Historia majątku Bierbaumów
Marienberg założono na gruntach Rosnowa, wsi szlacheckiej sięgającej swymi początkami co najmniej wieków średnich. Data lokacji Rosnowa nie jest znana. Ze źródeł pisanych wiadomo, że w latach 1352-1378 jej właścicielem był Iwan z Rosnowa, a później osada należała do Rosnowskich herbu Jastrzębiec. Wśród właścicieli osady były również osoby pełniące funkcje państwowe i kościelne: Jakub Rosnowski był w latach 1507-1525 stolnikiem poznańskim oraz dowódcą załogi zamku malborskiego, a w XVI w. dwóch przedstawicieli tego rodu (Jerzy i Jan) zostało przyjętych do kapituły poznańskiej. Z początkiem XV w. z osady wyodrębniło się Rosnówko, określane w dokumentach jako Minor Rosnowo lub Parvum Rosnowo. Miano to dotyczyło części wsi oddzielonej błotami od właściwego Rosnowa (zwanego odtąd Maior Rosnowo lub Rosnowo Maius). Rosnówko leżało w pobliżu dzisiejszego skrzyżowania dróg Poznań-Wrocław i lokalnej do Konarzewa. W końcu XVIII w. właścicielami tych dóbr byli Gajewscy, a następnie Pomorscy. W 1793 r. była to duża majętność, w skład której, oprócz Rosnowa i Rosnówka, wchodziły jeszcze Rosnowskie Holendry i osada leśna Jarosławiec.
W roku 1852 od Antoniny Pomorskiej z d. Przyjemskiej dobra te zakupił Niemiec Hermann Bierbaum, posiadający wcześniej majątek w miejscowości Wiesau w powiecie głogowskim (obecnie wieś gminna Radwanice, pow. polkowicki, woj. dolnośląskie). W latach 1860-1879 Hermann Bierbaum wraz z żoną Marią z d. Bottcher był także właścicielem Piotrowa w powiecie kościańskim. Po śmierci Hermanna w 1882 r. majątek współdziedziczyły jego córki: Anna, Marianna, Adelajda oraz Berta. Od 1902 r. jedyną właścicielką dóbr była Berta, po mężu von Hantelmann, zamieszkująca w Charcicach w powiecie międzychodzkim, a od 1910 r. – Elsa von Wissmann, córka Marianny von Cleve z domu Bierbaum. Całkowita powierzchnia majątku rosnowskiego w latach zaborów wynosiła 1 170,81 ha, w tym 850,48 ha ziemi uprawnej, 51,68 ha łąk i pastwisk i 197,57 ha lasów. Resztę stanowiły wody (44,14 ha) i nieużytki (26,94 ha).
W Marienbergu stanęła siedziba właścicieli w postaci okazałej willi, nazywanej powszechnie Pałacem. Autorem projektu był berliński architekt Carl Heinrich Eduard Knoblauch (1801-1865). Przyjmuje się, że obiekt ten stanął w latach 1852-1853. Część cegły na jego budowę sprowadzano z cegielni w Owińskach. Pałac z trzech stron otoczony był niewielkim parkiem, ogrodzonym murowanym parkanem z blankowanym zwieńczeniem. Z parkanu tego zachowało się tylko jedno naroże. Od traktu wrocławskiego do Pałacu wytyczono drogę obsadzoną szpalerem drzew liściastych. Druga aleja prowadziła od traktu na teren folwarku. Folwark usytuowany został w bezpośrednim sąsiedztwie zespołu pałacowo-parkowego, od strony południowo-zachodniej. Założono go na planie zbliżonym do prostokąta o powierzchni 4,8 ha. Sukcesywnie budowano tam obiekty gospodarcze: dwie stodoły połączone spichrzem z bramą przejazdową, oborę, stajnię i kuźnię. Między folwarkiem a siedzibą właścicieli stanął budynek rządcy. Materiału budowlanego na stawiane obiekty dostarczała należąca do majątku cegielnia, funkcjonująca jeszcze w roku 1905. Drugim zakładem przemysłowym, działającym przy majątku co najmniej od roku 1872, była gorzelnia. Gospodarstwo Bierbaumów miało charakter rolno-hodowlany. Na początku XX w. hodowano tu 63 konie, 50 świń oraz 350 krów, w tym 80 dojnych. Obok folwarku, wzdłuż następnej drogi prowadzącej do traktu wrocławskiego, powstała kolonia mieszkalna pracowników folwarcznych. Do dzisiaj zachowały się trzy budynki mieszkalne, w znacznym stopniu przebudowane, oraz stojące między nimi dwa budynki gospodarcze.
W drugiej połowie XIX w. w skład dóbr Bierbaumów, oprócz stanowiącego siedzibę właścicieli Marienbergu, wchodziły: Rosnowo, Rosnówko, folwarczek polny Herrmannsrode oraz leśniczówka Jarosławiec. Osady te zamieszkiwało łącznie 335 osób, z których 306 było katolikami (z dużym prawdopodobieństwem można przyjąć, że byli to miejscowi Polacy), a 29 – protestantami (zapewne rodzina Bierbaumów i niemieckich zarządców). Około roku 1880 na szczycie pobliskiego wzniesienia właściciele Marienberga zbudowali mauzoleum. Budowla ta stanowi dość osobliwe połączenie kaplicy na planie krzyża łacińskiego z usytuowaną nad nią wieżą widokową, do której prowadziło osobne wejście. Architekt tej budowli, postawionej w stylu neogotyckim z czerwonej cegły, nie jest znany. Na początku 1920 r. dobra Marienberg z rąk niemieckich wykupił Polak, dr Józef Glabisz z Sarbinowa w powiecie żnińskim. Nowy właściciel zmienił nazwę miejscowości na Marzenin, ale wkrótce została nadana urzędowa nazwa Szreniawa. Zmieniona została też nazwa folwarczku polnego z Herrmannsrode na Hilarówko (po tym obiekcie nie ma obecnie już żadnych śladów). W skład dóbr szreniawskich nadal wchodziły również wieś Rosnowo oraz leśniczówka Jarosławiec. W 1935 r., po śmierci Józefa Glabisza, majątek odziedziczył jego syn Władysław.
W okresie międzywojennym majątek Szreniawa liczył 1 077,81 hektarów, w tym 805,87 ha gruntów ornych, 33,40 ha łąk, 15,76 ha pastwisk, 197, 55 ha lasów oraz 16,15 ha wód powierzchniowych. W latach trzydziestych w dobrach tych uprawiano przede wszystkim żyto i ziemniaki, a także jęczmień, owies, pszenicę i buraki cukrowe, a z roślin pastewnych koniczynę, łubin i buraki pastewne. Według stanu na rok 1935 w majątku było 99 koni (roboczych i wyjazdowych), 276 sztuk bydła oraz 66 sztuk trzody chlewnej. Gorzelnia produkowała 12 500 litrów spirytusu rocznie. Całkowita wartość szacunkowa majątku szreniawskiego w roku 1935 wynosiła 1 324 000,00 zł. Po zajęciu Wielkopolski przez Niemców w 1939 r. rodzina Glabiszów została wysiedlona ze Szreniawy. Przez okres okupacji majątek był pod zarządem niemieckim. Nazwa miejscowości w tym czasie została zmieniona na Maertensberg. Na wieży mauzoleum Wehrmacht urządził punkt obserwacyjny.
Po II wojnie światowej majątek został upaństwowiony, dawni właściciele już do niego nie powrócili. W pierwszych latach po wojnie na potrzeby wojska urządzono tu Szkołę Podkuwaczy Koni. Należące do majątku lasy objęte zostały zarządem państwowym i znalazły się później w granicach Wielkopolskiego Parku Narodowego. Na jego terenie znalazło się także mauzoleum Bierbaumów. Na folwarku zaczął funkcjonować rolniczy zakład produkcyjny, który później wszedł w skład Kombinatu Państwowych Gospodarstw Rolnych w Konarzewie. Postawiono tam szereg nowych obiektów: chlewnię, budynek gospodarczy, zespół garaży oraz silosy. Część pól na północ od wsi, po obu stronach szosy wrocławskiej, zajęły sady Zakładu Sadowniczego Rosnowo, wchodzącego w skład Państwowego Gospodarstwa Ogrodniczego Poznań-Naramowice. Na terenie wsi stanęły bloki mieszkalne dla pracowników zakładu rolnego KPGR Konarzewo oraz Zakładu Sadowniczego Rosnowo. W budynku pałacowym urządzono stołówkę pracowniczą, a ponadto służył on celom szkoleniowym pracowników Kombinatu PGR Konarzewo. W marcu 1962 r. Ministerstwo Rolnictwa podjęło uchwałę o zorganizowaniu w Szreniawie Muzeum Rolnictwa. Na cele muzealne przeznaczono byłą siedzibę właścicieli majątku oraz teren otaczającego ją parku, w którym w 1963 r. rozpoczęto budowę pierwszego pawilonu ekspozycyjnego. W budynku pałacowym ulokowano siedzibę dyrekcji Muzeum oraz pracownie. Uroczystego otwarcia Muzeum Rolnictwa dokonał Minister Rolnictwa dr Mieczysław Jagielski w dniu 29 sierpnia 1964 r.
(Źródło: www.muzeum-szreniawa.pl)
O skrytce
Skrytka, to pojemnik klipsowy zawierający logbook, ołówek oraz kilka PWG na wymianę.
W celu podjęcia kesza nie trzeba wchodzić na teren muzeum, choć szczerze do tego zachęcam. Współrzędne startowe prowadzą do bocznej bramy muzeum. Będąc po stronie ulicy, stań w miejscu prawej furtki (jeśli jesteś na terenie muzeum, będzie to furtka po lewej) i wykonaj trzy proste zadania:
1). Ile mądrych głów widzisz? Czy na pewno nic Ci nie zasłania? Policz dokładnie, a otrzymasz liczbę A.
Zadanie to wymaga spostrzegawczości i raczej się nie uda po zmroku.
2). Jaki numer ma pawilon po prawej zlokalizowany na przeciwko pałacyku? Jego numer będzie liczbą B.
3). Ile pionowych prętów wypełnia furtkę, nie licząc ramy? Ich ilość da Ci liczbę C.
Współrzędne ukrycia pojemnika oblicz według wzoru:
N 52 18.50(A+C)+38
E 016 47.30(A+B)-65