De oudste vorm van de doolhof, het labyrint, heeft maar één gang, waarin diegene die loopt vanzelf wordt begeleid naar het eindpunt.
Vaak is een Labyrint rond of vierkant
Koning Minos sloot volgens de legende de monsterlijke zoon van zijn vrouw, de Minotaurus, op in het Labyrint. Dankzij de Draad van Ariadne kan de held Theseus, nadat hij het monster heeft verslagen, uit het labyrint ontsnappen.
De historie en het ontstaan van dit labyrint.
De “Hof van Mallem”in Eibergen wordt voor het eerst genoemd in de goederenlijst van de Graaf van Dalen in 1188 als “Curtis Mallande”. Het woord “Mallem” heeft Saksische wortels en betekent zoveel als: plaats waar recht wordt gesproken. Het huis of de havezathe verviel zeshonderd jaar later tot een ruïne en de resten in 1800 afgebroken. Wat overbleef was de kasteelplaats met slotgracht.
In maart 2001 nodigde de Rouffaer – van Heek stichting samen met de toenmalige gemeente Eibergen de Schotse landschapskunstenaar Jim Buchanan uit om een labyrint te maken op deze eeuwenoude locatie. Het klei-aarden kunstwerk benadrukt het belang van deze historische plek voor de streek en biedt de gelegenheid om dat te ervaren.
De plek van de lang verdwenen havezathe in Mallem inspireerde Buchanan tot een bezoek aan het beroemde paleis van koning Minos te Knossos op het Griekse eiland Kreta. Op een antieke Kretenzer munt uit 500 v. Chr. Trof hij de afbeelding van een vierkant labyrint aan, die verwijst naar de sage van Theseus en de Minotaurus. Het labyrint van deze munt werd op Mallem herschapen met streekeigen materiaal. Het laatste gedeelte van het pad stijgt langzaam naar het centrum, een terp waarop een aardekleurige ronde toren staat. De toren heeft geen dak, wat een bijzonder uitzicht op de lucht biedt. Bovendien heeft de vorm een opmerkelijke akoestisch effect in het exacte middelpunt van deze binnenruimte. Binnen en buiten de gracht zijn heuvels met een spiraalsgewijze opgang aangebracht, die zicht bieden op het kunstwerk en de omgeving.
Het gebruik
Onze voorouders gebruikten de labyrintvorm door de eeuwen heen en lieten ons daarvan een erfenis na die nog steeds tot de verbeelding spreekt. De schoonheid van deze vorm ligt in zijn universele aantrekkingskracht: hij is immers niet gebonden aan een bepaalde traditie of geloof en ieder kan er dus uithalen wat hij of zij nodig heeft. De Scandinavische zeevaarders gebruikten een op het strand getekend labyrint om daar in alle rust in te wandelen tot het centrum, om dan vervolgens met de grootste spoed het labyrint, de gangen volgend, te verlaten en per schip te vertrekken. Zulks in de verwachting dat ze daarmee slechte geesten of ongeluk in het labyrint zouden achterlaten. In Franse kathedralen echter zijn vaak labyrinten in tegelplateaus op de vloer aangebracht opdat gelovigen deze kunnen aanwenden voor een kleine pelgrimage waarbij ze al wandelend (soms op de knieën) naar het binnenste van het labyrint ook tot hun eigen binnenste kunnen komen. En ook voor de hedendaagse mens kan het labyrint een vorm van meditatie bieden die ons de ruimte geeft om naar onszelf te luisteren. De fysieke beweging naar het hart van het labyrint wordt weerspiegeld door een naar binnen gerichte beweging naar ons eigen centrum, waar we heel zijn en gaaf. De weg door het labyrint voert ons dan mee op een helende reis naar persoonlijk welbevinden en een vernieuwde spiritualiteit.