W pierwsze wiosenne dni na przełomie marca i kwietnia budzą się z odrętwienia zimowego żmije zygzakowate. W zależności od pogody pierwsze 3-5 tygodni swej aktywności spędzają, wygrzewając się w promieniach słonecznych, a następnie przechodzą linienie i przystępują do rozrodu. Okres godowy trwa od kwietnia do czerwca. Jest to okres najdogodniejszy do ich obserwacji, kiedy to można zaobserwować walki pomiędzy samcami. Młode żmije osiągają dojrzałość płciową po 3,5-4 latach, ale do rozrodu najczęściej przystępują osobniki w wieku co najmniej 4,5 roku (na obszarach górskich mogą być nieco starsze). Co ciekawe, żmija zygzakowata jest gatunkiem żyworodnym. Po odbyciu godów samice zaczynają intensywnie polować, gdzie ich głównym pokarmem są gryzonie - myszy, norniki, nornice rude. Od czasu do czasu mogą ofiarami żmii mogą padać też jaszczurki, pisklęta ptaków, żaby, ropuchy szare oraz krety. Do uśmiercania swojej zdobyczy żmije używają jadu, który aplikują ofiarom do ich krwiobiegu podczas ukąszenia. Gatunek ten odznacza się bardzo zmiennym ubarwieniem, a najczęściej możemy spotkać odmianę brązową, jasnopopielatą (szarą) oraz czarną.
W Polsce żmija zygzakowata jest objęta częściową ochroną gatunkową. Powszechnie jest ona postrzegana przez Polaków w sposób pejoratywny, jako że stanowi jedyny rodzimy jadowity gatunek węża. Toksyczność jej jadu jest jednak stosunkowo niewielka – powodowane przezeń incydenty śmiertelne wśród ludzi zdarzają się niezwykle rzadko, znacznie częściej dochodzi natomiast do ukąszeń żmii zygzakowatej bez wstrzyknięcia jadu. Charakter objawów działania toksyny zależy od różnorodnych czynników, a najbardziej podatne na jej działanie są dzieci oraz osoby starsze.
PAMIĘTAJ! Żmija unika kontaktu z człowiekiem, ale gdy poczuje się zagrożona, może ukąsić. Jeśli więc dostrzeżesz węża, postaraj się obserwować go z bezpiecznego dystansu.
Obok żmii w powiecie wieruszowskim występują jeszcze 4 gatunki gadów, w tym dwie jaszczurki: jaszczurka zwinka oraz jaszczurka żyworodna. Jaszczurka zwinka jest powszechniejsza i łatwiejsza w obserwacji. Występują tu również dwa gatunki węży: gniewosz plamisty oraz zaskroniec zwyczajny. Zaskroniec i żmija, pomimo dzielących je wyraźnych różnic, często są ze sobą mylone. Zaskrońca najłatwiej jest spotkać w okolicach stawów i rzek, na przykład w dolinie rzeki Prosny.
Największym zagrożeniem dla lokalnej herpetofauny, czyli gadów i płazów, są czynniki antropogeniczne. Do najważniejszych spośród nich należy niszczenie siedlisk poprzez chemizację środowiska przyrodniczego czy powiększanie aglomeracji miejsko-przemysłowych, które często niesie ze sobą zasypywanie okolicznych zbiorników wodnych oraz rozbudowę systemu dróg, na których płazy i gady bardzo często giną podczas migracji do miejsc rozrodu lub podczas tzw. „kąpieli słonecznych”. Bezpośrednie zagrożenie dla herpetofauny ze strony człowieka stanowi tępienie, które dotyczy przede wszystkim rodzimych gatunków węży.