Galego Castellano
Calzada de Sar
Fontes citadas por López Alsina (1988:135) documentan a chegada do viño por esta vía xa no século XII. Na Idade Media, os camiños de acceso á cidade de Santiago podían ser lugares perigosos para o tránsito, sobre todo en inverno debido ás chuvias e ás enchentes que formaban lameiras que dificultaban o paso ás persoas e ás bestas. Diversas testemuñas falan nun informe de mediados do século XVI de ver como os carros quedaban empantanados e as bestas metíanse “asta la barriga”, téndose que descargar con gran perigo. Este informe pon de relevo os grandes danos que a situación dos camiños producía á cidade, moradores, peregrinos e xentes que acudían aos mercados. Entre os camiños que se citan como perigosos está o que pasaba cerca de Sar. Para atallar o problema, o informe citado aconsella canalizar as augas e facer calzadas de pedra.
Esta calzada, que é un elemento singular no patrimonio histórico de Santiago, formaba parte do antigo Camiño Real de Castela, sendo o tramo común de dous camiños medievais que comunicaban as Terras do Ulla, Ourense e Castela. Desta antiga vía medieval só se conserva un tramo duns 350 m por uns 4 m de ancho que vai desde Picaños ata o Cruceiro de Sar, sendo o pavimento que hoxe atopamos do século XVIII. Coincide coa época na que se promulga o Real decreto do 10 de xuño de 1761 asinado por Carlos III que supón o primeiro plan xeral de camiños de España, camiños reais que se pretendía foran rectos e sólidos para facilitar o comercio entre diferentes zonas. Tamén se conserva, cerca do Cruceiro de Sar en dirección a Angrois, o topónimo Camiño Real de Angrois que vén indicar que a calzada continuaba nesa dirección para enlazar coa actual estrada de Ourense camiño tamén de Castela. A rede de camiños reais promovida polo decreto de 1761 foi usada ata os anos 60 do século XX. Hoxe pasan por aquí os peregrinos que fan o Camiño da Prata.
Fonte documental: Parque Fluvial de Santiago
Galego Castellano
Calzada de Sar
Fuentes citadas por López Alsina (1988:135) documentan la llegada del vino por esta vía ya en el siglo XII. En la Edad Media, los caminos de acceso a la ciudad de Santiago podían ser lugares peligrosos para el tránsito, sobre todo en invierno debido a las lluvias y a las crecidas que formaban lodazales que dificultaban el paso a las personas y a las bestias. Diversas testigos hablan en un informe de mediados del siglo XVI de ver como los carros quedaban empantanados y las bestias se hundían “asta la barriga”, teniéndose que descargar con gran peligro. Este informe pone de relieve los grandes daños que la situación de los caminos producía a la ciudad, moradores, peregrinos y gentes que acudían a los mercados. Entre los caminos que se citan como peligrosos está el que pasaba cerca de Sar. Para atajar el problema, el informe aconseja canalizar las aguas y hacer calzadas de piedra.
Esta calzada, que es un elemento singular en el patrimonio histórico de Santiago, formaba parte del antiguo Camino Real de Castilla, siendo el tramo común de dos caminos medievales que comunicaban las Tierras del Ulla, Ourense y Castilla. De esta antigua vía medieval sólo se conserva un tramo de unos 350 metros por unos 4 metros de ancho que va desde Picaños hasta el Crucero de Sar, siendo el pavimento que hoy encontramos del siglo XVIII. Coincide con la época en la que se promulga el Real decreto de 10 de junio de 1761 firmado por Carlos III que supone el primer plan general de caminos de España, caminos reales que se pretendían rectos y sólidos para facilitar el comercio entre diferentes zonas. También se conserva, cerca del Crucero de Sar en dirección a Angrois, el topónimo Camino Real de Angrois que viene a indicar que la calzada continuaba en esa dirección para enlazar con la actual carretera de Ourense camino también de Castilla. La red de caminos reales promovida por el decreto de 1761 fue usada hasta los años 60 del siglo XX. Hoy pasan por aquí los peregrinos que hacen el Camiño de la Prata.
Fonte documental: Parque Fluvial de Santiago