Les Jardins d'Annevoie
-français-
Les Jardins d'Annevoie sont avant tout l’histoire de la famille de Montpellier dont les origines remontent au milieu du XVème siècle.
Ce n’est qu’au début du XVIIIème siècle que Jean de Montpellier reçoit en héritage le domaine d’Annevoie, anciennement propriété de la famille de Halloy.
A cette époque, la famille de Montpellier est connue pour être de célèbres Maîtres des Forges. Le fils de Jean de Montpellier, Charles-Alexis, lui-même Mayeur de la cour des Ferrons, tire de cette industrie alors florissante les moyens d’aménager ses Jardins et d’agrandir le château (début des travaux vers1758).
Pour se faire, il s’inspirera de ses nombreux voyages en Europe. Ainsi, les jardins furent conçus sur base de trois philosophies :
A la française, où l’art corrige la nature :
Architecture fuyant toutes courbes et sinuosités en vue de créer de longues et majestueuses perspectives.
Les Jardins se regardent comme un tableau.
Ex. : l’Allée des fleurs, la Grande allée, la Cascade française…
A l’italienne, où l’art s’accommode à la nature :
Architecture mettant au premier plan la variété, les contrastes et les effets de surprise.
Contrairement au style français, on garde les courbes, les différences de niveaux et on les intègre dans le paysage.
L’eau est un des principaux axes esthétiques. On la considère comme l’âme des jardins.
Ex. : la charmille, le Bassin de l’artichaut, la courbe du château
A l’anglaise, où l’art imite la nature :
Architecture tentant à reproduire artificiellement les effets naturels dans la ligne du retour à la nature de Jean-Jacques Rousseau et du Romantisme anglais.
Ex. : la Cascade anglaise et la Grotte de Neptune qui ont été créées de toutes pièces.
Dans les années 1930, les Jardins s’ouvrent enfin au public. S’en suivra un classement du domaine comme Patrimoine majeur de Wallonie.
Dix générations de la famille de Montpellier d’Annevoie ont ainsi contribué à l’aménagement et à l’amélioration des Jardins avant de passer la main, au printemps 2000, à Stéphan Jourdain et à sa famille.
Depuis lors les Jardins connaissent un renouveau avec la création d’un étang à leur entrée, d’une plaine de jeux, d’une framboiseraie, d’une roseraie, d’un potager, d’une boutique souvenirs et encore bien d’autre projets à découvrir au cours des prochaines années, dans un domaine dont la superficie a été portée, depuis sa reprise en 2000, de 20 à 55 hectares.
-nederlands-
De Tuinen van Annevoie vinden hun oorsprong in de familiehistoriek van de Montpelliers die teruggaat tot het midden van de XVde eeuw. Pas in het begin van de XVIIIde eeuw erft Jean de Montpellier het domein van Annevoie, dat het voormalige bezit van de familie de Halloy was.
In die tijd stonden de Montpelliers bekend om hun vermaarde meestersmeden. Het is de zoon van Jean de Montpellier, Charles-Alexis, zelf burgervader van het hof van Ferrons, die geld weet te verdienen met deze bloeiende industrie en zo aan de nodige middelen komt om de tuinen in te richten en het kasteel uit te breiden. De werken starten omstreeks 1758.
Voor de aanleg inspireerde Charles-Alexis zich op zijn vele reizen door Europa. De tuinen werden dan ook ontworpen op basis van drie verschillende filosofieën:
De Franse stijl, waarbij de kunst de natuur corrigeert:
Een tuinarchitectuur die elke bocht of kronkel vermijdt om grootse, rechtlijnige perspectieven te ontwerpen.
Een Franse tuin moet overschouwd kunnen worden als een schilderij.
Voorbeelden: de Bloemenlaan, de Grote Laan, de Franse Waterval...
De Italiaanse stijl, waarbij de kunst aan de natuur zich aanpast:
Een tuinarchitectuur die variëteiten, contrasten en verrassingseffecten op de voorgrond plaatst.
In tegenstelling tot de Franse stijl, worden bochten en niveauverschillen hier behouden en geïntegreerd in het landschap.
Water is een belangrijk esthetisch gegeven in de Italiaanse tuinarchitectuur. Water wordt immers gezien als de ziel van de tuin.
Voorbeelden zijn de haagbeuken, het artisjokbekken, de welving van het kasteel
De Engelse stijl, waarbij de kunst de natuur imiteert:
Een tuinarchitectuur die de natuurlijke effecten artificieel nabootst om terug te keren naar de natuur van Jean-Jacques Rousseau en de Engelse Romantiek.
Voorbeelden: de Engelse Waterval en de Grot van Neptunus.
In de jaren 30 van de vorige eeuw gaan de tuinen eindelijk open voor het grote publiek. Als snel worden ze geklasseerd als Waals Erfgoed.
Tien generaties van de familie Montpellier d’Annevoie hebben bijgedragen tot de inrichting en de verbetering van de Tuinen die in de lente van 2000 overgingen in de handen van Stéphan Jourdain en zijn familie.
Sedertdien werden de Tuinen vernieuwd met de aanleg van een vijver, een speeltuin, een frambozentuin, een rozengaard, een moestuin, een souvenirswinkel.
En in de loop van de volgende jaren zullen er wellicht nog andere projecten te ontdekken zijn in dit domein waarvan de oppervlakte, sedert de overname in 2000, van 20 naar 50 ha werd uitgebreid.
-english-
Above all, the Gardens of Annevoie reflect the history of the de Montpellier family, whose roots go back to the middle of the fifteenth century.
Only at the beginning of the seventeenth century did Jean de Montpellier inherit the Annevoie estate, formerly owned by the de Halloy family.
In those days, the de Montpellier’s were famous forge-masters. Jean de Montpellier’s son, Charles-Alexis, who himself was Mayor of the Court of Iron-merchants, made the means to lay out his Gardens and to extend the castle from this thriving industry (the work started in about 1758).
To this end, he found inspiration in his many travels through Europe. Thus the gardens’ concept is based on three philosophies:
The French style or “art corrects nature”:
Architecture avoiding all curves and windings in order to create long and majestic perspectives.
The Gardens look like a painting.
E.g.: the Drive of Flowers, the Grand Drive, the French Cascade...
The Italian style or “art adapts to nature”:
Architecture that brings out variety, contrast and surprise effects.
Contrary to the French style, one preserves the curves, differences in level,… and they are integrated in the landscape.
Water is one of the main aesthetical axes. It is considered to be the soul of the gardens.
E.g.: the hornbeam lane, the Artichoke Pond, the castle’s curve.
The English style or “art imitates nature”:
Architecture trying to reproduce the natural effects artificially, in line with Jean-Jacques Rousseau’s and the English Romanticism’s “back to nature”.
E.g.: the English Cascade and Neptune’s Cave which were “created” from beginning to end.
In the 1930s, the Gardens were finally opened for the public. Consequently, the estate was declared Major Heritage of Wallonia.
Thus ten generations of the de Montpellier family of Annevoie have contributed to the creation and the improvement of the Gardens before they came into the hands of Stephan Jourdain and his family, in spring 2000.
Since then, the Gardens have undergone a revival with the creation of a pond near the entrance, a playground, a raspberry garden, a rosary, a kitchen garden,
a souvenir shop and lots of other projects to be discovered in the years to come, in an estate whose surface has grown, since the take-over in 2000, from 20 to 55 hectares.
http://www.annevoie.be/
