Mosty Kalińskie – to najmłodszy rezerwat na terenie Nadleśnictwa Drewnica, powołany w 2015 roku. Ten krajobrazowy rezerwat częściowy, położony w Lasach Okuniewsko – Rembertowskich, zajmuje na terenie nadleśnictwa powierzchnię 192,29 ha. Celem ochrony jest zachowanie fragmentu doliny rzeki Długiej wraz z mozaiką towarzyszących jej siedlisk leśnych i otwartych. Stwierdzono tu 23 gatunki roślin chronionych (12 naczyniowych i 11 gatunków mchów), wśród których wyróżnia się zagrożony w skali kraju czarcikęsik Kluka. Cenne siedliska zamieszkują takie gatunki zwierząt jak bocian czarny, wydra, żmija zygzakowata
Niegdyś w tej okolicy istniały wsie Kaleńsk i Kalińskie Mosty, które pod koniec XIX w. zostały wysiedlone, a na tym terenie utworzono carski Rembertowski Poligon Artyleryjski. Po jednej z wiosek została nazwa uroczyska Kalińskie Mosty. Zachowały się także unikalne w skali całego województwa mazowieckiego lasy łęgowe ze starymi okazami wiązów, jesionów, olch, wierzb i lip drobnolistnych. Lasy zajmują ok. 70% rezerwatu. Są to w większości naturalne drzewostany: łęgi wiązowo-jesionowe, łęgi wierzbowe i topolowe. W południowej części obszaru obecny jest ols porzeczkowy, w północno-wschodniej części rezerwatu, w sąsiedztwie łęgów, obecne są płaty zbiorowisk grądowych.
Na terenie rezerwatu występuje około 50 gatunków ptaków, w tym 40 lęgowych, takich jak bocian czarny, jastrząb, krogulec, żuraw, puszczyk, dzięcioł czarny, dzięcioł średni, brodziec samotny, słonka zwyczajna, derkacz zwyczajny i bekas kszyk. Ssaki reprezentowane są tu m.in. przez łosie, dziki, wydry i bobry. Występuje także bardzo rzadki w skali kraju gatunek ssaka: nietoperz mroczek pozłocisty objęty ochroną gatunkową.
Został on stwierdzony latem (w 2005 r.). Była to karmiąca samica, co dowodzi rozmnażania się tego gatunku w tej okolicy. Jest to drugie miejsce rozrodu tego gatunku w woj. mazowieckim (pierwsze znane jest w Puszczy Kurpiowskiej).
Kolejnym unikalnym gatunkiem stwierdzonym na tym terenie jest smużka leśna Sicista betulina. Występuje ona we wschodniej i północno-wschodniej części kraju oraz w Karpatach. Z Mazowszu znana jest z nielicznych stanowisk, często znanych sprzed kilkudziesięciu lat.
Dojście do skrytki może wymagać brodzenia, szczególnie po obfitych deszczach. Woda jest czysta i stosunkowo płytka. Sugerowane jest podejście od wschodniej strony brzegu rzeki. Teren rezerwatu jest objęty ścisłym zakazem wjazdu dla samochodów, quadów i motocykli. Sugerowane podejście pieszo lub rowerem
Kesz zawiera logbook i ołówek. Zdjęcia mile widziane