Tiengemeten is een ideale plek voor de natuurliefhebber. Zeer geschikt voor struinen door de wildernis en genieten van de vogels. Na het wandelen is er ook voldoende gelegenheid voor een hapje en een drankje. Bij voorbeeld in de herberg op de oostpunt van het eiland. Wat niet veel mensen weten is dat er deze plek vroeger een klein fabriekje heeft gestaan. Wat daarmee is gebeurd vertelt het onderstaande verhaal.
DE FABRIEK
Het moest er toch van komen. En vandaag was het de laatste dag dat het kon. Hij parkeerde zijn auto vlak voor het hek, stapte uit en keek naar de al lang verlaten fabriek. Hij zocht naar de sleutels. Die waren automatisch zijn eigendom geworden toen zijn vader overleed. Hij had er niet lang over gedaan om te doen wat zijn vader niet over zijn hart had kunnen krijgen: de fabriek verkopen. Morgen zou hij de sleutels, in het bijzijn van de notaris, overhandigen aan de nieuwe eigenaar.
Hij opende het hek en liet zijn blik dwalen over de 3 kleine gebouwen waar hij als kind zo vaak was geweest: het kantoor, de productiehal en het magazijn. Het slot van de deur van het kantoor ging moeilijk open. Eenmaal binnen keek hij naar het kleine kamertje waar het bureau van zijn vader had gestaan. Hier werd de telefoon beantwoord die een nieuwe bestelling aankondigde. Biljartballen slijten en na een jaar intensief gebruik waren ze zo klein geworden dat ze niet meer aan de reglementen voldeden. Een topclub bestelde ieder jaar een complete set nieuwe ballen. De vervanging was eigenlijk het enige waar het fabriekje nog op dreef.
Keer op keer had hij zijn vader er op gewezen dat biljart een vergeten sport dreigde te worden. Snooker was in, en driebanden uit. Laat staan het bandstoten en het ankerkaderen. “Pa, je moet ook snookerballen gaan maken”, had hij gezegd, “anders hou je het niet vol.” Maar vader was eigenwijs: “Snooker is geen biljart, die ballen zijn veel te klein. En wie gebruikt er nou blauw, en groen en geel voor biljartballen, het is geen gezicht”. “Ik vind zwarte ballen eigenlijk wel sjiek”, had hij nog geprobeerd, maar het mocht niet baten. “Zwart, zwart”, zei vader snuivend, “de duivel speelt met zwart en bruin”. Het klonk zo dreigend dat hij maar verder het zwijgen toe deed.
Ook de productiehal was leeg. De machines die de ballen goten van celluloid, de apparaten die ze van een laagje cellulosenitraat hadden voorzien en de slijpmachines, die waren door zijn vader nog verkocht. Hij herinnerde zich de anekdote die vader graag vertelde over het cellulosenitraat: “Dat is explosief, jongen, dat komt door het nitraat”. Sindsdien wist hij dat bij het nitraat wat kamfer werd gemengd. Het speelde ook door zijn hoofd toen uitlegde dat hij niet in de fabriek zou komen werken, om die later te gaan leiden. Hij wilde wiskunde gaan studeren. Op de middelbare school haalde hij behoorlijke cijfers voor dit vak en beetje bij beetje was het zijn passie geworden. Het was geen gemakkelijk gesprek geweest.
Toen hij door het magazijn dwaalde, zag hij dat er hier en daar nog dozen met biljartballen en krijtjes stonden. Dat was zonde, die nam hij wel mee. Hij pakte de dozen, stuk voor stuk, en bracht deze naar de magazijnbalie. Het waren er meer dan hij aanvankelijk dacht en de dozen waren redelijk zwaar. Toen hij klaar was begon hij de dozen één voor één te openen en te tellen. Niet alle dozen waren compleet. Hij noteerde het resultaat op het schrijfblok dat nog op de balie lag: 103 ballen en 3145 krijtjes. Curieus, die getallen hadden niets met elkaar te maken. Het algoritme van Euclides, dat hij kende als geen ander, gaf hem gelijk. De grootste gemeenschappelijke deler (GGD) van 103 en 3145 was 1.
Nu begon zijn wiskundehart sneller te kloppen. Het zou toch niet waar zijn? Maar ook dit klopte. Als je het aantal krijtjes vermenigvuldigde met de noord -coördinaat (NOORD) van de fabriek en je trok daar het product van de ballen en de oost-coördinaat (OOST) van af, kreeg je ook 1. En de GGD van NOORD en OOST was ook 1, dat moest wel. De duivel deed blijkbaar niet alleen aan biljarten, hij was ook behoorlijk bedreven in de wiskunde.
Hij nam één doos mee, de rest liet hij liggen. Hij sloot het hek en keek nog eenmaal naar de fabriek. Hij stopte de spullen in de kofferbak en reed naar huis.
Los de vergelijking 3145 * NOORD - 103 * OOST = 1 op vindt de cache op N 51 44.NOORD E 4 21.OOST. Let op: NOORD en OOST zijn getallen van 3 cijfers. Gebruik voorloopnullen indien nodig. Controleren kan hier.
De cache ligt niet op het terrein van de herberg. Ga dus niet lopen zoeken op het terras of de camping. Dit leidt tot verstoring van de gasten en dat leidt weer tot het einde van deze cache.
Tiengemeten is alleen overdag en per pont te bereiken. Informatie over parkeren, de ponttijden en het online aanschaffen van kaartjes vind je hier. Van de pont is het ruim 3 kilometer lopen of fietsen naar de vindplaats.