Hoe kwam Wessie eeuwen geleden in Sint-Joris-Weert terecht? Is het echt een prehistorisch monster of zit er een sprookje achter? Wat gebeurde er, waardoor wij vandaag Wessie hier op de kluis hebben?
En waarom wordt de Paddenpoel soms ook Loch Losgannan genoemd? Ga mee op zoek. Je kan op twee manieren doen, ofwel loop je eerst de wherigo "KK03: The Loch Losgannan Monster" en zo neem je een voorsprong, ofwel start je bij de begincoördinaten. Aan jullie de keuze.
Net zoals alle wezens werd Lashnog oud. De jaren verstreken en het monster was eenzaam en alleen. Hij was op sterven na dood en om hem te belonen voor wat hij uiteindelijk goed gedaan had zorgde de natuurgodin nog voor een speciale verrassing. Enkele dagen voor zijn dood kreeg Lashnog een ei. Het was een indrukwekkend groot ei. De trotse ouder kon nog net de prachtige creatie bewonderen en stierf vlak na de geboorte. Het ei lag de eerste winter nog lekker warm tegen de zachte huid van zijn dode ouder en kon overleven. Na enkele jaren kwam er een onvoorziene wending in het verhaal. Op een warme dag (zo’n 29.6°, maar het voelde 10 maal warmer aan) liep een nieuwsgierige en onhandige jongen al 249 meter weg van het vissershutje van zijn oom. Hij struikelde de grot binnen en viel bovenop de grote hoop botten van het eens zo sterke zeewezen.
De jongen slaakte een gil terwijl hij rond zich keek. Opeens zag hij een soort grote steen liggen. Het was 'het magische ei', zo noemde hij het vanwege de prachtige gloed die het na alle jaren nog steeds uitstraalde. Hij nam het ei mee naar zijn huis en toen het uitkwam verzorgde hij het en voedde het in het geheim op.
De jongen was er maar voor een tijdje en moest al snel terug naar zijn echte huis maar hij kon het dier niet alleen achterlaten. Ze hadden maar enkele dagen samen geweest maar hadden een sterkere band dan de meesten vrienden. Hij kon niet leven zonder haar. Hij smokkelde haar mee op een groot zeilschip. En hier op de kluis, liet hij haar vrij in een van de poelen. Toen het jongetje haar in het water zag zwemmen en spelen bedacht hij dat ze nog geen naam had. Hij vernoemde haar naar een plek dat zij als thuis zou aanzien, Losgannan, maar haar koosnaampje was Wessie.
De dagen daarna waren de hemel voor zowel het jongetje als Wessie. Helaas kon deze geweldige vriendschap niet langer stand houden. Wessie groeide en de ouders van het jongetje kwamen erachter. Ze verboden hem nog met het dier om te gaan. Ze zeiden dat het te gevaarlijk werd. Het jongetje zat elke avond in zijn kamer opgesloten en staarde voor zich uit door het raam. Wessie voelde zich vreselijk toen ze hem niet meer zag en besloot te vertrekken, terug naar haar thuisland. Op een dag ontsnapte de jongen en zag dat Wessie ook ontsnapt was. De tranen sprongen hem in de ogen. Hij kon zijn eigen gewicht niet langer houden en stortte in, zakte door zijn knieën en de zilte tranen liepen over zijn wang. Voor hem voelde het alsof een deel van zijn hart hem had achtergelaten en het nooit meer geheeld zou kunnen worden. Hij schreef een brief aan zijn ouders. Hij nam wat spulletjes mee in een tas en zette de achtervolging in.
Misschien kunnen jullie hem ook volgen en zo de jongen en Losgannan terugvinden om zijn ouders gerust te stellen.