "Zimowit". Powstały sanatoria branżowe, ośrodki Funduszu Wczasów Pracowniczych, spółdzielcze i turystyczne. W 1980 oddano do użytku nowo wybudowaną rozlewnię wód mineralnych, zlokalizowaną w Desznie (obecnie część wsi), na południe od uzdrowiska. Zakład prowadzi butelkowanie rymanowskich wód leczniczych "Tytus", "Klaudia" i "Celestyna" oraz napojów owocowych na bazie czystej wody ("Celestynka"). Rymanów-Zdrój istnieje faktycznie od 1876, ale dopiero 16 sierpnia 1996, w sto dwudziestą rocznicę odkrycia zdrojów mineralnych, uchwałą Rady Miejskiej w Rymanowie utworzono wieś Rymanów-Zdrój składającą się z obszarów dotychczasowych wsi Deszno, Wołtuszowa i południowej części wsi Posada Górna (nazwanej Rymanów-Zdrój) o powierzchni 1625 ha.
SKRYTKA:
Skrytka, to mały pojemnik, mieści logbook , coś do pisania ,ale na wszelki wypadek możesz wziąć ze sobą jakieś pisadło albo pieczątkę .