Spookt het op de Staverdense heide?
Let op: Deze cache gaat 1 augustus 2019 in t archief!
Wie op zoek wil naar deze cache zal zich moeten verdiepen in het verhaal van “De zwarte vrouw van Staverden”. Dit verhaal is hieronder in een verkorte versie weergegeven.
Het was een gure avond in de late herfst. Tussen twee korte rukwinden werd een angstige schreeuw van een witte pauw meegevoerd in het bos. De poortwachter zat sufferig te peinzen over ongeziene dingen, toen er schuchter op de poort geklopt werd. Hij schuifelde traag naar het kijkgat en zag een jonge vrouw geheel in het zwart gekleed, die smeekte om bij de burchtvrouw te worden toegelaten.
Toen de deur open ging, sloop de onzekere schemering met haar mee naar binnen en nadat de wachter haar in een klein vertrek had gelaten, viel ze daar van vermoeienis en uitputting op een bank neer, waar ze stil begon te snikken. De poortwachter haalde Eleonora, de echtgenote van de hertog op.
Sprakeloos bleef zij op de drempel staan, het was haar pete- en voedsterkind. "Kind, wat is er met je gebeurd?" - "O moeder," snikte zachtjes de ongelukkige Leonora. "Helaas! Mijn eigen moeder was mij een vreemde. Ik kom u om een toevlucht smeken."
Pleegmoeder Eleonora begon ook te huilen en zei: “Vertel me de oorzaak van jouw grote smart”. Zacht klaagde Leonora haar leed uit aan de borst van haar pleegmoeder. "U weet," snikte zij, "hoeveel mijn ouders tegen hadden op mijn verloving met heer Herman en hoe ze mij die gehate Zweder van Wisch opdrongen. Bij het sterfbed van mijn moeder moest ik beloven die wreedaard te zullen huwen maar mijn droef hart ging immer uit naar Herman”. Het huwelijk met Zweder verschoof ik telkens. Steeds verwachtte ik, Herman nog te zien terugkeren…..
"Bij Zweder was het meer te doen om Kasteel de Wïldenborch dan om mij en een bende onder leiding van Diebald sloeg het beleg om het kasteel. Onze bezetting verdedigde het met grote dapperheid; maar tenslotte zouden wij ons moeten overgeven, wijl onze voorraad leeftocht uitgeput raakte."
"'Ik bad in mijn vertrek om uitkomst en hoorde plotseling een vreselijk rumoer. Snel haastte ik mij naar het binnenplein en zag daar tot mijn schrik een zwaar bewapend ridder met klein gevolg. Ik dacht dat het Zweder was, maar toen die kloeke ridder het vizier opsloeg herkende ik mijn Herman. Hij had met zijne kleine ruiterbende Diebald en de zijnen verjaagd en ons ontzet. Ik zond u een bode van wie u zult vernomen hebben dat Herman en ik heel kort daarop met elkaar trouwden. Niettemin, wij waren zeer gelukkig. Helaas het zou maar kort van duur zijn. Vorige week ging Herman op jacht. Mijn hart had de hele dag iets angstigs geweten, en toen hij niet op de afgesproken tijd thuis kwam, voelde ik dat er iets ontzettends gebeurd moest zijn."
Snikkend vervolgde Leonora haar verhaal. "'s Avonds in het donker zag ik door het bos fakkels naderen. Ze droegen hem op een baar van takken. Een bende moordenaars, heimelijk aangevoerd door Zweder, had hen in het woud overvallen en Herman onverwachts met een speer ruggelings doorboord. Hij leefde nog toen ik hem in mijn armen sloot, prevelend noemde hij mijn naam, als een laatst vaarwel... en stierf. "
“En de volgende dag al was Zweder voor de poort, om Kasteel de Wildenborch op te eisen. Het slot, nog niet geheel hersteld na het laatste beleg, had toch ook niet veel weerstand kunnen bieden. Zweder trad er op als heer en meester. 's Avonds van diezelfde dag liet hij mijn lieve Herman reeds begraven. Ik moest te paard de rouwstoet volgen."
"Maar toen men de terugweg zou aanvangen, werd mijn hart van zulk een oproerig verzet tegen de dwingeland bevangen, dat ik van mijn paard sprong, inderhaast een handvol zand van Hermans graf nam en in allerijl hierheen vluchtte. Dagenlang doolde ik in regen en kou over de Veluwe. Ik bad de goede God, bij u een veilige toevlucht te mogen vinden.”
Naar men zegt doolt de 'zwarte vrouw van Staverden' nog steeds rond op Kasteel Staverden. Tegen middernacht hoort men haar huilen. Nog steeds is het niet raadzaam om, als de klok boven het koetshuis middernacht heeft geslagen, de kasteeltuin te betreden. Want wie dan de Zwarte Vrouw ontmoet, zal, zo fluisteren de Staverdenaren, dat niet lang meer kunnen navertellen...
Uit een vervolg verhaal over deze zwarte vrouw kwam naar voren dat zij in haar laatste levensdagen regelmatig werd gesignaleerd op de Staverdense heide. Zij zocht troost in de stilte van deze mooie omgeving en daarom werd na haar dood hier een gedenkteken opgericht. Rondom deze boom, op ca. 7 meter hoogte ziet men nog dikwijls haar geest daar 's nachts nog klagend rondwaren. En wie in het duister de zwarte vrouw van Staverden in het slepend rouwgewaad ontmoet, gaat angstig en diep bewogen terzijde, om haar voorbij te laten. Wil men in leven blijven dat moet men zich hier niet in ’t duister begeven!
Wist je dat Staverden de kleinste plaats met stadsrechten van Nederland, van de Benelux en één van de kleinste in de hele wereld is? Het heeft - inclusief het omringende gebied - maar 40 inwoners en kreeg in 1298 stadsrechten. Kasteel Staverden wordt ook wel Pauwenburcht genoemd, omdat er pauwen gefokt worden vanwege hun veren.
In de Staverdense beek, achter Kasteel Staverden ligt Leonora's Poll, een gedenksteen op een klein eilandje, met het opschrift 'Leonora 1353'. De steen herinnert aan de legende over Leonora van Barchem, die in 1353 aan liefdesverdriet stierf.