Ca. 1875 bouw van de beluikjes
De geschiedenis van Steyts Koer gaat terug tot in de 19° eeuw. Om de groei van de bevolking op te vangen werden toen aan de rand van de steden arbeidershuisjes gebouwd. Deze werden achterin weggestopt zodat de betere burger ze niet hoefde te zien vanop de hoofdstraten. In het Kortrijks werden ze "Reke" genoemd (als ze netjes op één lange rij stonden) ofwel "Koer" of "Partje" als ze rond een binnenpleintje gegroepeerd waren. Steyts Koer was één van de oudste en heette eerst "Impasse Sleerin" omdat ze achter de Herberg Sleerin lag. Deze herberg gaat vermoedelijk terug op de middeleeuwen en stond strategisch vlak bij de stadspoort zodat de mensen toch een pint en een warme hap konden nemen terwijl ze stonden aan te schuiven voor de security ...
Beetje bij beetje werd ook de landbouwgrond meer naar het zuiden bebouwd. De betere huizen langs de Zwevegemsestraat en St-Denijsestraat. En goedkope arbeidershuisjes achterin : Verplanckes Partje, Klakkaerts Reke, Barbes Reke enzovoort.
De golden sixties
In 1960-70 werd de hele wijk grondig heraangelegd. De vervelende kasseien werden vervangen door asfalt, de bomen van de Zwevegemsestraat maakten plaats voor parkeerplaatsen, er kwam een viaduct voor de trein enzovoort. Kortom, het moest allemaal sneller en op maat van de auto.
In die hele economische boom konden die oude arbeidershuisjes toch niet blijven. Er waren trouwens steeds minder mensen die er wilden wonen. De eerste huizen van het beluikje werden afgebroken ca. 1970 en vervangen door de huidige parking.
Steyts Koer. Het witte huisje bestaat nu nog. De rest is afgebroken.
Verplanckes Partje, dit is het steegje wat nu Steyts Koer genoemd wordt. De historische toegang tussen nr. 33 en 45 (extra WP) en het kasseipaadje zijn bewaard gebleven.
Ca. 1990. Pradowijk
Vanaf 1970 kocht de Stad Kortrijk en de Zuid-West-Vlaamse Huisvestingsmaatschappij beetje bij beetje de oude beluikjes op. Maar voor een echt groot project was het wachten tot ook een oude textielfabriek sloot : de Verenigde Vlaamse Tapijtweverijen, best bekend als de Prado. Een vreemde omkering. De betere huizen van vroeger bleven staan en achter die oude huizen verrees een moderne wijk. De Pradowijk.
De oude namen van de beluikjes werden behouden maar om één of andere bizarre reden werden ze allemaal eentje doorgeschoven. Wat vroeger Verplanckes Partje heette, kreeg dus de naam Steyts Koer.
Het enige stuk dat braak bleef liggen was merkwaardig genoeg het stuk dat al langst klaarlag voor herontwikkeling : Steyts Koer of "de Kop van de Prado". Dit stuk was al omstreeks 1970 opgekocht en afgebroken. Maar de plannen voor een prestigieus "Kop van de Prado" gebouw, verdwenen in de onderste lade.
2006 Tweede poging voor het Kopgebouw.
Eén van de redenen dat het kopgebouw er niet kwam is natuurlijk dat je moeilijk een prestigieus kopgebouw kan wegstoppen achter de gevels van oude huizen. Dus begon Kortrijk ook die huizen (doorgaans nog in behoorlijke staat) in het begin van de Sint-Denijssestraat en Zwevegemsestraat op te kopen en te slopen. Eén van de bekendste huizen die zo verdween was Au Petit Café, het kleinste cafeetje van Kortrijk. Een vrij dure operatie - waardoor de initiatiefnemers van dat Kopgebouw afhaakten.
2014 Back to the roots
Kortrijk bestemt het terrein voor Cohousing. Dit is een moderne woonvorm waarbij een aantal privéwoningen gegroepeerd worden rond een centrale binnentuin en enkele gedeelde ruimtes. Kortom, een moderne versie van het beluikje Steyts Koer, zonder de ellende en de sociale miserie van toen, maar wel met de gezelligheid en het samenhorigheidsgevoel.
Bronnen fotomateriaal
Beeldbank Kortrijk
Cohousing Kortrijk