Szlakiem Parków Narodowych
Woliński Park Narodowy
Jest takie jedno miejsce na pograniczu trzech miast. Od października do kwietnia... oaza spokoju gdzie w samotności można podglądać naszych skrzydlatych przyjaciół (a jest ich tutaj naprawdę sporo zarówno pod względem gatunków jak i ilości osobników). Dla tych, którzy lubią zgiełk letnich kąpielisk i chmary owadów z okolicznych trzcinowisk idealny będzie okres letni. Każdy coś tutaj odnajdzie. Przy okazji będzie mógł podnieść wiedzę na temat naszych krajowych parków narodowych, a może sprowokuje Was do odwiedzin parków?
Woliński Park Narodowy utworzony został 3 marca 1960 roku. Pierwszy w Polsce park morski tzn. obejmujący również swą powierzchnią część morską.
Woliński Park Narodowy jest położony w północno - zachodniej części kraju i obejmuje ochroną część największej polskiej wyspy – Wolin. Park cechuje bardzo duże zróżnicowanie biotopów – od starych lasów położonych na morenowych wzgórzach, przez wilgotne łąki i poldery nad Dziwną, archipelag bagnistych wysepek w ujściu Świny, wąskie wydmowe mierzeje, plaże, jeziora do morskich wód Bałtyku. Taka mozaika umożliwia występowanie na stosunkowo niewielkim obszarze wielu gatunków ptaków z różnych grup ekologicznych, czy to w czasie lęgów czy migracyjnych koncentracji. Woliński Park Narodowy swoimi granicami obejmuje większość występujących na Wolinie biotopów - w tym zwłaszcza najcenniejsze: stare wolińskie buczyny i deltowe obszary ujścia Świny. Nie mniej cenne są wysokie klify, rozległy kompleks starych lasów mieszanych i borów sosnowych, z malowniczymi polanami – z wolna zanikającym świadectwem dawnej gospodarki człowieka, czy zmienne nadmorskie plaże oraz przybrzeżne płycizny. Obecna powierzchnia Parku wynosi 10937 ha, w tym ekosystemy leśne zajmują 4648,53 ha (42,50 % powierzchni Parku), ekosystemy wodne 4681,41 ha (42,80%) i ekosystemy lądowe nieleśne 1607,46 ha ( 14,70 %). Ochroną ścisłą objęto obszary o łącznej powierzchni 498,72 ha ( 4,56 %).
Większą część terenów Wolińskiego Parku Narodowego na wyspie Wolin, zajmują aktualnie leśne zbiorowiska roślinne (ok.4600ha). Wśród drzew dominują w nich trzy gatunki: sosna pospolita (Pinus silvestris) - głównie w borach sosnowych, z optimum w nadmorskim borze sosnowym, buk zwyczajny (Fagus silvatica) – głównie w buczynach, oraz dąb bezszypułkowy (Quercus petraea) – głównie w lasach acidofilnych z pomorskim lasem brzozowo - dębowym na czele. Niezwykle interesujące są w występujące w parku systemy nieleśne. Ze względów na zróżnicowanie, bogactwo gatunkowe oraz szczególną rolą jaką odgrywają lądowe ekosystemy nieleśne (stanowiska gatunków rzadkich i chronionych, ostoja fauny, walory krajobrazowe), stanowią one jeden z najcenniejszych elementów przyrody Wolińskiego Parku Narodowego. Ekosystemy nieleśne w Wolińskim Parku Narodowym zajmują 1607,46 ha (14.7% pow. Parku) – największy zwarty ich kompleks występuje w obszarze delty Świny. Ekosystemy nieleśne to biotop dla wielu gatunków fauny – szczególnie obszar delty Świny jest miejscem bardzo cennym dla wielu gatunków fauny, zwłaszcza ptaków, w tym kilku gatunków stenotypowych (rośliny o wąskich granicach tolerancji w stosunku do określonych czynników siedliskowych). Lęgi wyprowadzają tutaj m.in. biegus zmienny (Calidris alpina), wodniczka (Acrocephalus paludicola), ohar (Tadorna tadorna), błotniak łąkowy (Circus pygargus), zaś w okresie przelotów mogą tutaj wypoczywać wielotysięczne stada gęsi , kaczek i ptaków z rzędu siewkowych. Zwłaszcza dla tych ostatnich nadmorska plaża to jeden z głównych szlaków migracyjnych. Ciepłolubne murawy w obrębie Doliny Trzciągowskiej są m.in. miejscem występowania gniewosza plamistego (Coronella austriaca). Kserotermiczne zbocza klifu nadzalewowego są biotopem wielu gatunków ciepłolubnych mięczaków i owadów, szczególnie pszczołowatych (Apidae). Dotychczas w granicach Parku stwierdzono występowanie ponad 220 gatunków ptaków, w tym około 140 gatunków lęgowych. Do niezwykłych stałych bywalców parku przystępujących tutaj do lęgów można zaliczyć: wodniczkę , bielika i kanie rudą. Z pośród gatunków specyficznych dla Wolina, a ujętych w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt wymienić można: ohara, wąsatkę, kanie czarną, biegusa zmiennego, podróżniczka, sowę błotną czy puchacza oraz spośród gatunków spędzających tutaj okres pozalęgowy: szlachara i podgorzałkę.
We florze Parku stwierdzono 65 gatunków prawnie chronionych, w tym 50- objętych ochroną całkowitą, a dalszych około 68 gatunków zaliczono do godnych ochrony lokalnej. Razem jest to 133 gatunki, co stanowi prawie 15% całej flory naczyniowej Parku. Na wyspie Wolin stwierdzono 245 gatunków mchów.
Źródło fotografii - strona internetowa poznajpolske.onet.pl
Koniecznie zobacz:
1. szlak czerwony nadmorski Międzyzdroje-Wisełka!,
2. Jezioro Turkusowe i Wzgórze Zielonka z krajobrazami wyspiarskimi Świny,
3. Jezioro Czajcze i Wydrzy Głaz,
4. Zagroda Pokazowa Żubrów,
5. Góra Gosań i okolice.
Źródła:
1. Wikipedia,
2. Strona internetowa Wolińskiego Parku Narodowego,
3. Parki narodowe i krajobrazowe w Polsce, Wydawnictwo Szkolne PWN, 2008.
Koordynaty ukrycia skeszynki uzyskasz po odnalezieniu odpowiednich informacji i przeliczeniu danych. Do uzyskania tych danych skorzystaj ze strony internetowej Wolińskiego Parku Narodowego oraz Wikipedii (musisz korzystać z jednego i drugiego źródła),
N 50° 15.[ 1115 - (A + B)] E 019° 07.[(B + C) + 173]
gdzie:
1. Wykaz zbiorowisk ekosystemów nieleśnych,
2. Zbiorowisko nr 23,
3. A to różnica ilości nasion wskazanej rośliny,
4. Zbiorowisko nr 11,
5. B to iloczyn miesięcy wymienionych, jako okres kwitnienia wskazanej rośliny (wszystkich miesięcy!),
6. C to liczba skoczogonków stwierdzonych na terenie WPN.
Obok miejscu ukrycia skeszynki (powyżej pojemnika), certyfikaty dla pierwszych trzech znalazców. Trzeciego znalazcę, standardowo proszę o zabranie (posprzątanie) woreczka. Powodzenia!
Poniżej możesz sprawdzić prawidłowość swoich obliczeń.
