De Zuidwesthoek was van oudsher een zeer waterrijk gebied. De natte infrastructuur zorgde ervoor dat de nederzettingen per schip gemakkelijk bereikbaar waren en bood kansen voor de transportsector.
Daar stond tegenover dat het gebied in het winterhalfjaar voor een belangrijk deel onder water stond, hetgeen voor de landbouw grote nadelen had. Het grasgewas bijvoorbeeld kwam het volgende voorjaar pas laat op gang en bovendien waren de landerijen lange tijd voor zwaarder transport onbereikbaar.
Na de Tweede Wereldoorlog werd van overheidswege schaalvergroting in de landbouw nagestreefd, onder meer om de nationale voedselvoorziening veilig te stellen. Ruilverkaveling was daarvoor een nuttig instrument. Door het ruilen van kavels, het vergroten van de percelen, de verbetering van de afwatering en de aanleg van wegen in het buitengebied kon de landbouw veel efficiënter produceren. De rijks- en provinciale overheden gaven over het algemeen dan ook snel toestemming voor een ruilverkaveling. Het duurde meestal wel enkele jaren voordat de meerderheid van de betrokken agrariërs ook met de ruilverkavelingsplannen instemde.
In De Zuidwesthoek vonden de ruilverkavelingen plaats vanaf de jaren zestig van de 20ste eeuw.
De ruilverkaveling ‘Wymbritseradeel’ werd in 2010 voltooid en kostte 40 miljoen euro. Hier werd ook grond vrijgemaakt voor een ecologische verbindingszone vanaf het Heegermeer bij Gaastmeer tot aan de Abbegaaster Poelen, een broedgebied voor weidevogels.
Bron: Landschappen van Noord Nederland
Wandelaars en fietsers: voorzichtig oversteken!