żródło http://www.grudziadz.fortyfikacje.pl/
Regelbau 668 czyli „standaryzowany schron” typu 668 został zaprojektowany około 1942 roku jako rozwinięcie typu 501, stosowanego już na Wale Zachodnim od 1939 roku. Był też nazywany prostym schronem dla drużyny („einfacher Gruppenunterstand”) liczącej 9 żołnierzy i dowodzącego nią podoficera. Budowle takie zastosowano masowo przy fortyfikowaniu Wału Atlantyckiego od 1942 roku a następnie w fortyfikacjach wschodnich w 1944 roku, przeważnie w nieco zmniejszonej wersji (Kleinstunterstand). Były to typowe schrony bierne o wymiarach 7 m (szerokość), 7,7 m (głębokość), 4,4 m (wysokość). Grubość ścian zewnętrznych wynosiła 1,5 m, wewnętrznych 0,8 m.
