Historia kościoła
Pierwsza wzmianka źródłowa o Parafii pochodzi z pierwszej połowy XIV wieku.
Papiescy poborcy podatku z parafii dla stolicy apostolskiej tzw. świętopietrza w Polsce zanotowali w swych rejestrach z 1325-1327 między innymi : JOHANNES PLEBANUS DE REGULICZ ZAPŁACIŁ SWOJĄ NALEŻNOŚĆ .
Biorąc pod uwagę fakt, że z nowo powstałych parafii nie zbierano tej daniny przez około 15 do 20 lat należy cofnąć początki parafii w Regulicach na przełom XIII i XIV wieku .
Na podstawie powyższych informacji można uznać okres tworzenia się osadnictwa zorganizowanego na koniec XIII wiek.
W 1531 roku wybudowany został nowy kościół na miejscu starego zniszczonego przez czas .Przekazy historyczne mówią o nim:
Kościółek drewniany wrosły w ziemię, pod wezwaniem św. Wawrzyńca. Był usytuowany na wzgórku naprzeciw plebani,gdzie obecnie na oznaczenie miejsca wielkiego ołtarza został posadowiony krzyż a istniejące w kościele groby nakryto płytą betonową.
Oznakowanie zostało wykonane za probostwa ks. Wojciecha Sidzińskiego. Kościół posiadał polichromię przedstawiającą sceny z Nowego Testamentu. Najświętszy Sakrament przechowywano w tabernakulum znajdującym się w ścianie po stronie zakrystii za kratą.
Chrzcielnica była drewniana, od 1651 r. marmurowa z miedzianą pokrywą, w okresie do 1783 r nie było konfesjonału, kościół posiadał trzy ołtarze, w głównym nad tęczą wisiał krzyż a niżej umieszczony był obraz patrona św. Wawrzyńca zakrywany obrazem św. Jana Nepomucena
W dwóch bocznych ołtarzach znajdowały się obraz św. Józefa oraz obraz Najświętszej Marii Panny. Na ścianie bocznej wisiał obraz św. Mikołaja z roku 1540 staro niemieckiej szkoły malarskiej obok kapliczki Matki Boskiej, a w niej stary, na drzewie malowany obraz Chrystusa na krzyżu z klęczącą NMP i św. Magdaleną. Pod nią w małym obrazku popiersie św. Magdaleny-akwarela.
Ponieważ stary kościółek był za ciasny dla wszystkich wiernych co wynika z polecenia wizytatora parafii z roku 1783 o usunięciu ołtarza Matki Boskiej z kaplicy oraz zniesieniu ołtarza św. Józefa aby uczynić więcej miejsca dla wiernych.
Przystąpiono 19 kwietnia 1885 roku do budowy nowego kościoła. Aby stworzyć plac pod budowę podrównano górkę z jednej strony a ziemię nasypano z drugiej tworząc platformę.
Budowę prowadził ks. Ignacy Sablik, będący proboszczem od 1880 roku.
Kościół został wybudowany bardzo szybko, bo już 13 listopada 1887 roku odprawiona została pierwsza msza św. "Do 19 listopada kościół stanął pod dachem, a wieżę i sygnaturkę blachą przykryto. Siostry Klaryski zakupiły także wielki ołtarz za wysoką cenę" jak określa kronikarz.
Nowo wybudowany Wielki Ołtarz nie spodobał się mieszkańcom Regulic.
W ołtarzu znajdują się relikwie trzech męczennic sióstr Klarysek ss. Martyrum Jucundini et Honoratae.
27 sierpnia 1898 roku kościół i Wielki Ołtarz konsekrował bp Jan Puzyna.
Nowy kościół wybudowany został wg .projektu inż. Aleksandra Gebauera. Ze starego kościoła do nowego przeniesiono następujące przedmioty : marmurową chrzcielnicę z 1651r. obraz św. Wawrzyńca, krucyfiks o cechach późno gotyckich, trzy krucyfiksy barokowe jeden z 1726 r. obraz św. Józefa oraz puszkę z XIV wieku. W kościele starym były 3 ołtarze , jeden z nich znajdował się w kaplicy. W ołtarzu tym była umieszczona Matka Boska Loretańska.
Figura z drzewa przyobleczona sukienką. W nowym kościele dla figury Matki Boskiej Loretańskiej nie wystawiono ołtarza z braku funduszy.
Walenty Buczek starszy Bractwa Szkaplerza św. z Nieporazu Wystawił przy drodze w Nieporazie na swoim gruncie kapliczkę murowaną i do tej kapliczki Matkę Boską Loretańską przeniósł.
W starym kościele znajdowała się także figura zwana obecnie Madonną z Regulic a tak była opisywana przez kronikarzy: Najświętsza Maria Panna z Dzieciątkiem. Rzeźba pełna w drzewie lipowym pochodząca z drugiej połowy XIV wieku z tyłu wydrążona polichromowana o wysokości 143 cm . Postać cała, stojąca, przechylona w stronę prawą widza, twarz o rysach pełnych, z refleksem uśmiechu, okolona włosami. W lewej ręce trzyma berło, w prawej Dzieciątko bawiące się jabłkiem okryte w dolnej części płaszczem Madonny. Na głowie korona której dochowała się tylko dolna część. Szaty Madonny składają się z sukni złotej, spiętej pod szyją agrafką i płaszcza złoconego o podszewce niebieskiej, okrywającego głowę i sięgającego po kolana. Brzegi sukni i płaszcza ozdobione są ornamentem geograficznym /łuki i kratka/ o barwach : czarnej ,białej, niebieskiej i czerwonej. Fałdy szat układają się w spokojnych załamaniach, brzegi płaszcza tworzą po bokach linie faliste.
Rzeźba znajduje się w Muzeum Narodowym w Krakowie przy Placu Szczepańskim 9 .
Z zapisu w kartotece inwentaryzacyjnej Muzeum wynika, że rzeźba została zakupiona od parafii Regulickiej w roku 1902 za 100 koron.
źródło: http://regulice.pl/articles/12/